De column van Peter Hanning

T-shirtje

Aan de laatste bondsraadsvergadering van de NTTB zal ik wekelijks worden herinnerd. Zo werd ik afgelopen vrijdagavond tijdens een verjaardagfeestje in het oosten van de provincie Groningen weer eens geconfronteerd met de halfjaarlijkse bijeenkomst. Er gebeurde overigens meer dan alleen maar de verkiezing van een nieuwe voorzitter en een nieuwe penningmeester. Zo werd onder meer besloten dat de afdelingwebsites binnen enkele jaren allemaal dezelfde lay-out moeten hebben en dat de afdelingen allemaal hetzelfde boekhoudprogramma moeten gaan gebruiken. Eindelijk! Peter, waar maak je je druk over, zult u denken… Dat mag hoor, maar het zijn in mijn ogen belangrijke stappen als we met elkaar onze tafeltennissport serieus op de kaart willen zetten! En ik wil de woorden ‘met elkaar’ nog maar eens benadrukken. Voor mij was het een soort van doorbraak. Maar goed, terug naar die confrontatie die ik wekelijks weer zal moeten ondergaan. Met heel plezier overigens…!

Die vrijdagavond was mijn neefje Samuel ook op verjaardagvisite. In de afgelopen maanden belt hij me wekelijks op – meestal al in het weekend – met de vraag of hij woensdag weer mee mag naar tafeltennis. Natuurlijk, ik kom je wel ophalen, was mijn standaard - maar daarom niet minder enthousiaste- antwoord. Zijn twee jaar jongere broertje Dewin hangt dan vaak ook nog even aan de lijn, maar hij zal nog een paar jaartjes geduld moeten hebben. Zijn grote broer van vijf jaar komt nog maar net met zijn lachebekje boven de tafel uit. Samuel heeft lol in het tafeltennis. Aangemoedigd door zijn oom die hem heeft aangestoken met batjes, balletjes en een ‘clubshirt’ met de tekst “Of ik talent heb? Mijn vader zegt: ik ben het talent!” Het shirtje werd eigenlijk al weer te klein.

En toen was daar de bondsraadvergadering. We kregen een presentatie van onder meer de ontwikkelingen rond Tablestars. Niet alleen via een powerpointpresentatie en een wervelend verhaal, maar ook door het pakket in de praktijk te laten zien. Als dank voor onze aandacht kregen we allemaal een mooi klein T-shirtje. Fel oranje, met de tekst “Ik ben een Tablestar…”, het logo van de WK… En het shirtje kwam mij natuurlijk goed van pas. De eerste de beste woensdag had ik al een nieuwe eigenaar. Juist, mijn neefje. Het Argusblauw heeft plaatsgemaakt voor het Oranje. Toekomstmuziek? Haha, gekheid… Maar hij wil shirtje elke dag wel dragen en het liefst er ’s nachts ook nog in slapen. Hij is er wijs mee, zo liet hij in woord en gebaar aan de verjaardagvisite weten. De wasmachine draait overuren. Komende woensdag is het weer zover. Dan mag ie weer aan de bak. Meedoen met de warming-up, ja zelfs het rekken en strekken van de trainer doet ie fanatiek mee…. In het oranje! Ik zal weer worden herinnerd aan de bondsraad. Gelukkig gaat het daar steeds meer over waar het daadwerkelijk om moet draaien. Inderdaad: tafeltennis!

16-11-2010

Argus redder van dé finale?
Halve finale zondag in Zoetermeer wordt met Argusogen gevolgd...

Ruim een week geleden was het smullen geblazen in De Borgstee. De halve finale tussen Argus en Enjoy & Deploy was een echte wedstrijd. Veel supporters (groot en klein) op de tribune die hebben genoten van toptafeltennis in Nederland. En het allerbelangrijkste wat mij betreft is dat de uitslag een mooie start is voor de terugwedstrijd in Zoetermeer. En ik hoop natuurlijk van harte dat mijn club komende zondag voor een verrassing gaat zorgen tegen de regerend landskampioen. En het is verdorie serieus mogelijk dat de mannen ‘oet Haarkstee’ zich gaan plaatsen voor de finale op zaterdag 4 december in Veenendaal. En wie had dat gedacht aan het begin van het seizoen? Stiekem droomt menig Argusfan al van een busreis naar DE finale. In de wandelgangen wordt er – uiteraard heel voorzichtig - al over gesproken.

Maar eigenlijk wil ik er sowieso bij zijn. Er worden extra tribunes en stoelen geplaatst, is er een optreden van A-tif & Suggest (halve finalisten Holland's got Talent), magisch entertainer Chris Wagemakers geeft zijn visitekaartje af, er is een groot scherm met tafeltennisbeelden en een officiële speaker praat de boel aan elkaar. Aan de randvoorwaarden lijkt meer dan ooit tevoren te zijn gedacht. En toch hangt de datum van 4 december als een soort van Zwaard van Damocles boven menig hoofd van tafeltennisbestuurder, organisator en direct betrokkenen. Al heel lang is bekend dat één van de halve finalisten niet met een representatief team kan opdraven op die 4e december. En het zou toch wel heel erg bijzonder én jammer zijn als een finale geen finale mag en kan zijn.

En toch lijkt het erop dat men het erop aan laat komen. Of dat het beste is, is op dit moment moeilijk te voorspellen. Ik hoop van harte dat de kleuterklaspraktijken van begin van het seizoen zich niet gaan herhalen. Ik duim me het apelazarus dat de finale een echte finale zal zijn. En misschien is daar komende zondag wel een halve finale voor nodig die bol staat van de spanning en een meer dan verrassende winnaar gaat krijgen. Ik hoop dat zondag weer net zo genoten kan worden als een week geleden. Met nog meer supporters, met nog meer spanning en nu een andere winnaar. Karsten, Nathan en Gamal, heel veel succes gewenst. Stiekem verdenk ik de eerder genoemde bestuurders en organisatoren ervan, dat ze – net als ik - voor jullie gaan duimen. Maar goed, de sport zal zondag hoe dan ook gaan zegevieren. De beste zal winnen. En dat zou natuurlijk ook voor de finale moeten gaan gelden…

29-10-2010

Zij dronken een glas…
Afdeling bewijst zichzelf geen dienst met aanpak competitieopzet

Ik krijg met regelmaat de vraag gesteld in welke competitieklasse ik acteer. Ik speelde altijd zo rond de 1e/2e klasse in de regio Groningen. Al een paar seizoenen ben ik niet meer actief. Waarom? Omdat ik op doordeweekse dagen een ‘snel-naar-huis-snelle-hap-dan-wedstrijd-spelen-en-dan-pas-erg-laat-weer-thuis’-operatie minder geslaagd vind. En dat in combinatie met clubs die het blijkbaar de normaalste zaak van de wereld vinden om gewoon een half uur later te beginnen… Ergernis die ik aan mij voorbij laat gaan. Wanneer ik weer ga ballen? Als ik op een doordeweekse avond het eredivisiesysteem kan spelen of dat ik net als bijna heel sportend Nederland mijn wedstrijden in het weekend kan spelen. Dan moet er dus nog heel wat water door het Van Starkenborghkanaal stromen, voordat je weer aan spelen komt, hoor ik doorgaans. En ze hebben gelijk. Want zolang we vernieuwing en verandering over laten aan afdelingen dan vrees ik het ergste. Ja, ik ben inderdaad grote voorstander van het afschaffen van de huidige vorm van afdelingen. Daar gaan we het nog es over hebben.

Ik heb toch mijn laatste sprankje hoop – eigenlijk dus tegen beter weten in - zowaar gevestigd op de komende algemene ledenvergadering van mijn zeer gewaarde afdeling Noord. Het bestuur heeft immers aangekondigd dat er wat moet veranderen in competitieland. Daar ben ik het van harte mee eens. Van mij hoeft echter zonodig niet de huidige competitievorm op de schop, integendeel. Als ik maar een alleraardigst alternatief krijg aangeboden. Ja, bijvoorbeeld een competitie op zaterdag. Het mooiste is als dat ook nog eens in het eredivisiesysteem wordt gegoten. Ik ben heel nieuwsgierig waarmee het afdelingsbestuur op de proppen komt. De huidige opzet opblazen? Dat zal never nooit niet worden geaccepteerd door de ‘handen-strak-over-elkaar-bromsnorren’ die halfjaarlijks bijeenkomen. En als het kabinet Roffel dan voet bij stuk houdt, stappen ze op.

Zo’n vaart zal het echter wel niet lopen. Na de gewaagde uitspraak op de meivergadering is het akelig stil geworden rondom dit toch zo belangrijk geachte onderwerp. Waar je zou mogen verwachten dat het bestuur gaat zorgen voor een breed gedragen voorstel is het nu oorverdovend geruisloos. Natuurlijk hoor je wel eens iemand over dit onderwerp en discussiëren we erover. Over het doel zijn we het vaak wel eens, namelijk dat het competitiespelen voor zoveel mogelijk mensen aantrekkelijk moet zijn. Maar al snel verzanden we dan in ‘ik-ga-niet-voor-twee-potjes-naar-Pinpponghuizen’-gesprekken. Het gaat niet om ik, het gaat om ons allemaal. Dus niet A of B, maar A én B. Het lijkt niet door te dringen. Het bestuur van de afdeling Noord zal toch niet denken dat vanwege het dreigen met opstappen iedereen zomaar eventjes hun het jawoord zal geven? Nee, er volgt een heftige discussie, bromsnorren doen het woord, misschien een schorsing voor crisisoverleg en vervolgens bereikt men een compromis om er op een later moment op terug te komen:
we nemen het mee…Jaja… Zij dronken een glas, deden een plas en alles bleef zoals het was… afdelingen ten voeten uit!

23-10-2010

Tafeltennissupporters mogen ook helemaal niets…
Moeten we coachen gewoon vrijgeven?

Tafeltennissupporters hebben het moeilijk. Een wereldrally zien, die helaas met een kantbal wordt afgesloten… een klein applausje wordt je al niet in dank afgenomen. Als Huntelaar Oranje na een flitsende aanval over links de bal met een omhaal via beide palen er inschiet staat een bomvolle Kuip in vuur en vlam… Wij tafeltennisfans mogen eigenlijk helemaal niets. Ik was onlangs aandachtig toeschouwer bij de wedstrijd tussen Pecos en Argus. Het publiek van beide partijen moedigde hun helden hartstochtig aan, zoals je dat mag verwachten van supporters met een hart voor de club. Afhankelijk van de kennis die je hebt als supporter ga je ook wel eens al dan niet per ongeluk op de stoel van de coach of de scheidsrechter zitten. En wat is daar nu eigenlijk mis mee? Die vraag stel ik me, omdat er toch wel enige discussie ontstond over hoe ver je als fan eigenlijk mag gaan. Met de leiding bemoeien is zeker niet netjes, maar als supporter mag je je emoties toch wel laten merken rondom en tijdens de wedstrijd? Dat hoort toch ook bij sport? Ik ben niet alleen naar Oegstgeest gekomen om alleraardigst tafeltennis te zien (wat kan dat kleine ventje daar tafeltennissen zeg!), maar ook om te supporteren! Ik zie graag dat mijn cluppie wint! Maar mag ik alleen maar steunen door me als klapvee te gedragen of mag ik meer…?

In de spelregels staat natuurlijk het nodige over het coachen tijdens de wedstrijd. De coach die ‘op de bank’ zit mag niet zijn mond open doen om zijn of haar pupil te coachen. Ik blijf dat merkwaardig vinden. Als coach wil je er alles aan doen om jouw pupil het beste te ondersteunen. Omdat je niets mag zeggen, wordt er op een andere manier gecoacht. Handen over elkaar is behoudend spelen, een neuspeuterende coach staat voor alles spelen op de backhand en een opvallend kuchje staat voor ‘neem effe de tijd’. Drie keer hard klappen van de coach is even opletten en contact zoeken met de coach… Zo werkt het toch? We hoeven elkaar niet voor de gek te houden. Waarom geven we het coachen niet gewoon vrij? Een beetje beleving in de zaal kan geen kwaad.

En dan als supporter… Je mag ook als fan niet coachen. Maar wat is coachen? Simpel gezegd begeleiden toch? Als ik kleine Willem aan het aanmoedigen ben omdat hij het even niet ziet zitten, dan ben ik feitelijk ook aan het coachen. Ik begeleid hem om uit het dalletje te komen. Ik denk dat ik geen afkeurende blik zal krijgen van de scheids. Maar als ik ga roepen dat hij de ballen in de rally vooral met veel topspinn op de forehand moet spelen sta ik zeker zo buiten. Het mag niet. Wetende dat de coach van de tegenstander volop aan het neuspeuteren is en dus volop aan het coachen is, heb ik best moeite met wat we als supporter wel en niet mogen. Zoals een clubgenoot zei, op de tribunes bij FC Groningen schreeuwden we een paar jaar geleden ook ‘alle ballen op Martin Drent!’ Ook daar hebben we de scheidsrechters nooit een wedstrijd zien onderbreken omdat ze het team toeschreeuwden. Het leven van een tafeltennissupporter is in mijn ogen meer dan alleen maar veroordeeld zijn tot je gedragen als studiopubliek…

13-10-2010

Edgar, een vrijwillige professional
Jammer dat Verkooyen het werk niet kan voortzetten

De NTTB neemt afscheid van haar voorzitter Edgar Verkooyen. In het begin moest ik even aan hem wennen. Ik kan me nog herinneren dat ik een column heb geschreven over de vrijwillige brandweer. Dat was naar aanleiding van een de columns die Edgar schreef over dat hij bezig was met brandjes blussen. Dat bleek blijkbaar niet de gelukkigste weg om zijn visie te delen met het grote publiek, want bij een paar columns is het uiteindelijk gebleven. Misschien wel jammer, omdat een paar onderwerpen toch alleraardigst waren om te vernemen wat onze voorzitter er van vond. Onder meer had ie het eens over de afdelingsvergadering die hij had bezocht. Volgens mij waren we het eens dat het eigenlijk maar gezapige vertoningen zijn waar men liever niet denkt aan enige verandering, laat staan het initiatief neemt om wat te ondernemen. Maar als Edgar de kans kreeg om wat op een ALV te zeggen, dan gaf ie niet thuis. Ik vond het onvoorstelbaar dat de voorzitter op een woensdagavond vanuit Tilburg naar Assen kwam en dan niet de gelegenheid aangreep om wat tegen de slapende menigte te zeggen. Dé kans om ze wakker te schudden.

Maar goed, hij was er wel. Hij heeft blijkbaar toen goed de kat uit de boom gekeken. En met succes. Want zijn doel was duidelijk. Toekomst gericht denken en vanuit een professionele organisatie keuzes maken. De NTTB was financieel weer gezond en hij mocht leiding geven aan het bouwen aan de toekomst. Hij was een man die wist waar hij met de tafeltennisbond naar toe wilde. Het is ook mede zijn verdienste dat er een professioneel hoofdbestuur zit, ook met personen die ook buiten de tafeltennissport hun sporen hebben verdiend. Wij tafeltennissers hebben wel eens de neiging om alleen in ons eigen wereldje te kijken en niet naar buiten durven kijken. Hij zei het ook hardop en durfde in die zin ook zijn nek uit te steken. Hij zocht in meerdere bondsraadsvergaderingen de confrontatie met de azijnzeikers en de zeuren onder ons. Met succes! Ik zou de jaren van Edgar Verkooyen willen typeren als komen, zien en overwinnen. En dat laatste kan hij in verband met persoonlijke omstandigheden niet afmaken. En dat is jammer voor hem, voor u en voor mij als lid van de tafeltennisbond. Ja, ik ben misschien wel een beetje fan geworden van Edgar.

Edgar sprak ook niet meer over vrijwilligers, hij introduceerde de term vrijwillige professionals. Of was het nou professionele vrijwilligers? Nou ja, het is hoe dan ook een interessante benadering. Omdat hij daarmee waardering uitsprak voor de personen die in hun vrije tijd hun beste beentje voor zetten voor onze geliefde sport. Maar hij bracht daarmee – althans zo heb ik dat ervaren – ook een boodschap over, namelijk het volgende. Van een vrijwilliger die zichzelf al dan niet terecht een belangrijke rol toedicht, mag je verwachten dat hij of zij ook kritisch beoordeeld kan, mag en moet worden. In het belang van de NTTB. Het landelijke beleid moet leidend zijn voor landelijk en afdelingsgerelateerde uitvoerende vrijwilligers, besturen en commissies. Het kan niet zo zijn dat een vrijwilliger op een zogenaamde verworven plek zelf maar doet wat hij of zij denkt dat goed is voor de NTTB. En dat komt nog steeds te veel voor. Als de NTTB vindt dat we naar links willen, ga ik toch naar rechts... In het bedrijfsleven ondenkbaar. Daar is het inpakken en wegwezen. Bij professionele vrijwilligers kunnen of zelfs moeten we dat ook toepassen, of gaat dat weer een stap te ver?

22-09-2010

Het vriendinnetje van Tirza
Investeren in jeugdtrainers levert vereniging veel op

Een vereniging die zichzelf een beetje serieus neemt staat of valt met het hebben van een goede technische en enthousiaste trainersstaf. Zeker als het gaat om een club met een jeugdafdeling. Ik hoop van harte dat we over deze stelling niet hoeven te discussiëren. Maar toch wil ik er iets over zeggen. Want het toch te gek voor woorden dat er nog steeds clubs zijn die hun jeugdleden alleen maar bezig laten houden door een goedwillende vrijwilliger? En dat zijn dan ook nog eens verenigingen die tijdens ledenvergaderingen klagen dat ze hun jeugd zo maar weer kwijt zijn. Een spreekwoordelijke schop tegen hun achterste zouden ze moeten hebben! Als ik zo om mijn heen kijk zie ik te veel verenigingen die niet of nauwelijks aandacht hebben voor hun huidige trainersstaf, het technische beleid en over kaderbeleid wil ik het al helemaal niet hebben. Het zou ons een goed ding waard moeten zijn om te willen en kunnen investeren in jeugdtrainers. Maar ik vrees dat veel zogenaamde clubbestuurders elke euro uitgeven er ééntje te veel vinden. Of nog erger: ze nemen niet eens de moeite om er überhaupt over na te denken…

Geachte dames en heren clubbestuurders, mag ik even uw aandacht. Zes van de acht opleidingen in den lande staan (of stonden) op het punt om afgeblazen te worden. Dat laten we ons toch niet gebeuren?! Wat zegt u?! Kost de opleiding te veel voor uw vereniging? Kom nou, u weet toch net zo goed als ik dat de kosten voor de baten gaan?! Vier nieuwe leden of leden die wél lid blijven van uw club en de investering is terug verdiend. En u kunt mij niet wijs maken dat er niemand interesse heeft om te investeren in zijn of haar tafeltenniscarrière. En wedden dat het allemaal veel levendiger en leuker wordt als die gymzaal elke week vol stroomt?! Kijk om u heen en u vindt er zeker weten inspirerende voorbeelden en ook mensen die u graag met raad en daad bijstaan. Maar u moet zelf natuurlijk wel willen…

En wat is het leuk om training te geven! Mag ik jullie een voorbeeld geven. Vorige week had Tirza een vriendinnetje meegenomen. Carmen was ook zes jaar, vertelde ze. Voorafgaand aan de training in Hoogezand speelden ze stiekem en wat onwennig al even tegen elkaar. Nou ja, er werd vrolijk een potje pingpong gespeeld. Tirza – zelf nog maar vier weekjes in training – legde spontaan uit hoe de voetenstand moest zijn. Een trainster in de dop! En toen begon de training. Carmen ging keurig op de bank zitten om toe te kijken, zoals ze had afgesproken met Tirza’s moeder. De zaal puilde al uit. Toch vroeg ik of ze misschien toch mee wilde doen. Een verlegen jawoord was mijn deel. En dan ga je spelenderwijs met tafeltennis aan de slag. Raken van de bal en al een beetje mikken. Pingpong verandert binnen de kortste keren in tafeltennis. Mooi he…?! Bij u in de buurt loopt ook een Tirza, maar ook een Bas, een Robert en een Mirjam! Met heel veel vriendjes en vriendinnetjes. U hebt nog een paar dagen de tijd. Binnenkort sluit de inschrijving van de trainersopleidingen…

15-09-2010

O kom er eens kijken...
Nieuwsbrief NTTB een stap in de goede richting

Daar is ie dan, dé digitale nieuwsbrief van de Nederlandse Tafeltennisbond. Nog niet ontvangen? U kunt zich - in tegenstelling tot mijn eerder aangeprezen tafeltennismagazine ‘Tafel & Bat’ - wel aanmelden voor het ontvangen van deze tweewekelijkse uitgave. Het is een stap in de juiste richting als het gaat om communicatie van de NTTB met de leden, maar meer ook niet. Het is mijns inziens vooral ondersteunend voor de digitale ontvangstruimte van onze sportbond. En hoewel ook daar stappen zijn gemaakt, moet ik zeggen dat ik nou niet echt sta te juichen als ik surf naar www.nttb.nl. Maar goed, de ‘O-kom-eens-kijken-op-onze-website’-nieuwsbrief zal zeker de bezoekfrequenties en –aantallen verhogen. Maar daarmee is natuurlijk nog niets gezegd over de kwaliteit van de inhoud. Er is volgend mij behoefte om achtergrondinformatie te kunnen vertellen in woorden, maar ook met aansprekende foto’s. Waar is de NTTB mee bezig en waarom? Beeldvorming…

Nu ik het toch over websites heb van de NTTB, dan ontkom ik er niet aan om de websites van de acht afdelingen ook even te belichten. Met regelmaat roep ik wel eens (al dan niet provocerend) dat ik vind dat we die websites moeten afschaffen. En ik moet zeggen, ik krijg steeds meer bijval. Alle informatie op één website en wel op die van de bond. Regionale uitslagen en nieuwsberichten kunnen daar een prima plek krijgen. Het voorkomt bovendien versplintering van informatievoorziening. Zijn we gelijk af van de eeuwige discussies over éénheid van beleid en uitstraling. Als je nu kijkt naar de websites, dan kun je niet anders concluderen dan dat we te maken hebben met een mengelmoes van houtje-touwtje werk tot alleraardigste vertoningen. Overigens, met alle respect gesproken over de vrijwilligers die hun huid zo duur mogelijk proberen te verkopen. Men is trots op wat men heeft neergezet. En terecht! En dus wil men ze maar al te graag behouden. Maar of het goed is voor de NTTB meen ik oprecht te betwijfelen.

De eerste nieuwsbrief is dus een feit. Het mooiste item staat in de eerste alinea. De NTTB doet ’t om te kunnen communiceren met de leden, maar vooral ook om te horen wat er onder de leden leeft. We worden uitgenodigd om suggesties, nieuwtjes en commentaar te geven. De eerste alinea wordt afgesloten met de veelbelovende woorden: veel leesplezier! Ik hoop van harte dat de leden van de NTTB inderdaad volop gaan reageren met inhoudelijke en zinvolle reacties. Niet alleen klagen, nu ook meedenken! Overigens maakte interactie tussen NTTB en haar leden via internet deel uit van de opzet rondom Tafel & Bat van een paar jaar geleden. Misschien dus toch…? Want het was niet verkeerd geweest als we een mooie reportage hadden kunnen lezen over het 3e Europees Kampioenschap op rij van onze dames, of hadden we kunnen volstaan met een fraaie poster in het midden? Een interview met Nikola Vukalja over wat er met de heren aan de hand is: is hij geschrokken? Een kijkje in de keuken van TTV Appelscha: vanuit het niets naar twee landelijke jeugdteams, hoe hebben ze dat voor elkaar gekregen? Wat is de visie Lumen Dekker over de talentontwikkeling van de allerjongsten in de afdelingen… Zo maar een greep. Ik hoop dat Tafel & Bat nog eens op mijn deurmat ploft. Ik zal er tweewekelijks aan herinnerd worden. Veel leesplezier!

02-09-2010

Rolgordijntjes dicht
Supporters laten zich te weinig zien en horen

Zondagmiddag moest ik even denken aan de woorden van Martin Khatchanov. Hij had net zijn debuut gemaakt voor Pecos. Hij zei na zijn openingswedstrijd dat ie het leuk vond om voor al dat publiek te spelen. Voor elke speler moet het fantastisch zijn om voor een volle zaal te spelen. Helaas zit het niet bij elke wedstrijd bomvol. Sterker nog: het aantal toeschouwers kan door het scheidsrechtersduo probleemloos tussen de sets door worden geteld en nagenoeg exact op het wedstrijdformulier worden genoteerd. Afgelopen zondag was dat niet anders aan de Brahmslaan in Leiden, waar de plaatselijke damestrots LTTV Scylla de eredivisieouverture mocht beleven. In de speelzaal zat een groepje thuissupporters schuin tegenover mij. Fanatiek hun favorieten steunend met handgeklap en aanmoedigingen. Als je thuis speelt moet dat toch een lekker gevoel geven.

Dat klinkt leuk. Toch was het aanblik niet eredivisiewaardig. Lege rieten stoelen kleuren de overkant. En toch hadden de meiden van coach Wittebrood over publieke belangstelling niet te klagen. Aan de andere kant van het glas stonden en zaten tientallen tafeltennisliefhebbers de wedstrijd te aanschouwen. Waarom zaten die lui niet aan de rand van het centrecourt? Dat had het sfeertje ongetwijfeld leuker en aangenamer gemaakt. Ik zei gekscherend nog tegen de Argusdames dat ze de rolgordijntjes beter maar dicht konden doen, zodat het publiek wellicht wel in de speelzaal hun gezicht zouden laten zien. Toen kreeg ik de bal fijntjes teruggekaatst, want een dag eerder in De Borgstee was het niet anders geweest. En ja, toen zat ook ik een deel van de wedstrijd vanaf de barkruk de wedstrijd te volgen. Weliswaar meelevend, klappend voor mooie rallies (en die waren er!) en met mijn handen tegen de ramen aan rammend om maar te laten merken dat ik er ook was om te supporteren. Ik had natuurlijk beneden op de tribune moeten zitten, daar had ik mij kunnen laten gelden.

Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Dat geldt natuurlijk ook voor tafeltenniswedstrijden. Met meerdere supporters wordt het sfeertje alleen maar leuker. Een sfeertje waar je dan ook graag bij wilt gaan horen. Iemand die nu een keertje komt kijken, bedenkt zich wel honderd keer om een volgende wedstrijd nog eens binnen te stappen. Sfeerloos is misschien te sterk uitgedrukt en doe ik er zeker de huidige supporters mee tekort, maar een beter woord kan ik nu niet bedenken. Hoe anders zou het zijn als die persoon zou worden meegesleept door de andere supporters en het idee heeft gehad dat hij of zij het team heeft kunnen steunen? Dat maakt het beleven van wedstrijden nou eenmaal veel leuker, toch? We in plaats van ze, dat gevoel. Het zou leuk zijn als we dat in de speelzalen kunnen bewerkstelligen. Ik hoop dat clubs hun supporters ook gaan bedienen met een simpel programmablaadje, heet ze in ieder geval van harte welkom. Stel de teams voor. Smash Hattem deed dat vorig jaar bijvoorbeeld erg leuk! Een muziekje tussen de sets, verzin het maar. Nu gebeurt dat soort dingen zelden. Men laat het achterwege, omdat het dan toch maar gebeurt voor anderhalve man en een paardenkop. Maar ja, we moeten toch ergens beginnen. En wedden dat het allemaal veel leuker wordt?!

26-08-2010

Stelletje kleuters
Vooravond eredivisie heren verstoord door zoemende olifant

Wat vind jij er nou van? Die vraag is al een aantal keren op mij afgevuurd. En dan heb ik het over het gerommel aan de vooravond van de start van de heren eredivisie. Er is al veel over gezegd en geschreven. Als ik het allemaal nog eens de revue laat passeren dan kan ik niet anders concluderen dan dat de betrokken partijen van een mug een olifant hebben gemaakt. En waar je een irritant zoemende mug met een simpele vliegenmepper uit de weg ruimt, wordt nu een heel leger opgetrommeld om de olifant af te schieten via verschillende en ook ongeoorloofde of onsmakelijke kanalen. Onnodig en onprofessioneel van veel betrokkenen. Persoonlijk vind ik het bijzonder jammer dat er hier en daar op dé man en niet op dé bal wordt gespeeld. Je mag nooit iemand veroordelen op het feit dat hij of zij de regels toepast die we met elkaar hebben afgesproken. En je hoeft je er ook niet steeds achter die regels te verschuilen als je van mening bent dat de competitie achter de tafeltennistafel beslist moet worden.

We hebben iedereen nodig om van de eredivisie een steeds beter product te maken. Als we naar de laatste jaren kijken, dan kunnen we toch niet anders zeggen dan dat er inmiddels een alleraardigste competitie staat! Of zie ik dat verkeerd? Clubs doen er alles aan om jaar in jaar uit goede teams samen te stellen. Ik heb de nodige leuke en spannende wedstrijden gezien in het afgelopen jaar met als absoluut hoogtepunt de finale in Veenendaal. Tafeltennispromotie bij uitstek. Met (weliswaar te) kleine stapjes wordt er door veel personen gewerkt om van de eredivisie nog iets mooiers te maken. Ik hoop dat een ieder het met mij eens is dat we dat proces niet om zeep mogen helpen. Ook niet door een vervelend zzzzzzzzzzzzzoemend mugje. Natuurlijk moet en kan het allemaal beter. Maar het helpt echt niet door steeds maar weer af te geven op de NTTB. Ook ‘Zoetermeer’ weet dat het beter moet! Niet voor niets staat een paragraaf over de eredivisie in het beleidsplan. Er staat onder meer het volgende. De eredivisie zou veel meer hét gezicht van de tafeltennissport kunnen en moeten zijn.

Vandaag is dat eredivisiegezicht helaas te vergelijken met een beginnende student die net de ontgroenende nacht achter de rug heeft. En na het uitslapen van zijn roes bijna kokhalzend de eerste boterhammen naar binnen probeert te werken. Onsmakelijk en zeker niet lekker om de competitie mee te beginnen. De eredivisie kent wat mij betreft een brakke vooravond. Niet het beste gevoel om mee vooruit te kijken. En dat mogen een aantal betrokkenen zich aantrekken. Ik hoop van harte dat de verderfelijke lucht snel wordt geklaard. Grote mensen moeten dit toch heel anders met elkaar kunnen oplossen dan de wegen die nu gekozen zijn en worden. Misschien dat deze brakke student na een succesvolle studie cum laude zal afzwaaien. In mijn ogen kan dat zeer zeker! Hij zal dan in ieder geval moeten gaan beseffen dat ie niet elke week in deze gemoedstoestand te werk kan gaan. Misschien moeten de betrokken heren met elkaar maar eens een sterk bakkie koffie gaan drinken. Meestal wel goed na een (te) zware nacht. Maar ja, wie nodigt wie als eerste uit…? Ik vrees dat iedereen zich daar te groot voor voelt. Wat een stelletje kleuters…

19-08-2010

Wie ben ik
NTTB kan niet rechtstreeks communiceren met leden

Zo nu en dan kom je er niet onder uit om een gezelschapspelletje te spelen met het neefje die daar al een aantal keren om had gevraagd. Dinsdagavond was het weer zover. Wie ben ik? Een spel waarbij de ene speler een mannetje of een vrouwtje uit het stapeltje kaarten kiest. De tegenspeler moet dan door middel van gesloten vragen proberen te achterhalen wie er op het kaartje staat. Heeft deze man zwart haar? Mijn neefje had de grootste lol, omdat ik mijn bordjes van personen die het niet konden zijn maar mondjesmaat kon omkieperen. Het leek wel een spel tussen de NTTB en de leden. Wie is nu eigenlijk de allang gecontracteerde herenbondscoach? Ja, ik weet hoe hij heet. Maar ik heb geen idee hoe hij eruit ziet en al helemaal niet wat zijn ideeën en opvattingen over het tafeltennisspelletje zijn. Maar goed, ik weet wel dat ie in september aan de slag gaat bij de NTTB.

Ik hoop meer te horen van de nieuwe bondscoach als alleen maar dat hij met de NTTB wil bouwen aan nieuwe generaties. Een bondscoach is voor een sportbond toch een – en misschien wel hét - gezicht naar de buitenwereld. Daaronder versta ik gemakshalve ook maar even de pakweg 35.000 leden. Hij kan ons het verhaal vertellen waar we met onze talenten en toppers naar toe gaan. Hij kan ons enthousiast maken voor het WK in Rotterdam. Hij kan zijn visie presenteren. Hij kan topsport onder de aandacht brengen van de breedtesporters. Misschien is het beter dat ik het woordje ‘kan’ vervang door het woordje ‘moet’… Natuurlijk is het nog geen september en ben ik misschien te vroeg met dit verhaal. Maar ja, de damesbondscoach is toch ook al weer enkele maanden aan het werk… Weet een gewoon lid van de NTTB de namen op te lepelen van onze nieuwe bondscoaches? Ik denk van niet. En dat is bijzonder jammer. Misschien zien we in Tafel & Bat (1e jaargang, 2e uitgave) wel een boeiende tweeluik over Nikola Vukelja en Chen Zhibin. Dat zou een goede zaak zijn, want het zijn juist personen die onze sport moeten verkopen!

De NTTB kan niet rechtstreeks communiceren met haar leden. Dat is een tekortkoming vanjewelste. De website(s)? Voor actueel korte berichten prima geschikt, maar voor een interview met sprekende foto’s of achtergrondinformatie kunnen we dat toch geen serieus communicatiemiddel noemen? Maar ja, een alternatief hebben we op dit moment simpelweg niet. En dat is eigenlijk bijzonder vervelend. De NTTB moet al jarenlang vechten tegen de negatieve beeldvorming onder haar eigen leden. En dat kost energie. Communiceren met de leden gaat nu vooral omslachtig en stroperig via afdelingen en verenigingsecretariaten. De NTTB is dus overgeleverd aan – en ik gebruik nu de woorden van voorzitter Verkooyen – ‘professionele vrijwilligers’. Te vaak komen boodschappen niet, onvolledig of onjuist terecht bij de leden. En dat komt de beeldvorming en het enthousiasme niet ten goede. Dé doodsteek voor de vele goede dingen die er weldegelijk zijn voor én door de leden van de NTTB. Als m’n neefje zometeen een potje wil Mens-erger-je-niet-en sla ik een rondje over. ’t Is tijd om in beweging te komen!

Nog een column lezen? In aanloop naar de wereldkampioenschappen in Rotterdam schrijft Peter Hanning een aantal columns op www.wktafeltennis.nl.

12-08-2010

Koen, zijn held
Trainen, trainen en nog eens trainen

Maandagavond was ik aandachtig toeschouwer in De Borgstee. De nog steeds te warme thuishaven van Argus was op dat moment het decor voor ruimschoots dertig tafeltennisfanaten uit het hele land. De ongelofelijke drive waarmee onder leiding van Vlieg en Douwes werd getraind belooft veel moois voor het komende jaar. Mooi om die gasten van jong tot oud aan het werk te zien. Het is toch wel bijzonder om starters en eredivisiespelers in één zaal te zien zwoegen. Van jong tot oud… ehmmm… nou ja, oud… er waren enige generatiekloven te constateren zullen we maar zeggen. Op de publieke tribune waren we in ieder geval onder de indruk van ieders knallende honger naar de bal. Het eerste nummer van Tafel & Bat kwam ook nog even voorbij. Toch leuk. Ik had de nodige exemplaren kunnen slijten kan ik u verzekeren.

Ik bleef onbedoeld hangen tot het einde en kreeg de vraag of ik een paar jongens naar het sporthotel wilde brengen. Anne, geen probleem. Wie neem ik mee? Twee uitgebluste jongens van Dedemsvaart met hun sporttas over de schouder werden aan mij toebedeeld. Op weg van de sporthal naar de auto werd ik verblijd met het enthousiasme van de kleinste van het stel. Hij wil een topseizoen gaan draaien. Hij vindt het tafeltennisspelletje helemaal geweldig. En hij vertelde met twinkeling in zijn ogen over een gesprek dat hij had gehad met een andere tafeltennisser. Ze waren met elkaar in gesprek geraakt over de sport waar ze allebei helemaal gek van zijn, sprak hij. Ze kenden elkaar niet. Ze vroegen elkaar natuurlijk in welke klasse ze speelden. Zijn sporttas was inmiddels wat te zwaar geworden en sleurde enigszins over de stoffige straat. Weet je wat hij speelde? vroeg het mannetje aan me. Ik haalde mijn schouders op, terwijl ik mijn glimlachen over zijn getoonde passie nauwelijks kon beheersen. Hij speelt heel hoog in Nederland. Ik wist helemaal niet dat ik op dat moment met Koen Hageraats aan het praten was!

Koen is zijn held, zijn voorbeeld. Dat maakte ik uit alles op. Hij was er trots op dat ie met Koen had zitten praten. Het ventje maakt deze week heel veel trainingsuren, maar dat was geen probleem vertelde hij. De ‘ik-wil-net-zo-goed-worden-als-Koen-mentaliteit’straalde van zijn gezicht. Hij moest eens weten dat Koen elke week deze trainingsuren maakte. En doe jij ook wat in tafeltennis? Ja, ik vertelde dat ik onder meer trainingen geef. Net zo goed als Anne? Nee joh, hoefde ik niet eens te zeggen. Hij wist het antwoord natuurlijk al, want de volgende vraag werd al weer – en wat serieuzer – op mij afgevuurd. En wat nog meer? Ik schrijf zo nu en dan een stukje op TTNieuws, een column noemen ze dat. En aangemoedigd door het ventje dat de deur van de auto dichtsloeg dacht ik aan de volgende uitgave van Tafel & Bat. De grote poster in het midden is wat mij betreft al vergeven. Aan Koen Hageraats. Zijn held.

08-08-2010

Openingsnummer
Het laat zien dat tafeltennis lééft in Nederland

Het eerste nummer van ‘Tafel & Bat’ heb ik met veel plezier gelezen. Ik weet niet wat u er mee gaat doen, maar dit is voor mij al een historisch nummer geworden. Bewaren dus! Heel anders dan het nulnummer toont de cover wel één en al tafeltennisvreugde. Onze Britt kreeg nog niet eens de kans om de felicitaties van haar tegenstanders in ontvangst te nemen of onze Europese kampioen werd bedolven onder haar teamgenoten. Wat een ontlading, fijntjes en fraai vastgelegd door Henk Hommes. Super dat de leden van de NTTB nu eindelijk kunnen zien en lezen én kunnen meebeleven wat tafeltennis allemaal teweeg brengt in den lande.

Wat vond u van het artikel ‘Voor een dubbeltje op de eerste rang’ op pagina 6? Ik heb met veel genoegen kennis gemaakt met scheidsrechter Gerard van den Burg. Hij beleeft op zijn manier het spelletje tafeltennis. Zijn ideeën over het werven van scheidsrechters begint al bij de jeugd. Onze jonge jeugdspelertjes zouden we inderdaad bewuster kunnen laten omgaan met het tellen van wedstrijden. Hardop tellen moet standaard zijn. Tijdens trainingen bij clubs een warming-up in de vorm van het Ren-je-tot-spel en dan spelregels behandelen. Goed gezien scheids!

Misschien hebt u het verhaal over de werving van de vrijwilligers voor het WK in Rotterdam overgeslagen. Maar dat is zeker de moeite waard. Het enthousiasme dat Ria Elshof en Hans Waterreus uitstralen, echt helemaal te gek. Elke lezer moet bijna wel gedacht hebben: ‘Er moet zoveel gebeuren, daar wil ik bij zijn!’ Ik weet zeker dat Ton van Happen heeft zitten glunderen toen hij het artikel onder ogen kreeg. Een compliment trouwens ook voor de grafische vormgeving van ‘Tafel & Bat’. Lekker eigentijds. Ook de wijze waarop de foto’s zijn afgebeeld, helemaal te gek.

En het is toch ook fijn om eens in de keuken te kijken van een andere club! In de rubriek ‘Game’ waarin twee clubvoorzitters met elkaar in gesprek zijn, worden op een eenvoudige wijze handvatten gegeven. De voorzitter van Ysbrechtum Oan Slach laat prima zien dat het ook wel goed kan gaan met onze sport in Friesland. Dat is een inspiratiebron voor clubs die een wat mindere periode doormaken. Met hart en ziel werken aan je club en er gaat zeker weten wat gebeuren bij de vereniging. Zijn collega van Tafeltennis Nijmegen vertelt wat er allemaal komt kijken bij nieuwbouw. Nog niet gelezen? Doen hoor!

Afijn, het eerste nummer van ‘Tafel & Bat’ is een feit. Het lachende &-teken hebben we gehandhaafd van het bekritiseerde nulnummer. Dat was op het oog geen tafeltennisblad. Als dit nummer toonbeeld is voor wat komen gaat, dan petje af voor de redactie en vormgevers. Bijna allemaal – als ik het zo inschat – vrijwilligers uit den lande. Veertig pagina’s met ruimte voor 75 jaar historie, de NTTB jeugdselecties, clubs van A tot Z, Europese topspelers, evenementen als het Dag van het Talent en de jeugdmeerkampen, een fraaie poster van onze Europese jeugdkampioen Britt in het midden, een prijsvraag voor de jongsten, spelerspresentatie van de Menereis-eredivisie , overal is aan gedacht. Geen saaie opsomming van feiten, maar een prima aanvulling op de websites. Het laat zien dat tafeltennis lééft op allerlei fronten in Nederland.

15-07-2010

NTTB 75 jaar: ahoi ahoi!
Wat gaan club en afdeling doen aan ons WK?

Daar zat ik dan in mijn fel oranjeshirt met het logo van de Special Olympics 2006. In mijn autootje tussen Hoogkerk en Groningen schakelde ik mijn radio van 1 naar 2. Even geen Jack - ’t is buitenspel!!!’ - van Gelder. Ik was net als 16 miljoen andere Nederlanders aangeslagen na de finale tegen Spanje. Ik kon ook even niet blij zijn met de juiste wereldkampioen die ik had voorspeld in de Argusvoetbalpoule, wat me nog een plaatsje in de subtop opleverde. Vier minuten verwijderd van € 250,= in een andere voetbalpoule. Ik had ingezet op een nul-nulletje. We zouden afrekenen met 1974, 1978 en met het penaltysyndroom. Drie vliegen in één klap voor Oranje… Helemaal niets van dat alles. Piep. Ik baalde. Op Radio 2 zong Frank Boeijen mij rustig toe “Zeg me dat het niet waar is...” En zonder dat ik het door had zong ik hardop mee. Blijkbaar niet om aan te horen. De dame in haar MPV die naast me stond bij de verkeerslichten op het Hoendiep keek me hoofdschuddend aan. Zij was blijkbaar al terug op aarde…

Het normale dagelijkse leven is niettemin weer de realiteit van de dag. We kunnen ons gaan richten op wat komen gaat. Bijvoorbeeld op het volgende WK-feestje. En dan doel ik natuurlijk op het wereldkampioenschap volgend jaar in Rotterdam. De NTTB heeft een mooie promotiecampagne op touw gezet, dat belooft veel. Mooi dat onze bond eindelijk met onze toppers het land in gaat. En ik hoop oprecht dat afdelingen en clubs het gaan oppakken. Alleen dan kunnen we volgend jaar ons eigen Oranjefeestje gaan vieren in Ahoy. Het zou een gemiste kans zijn als we er niet met elkaar iets moois van maken. Nee, ik verwacht geen rondvaartboot door de Amsterdamse grachten of een groots onthaal op de Coolsingel. Maar wat zou het mooi zijn als de NTTB in een paginagrote advertentie in het nieuwe tafeltennisblad ‘Tafel & Bat’ het tafeltennispubliek bedankt voor een geweldig slotakkoord van het 75 jarig-jubileum. Een special editie mag natuurlijk ook...

Tafeltennisland viert nu vakantie. Dat ga ik ook even doen. Mooie gelegenheid om zo nu en dan te brainstormen over van alles en nog wat. Ik hoop dat vereniging- en afdelingbestuurders dat ook gaan doen. Na de vakantie laat ik me graag verrassen door allerlei WK-acties. Een voorproefje… Elke afdeling gaat met een bus vol jonge tafeltennissers hun Jeugd Cup team supporteren. Elke club kiest een vrijwilliger van het jaar en bedankt hem of haar met een finalekaartje. De WK-banner staat op elke homepage van de vereniging- en afdelingwebsite. Een spandoekenwedstrijd met teksten als NTTB 75 jaar: Ahoi ahoi! Beste bestuurders, ik hoop dat uw leden van u horen na de vakantie. Maar gek genoeg – zonder u allen over één kam te willen scheren – vrees ik dat we van de meeste van u weinig gaan horen. En dan ga ik met tegenzin toch nog maar even met u terug naar afgelopen zondagavond. Radio 2, even na elf uur… ‘Zeg me dat het niet waar is…, zeg me (…) dat (…) het (…) niet (…) waar is!’

Prettige vakantie!

30-06-2010

Boksring

Ik weet niet wat er allemaal aan de hand is in ons tafeltenniswereldje. Het lijkt wel alsof iedereen zegt dat ze zich terugtrekken of opstappen. Het dreigement – zo noem ik het gemakshalve maar even – wordt als stok achter de deur gebruikt door het bestuur van de afdeling Noord. Het bestuur van de afdeling West gebruikte onlangs soortgelijke bewoordingen in een brief aan het hoofdbestuur. En nu lees ik dat De Treffers Klazienaveen zich terugtrekt uit de eredivisie als… Ik moet er natuurlijk wel bij vermelden dat men het opstappen en terugtrekken slechts overweegt. Lekker diplomatiek! Maar goed, waarom nu zo hard schreeuwen beste mensen? Het kan toch anders? In de voorbeelden die ik genoemd heb, snap ik trouwens best dat er ongenoegen is of was bij de overwegende opstappers en terugtrekkers. Maar kom op zeg, we zijn toch geen kleine kinderen? Volgens mij is er in alle redelijk met elkaar te praten en komen de betrokken partijen er altijd met elkaar uit.

Komend weekend staat er wat moois op het programma. De NTTB Jeugd Cup! Dat toernooi staat als een huis en is een belevenis voor iedereen die er bij betrokken is. En ook daar hebben we in het verleden bijna letterlijk in de boksring gestaan om ‘anders-doen-we-niet-meer-mee-argumenten’ van tafel te krijgen. Ook hier geldt dat de vijanden op basis van goede argumenten tot goede oplossingen zijn gekomen. De vredespijp werd uiteraard gerookt. En dat is maar goed ook. Ik had het eeuwig zonde gevonden als de Jeugd Cup formule om zee was geholpen door een paar heethoofden die hun emotionele stok achter de deur gebruiken om de knuppel in het hoenderhok te gooien. Stel nou dat we toen niet redelijkerwijs met elkaar in gesprek waren gekomen? Dan had het komende weekend er heel anders uit gezien.

Ik kan inderdaad slecht tegen het dreigen met het diplomatieke overwegen om terug te trekken of om op te stappen. Ons tafeltenniswereldje heeft er namelijk helemaal niets aan, al levert het natuurlijk hier en daar wel smulverhalen op in de sportkantines en lokt het reacties uit op onze tafeltennissite. Discussies prima, maar dan wel met juiste argumenten én op de juiste plaats. Pak gewoon de telefoon! Maar misschien is die boksring op Papendal niet eens zo’n gekke locatie. Je zou er een heuse arenadiscussie van kunnen maken. De discussieleider in de ring en de rest lekker aan de buitenzijde van de ring. Niet letterlijk knokken, maar wel figuurlijk. Alle betrokken personen bij elkaar, lekker daadkrachtig discussiëren en direct met een oplossing komen. En pas dan naar buiten! Neem een voorbeeld aan Bert van Marwijk in de kwestie Van Persie. Grote klasse. Maar goed, er staat wat moois op het programma. Opstappers, terugtrekkers, maar vooral en juist de liefhebbers van het tafeltennispelletje: op naar Papendal!

22-06-2010

Ons WK!

Mijn betrokkenheid bij de wereldkampioenschappen in Rotterdam? Gewoon, tafeltennisliefhebber. En als tafeltennisliefhebber en –fanaat mag je dit evenement simpelweg niet missen. De data staan al gepland in mijn agenda ergens in oktober. Huh, dan al? Ehm.. ja, want dan heb ik mijn nieuwe Succesagenda voor 2011 in huis. En dan mag ik zeker niet vergeten om een paar dagen in de periode 8 tot en met 15 mei vrij te roosteren. En misschien wel een hele week! En mag ik je iets aanraden? Ik zou het ook doen als ik jou was. Waarom ik dat zo zeker weet? Nou, dat ga ik je vertellen… Ongeveer een maand geleden kreeg ik Ton van Happen aan de lijn. Of ik een presentatie wilde geven om clubs in de afdeling Noord alvast op de hoogte te brengen van dit mooie evenement. Natuurlijk Ton, geen enkel probleem.

Diezelfde middag kreeg ik de powerpointpresentatie in mijn digitale brievenbus. Ik was direct verkocht. Nog geen tien sheets waren nodig om direct mijn succesagenda open te klappen. Dit wordt werkelijk een schitterend evenement. Ahoy dat alleen maar tafeltennis ademt. En niet alleen met Nederlandse liefhebbers op de tribune, maar vast en zeker supporters uit veel Europese landen en van ver daarbuiten. En je ziet gegarandeerd de beste tafeltennissers van de wereld. Dat mag je niet missen! Het tafeltenniswereldje een beetje volgend weet ik ook dat er zeker aandacht is voor breedtesport, side-events en allerlei vormen van tafeltennispromotie. Wij tafeltennissers moeten dit toernooi gaan omarmen en Nederland hiermee laten zien dat tafeltennis er echt is voor iedereen. Dit WK wordt óns WK!

Maar goed, ’s avonds dus die presentatie in een vergaderzaal in het mooie Groningen. Ik verontschuldigde me eerst nog bij mijn toehoorders dat ik me nauwelijks had kunnen voorbereiden op deze weliswaar korte presentatie, maar toch. Met wat aantekeningen in de ene hand en een microfoon in de andere ging ik wat onwennig van start. Gezonde spanning zullen we het maar noemen. Maar net als in een echte wedstrijd was die spanning zomaar verdwenen. En dat was ook niet zo gek. Weer kwamen die sheets voorbij. Ik werd opnieuw hartstochtelijk. Wat een evenement… zoveel tafels, zoveel spelers en zoveel van alles! In mijn enthousiasme vergat ik zelfs mijn aantekeningen. Sorry Ton! Maar collega-liefhebbers, kom naar Rotterdam! Het is veel meer dan de slagroom en de kersen op de verjaardagstaart van de 75-jarige NTTB. En u mag dat feestje niet missen. Ik heb erover in de vergaderzaal mogen vertellen. Doet u dat in de tafeltenniszalen? Zo dragen we met elkaar een steentje bij aan ons WK!

10-06-2010

Ouwe zemelaars
Passie ontbreekt bij te veel clubbestuurders

Volgende week zaterdag komt de bondsraad van de Nederlandse Tafeltennisbond bijeen in Utrecht. De voorbereidingen zijn in volle gang. Het belooft een leuke vergadering te worden. Leuk? Hoe kan dat nou? Ik hoor jullie allemaal denken, haha… Ik kijk er oprecht naar uit. Te meer ook omdat de bondsraad in een vernieuwde samenstelling bijeen komt. Vanuit elke afdeling twee vertegenwoordigers en zes zogenaamde functiezetelhouders. Ik heb steeds meer het idee dat de waarde van de bondsraad toeneemt. En dat is belangrijk voor iedereen die bij de tafeltennissport betrokken is. Het beeld dat bestaat van een stelletje ouwe zemelaars dat twee keer per jaar het hoofdbestuur komt plagen, is absoluut niet (meer…) van toepassing. Ja, dat durf zelfs ik – kalend en grijzend- te roepen. De bondsraad is op de goede weg, zonder nu direct te willen stellen dat we dynamisch zijn en alles goed voor elkaar hebben.

Er moet namelijk nog wel wat verbeteren wat mij betreft. Onder meer het contact met de achterban. Want die weet ons nog nauwelijks te vinden. Of wil het simpelweg niet. Dat vind ik zeer teleurstellend, omdat iedereen met wie ik een discussie aan ga over tafeltennis in Nederland wel een mening heeft over de NTTB. Of beter, ze hebben kritiek. En dat mag! En dat moet ook kunnen, zeker. Maar wat was het mooi geweest als je inhoudelijk had meegepraat in de voorbereiding op en besluitvorming van de plannen. Het meerjarenbeleidplan 2010-2016 staat bijvoorbeeld al weken op de site van de NTTB en ik zie, hoor of lees nauwelijks reacties. Ook niet van clubbestuurders uit Noord die opgeroepen zijn om mee te denken. Slechts één reactie leverde dat op! En straks maar weer zeuren dat het allemaal anders had gekund of zelfs anders had gemoeten. En ondertussen maar lekker achterover leunend in je luie zetel blijven zitten. Tja.

Dit is voor mij weer een mooi voorbeeld van de slaapverwekkende houding van veel clubbestuurders. Er gebeurt nauwelijks iets, er wordt weinig ondernomen en keer op keer is dat een gemiste kans. Clubbestuurders moeten in actie komen, moeten zich gaan bemoeien met de toekomst van de tafeltennissport en moeten als de wiedeweerga hun eigen club in hun regio op de kaart zetten. En dan komt het best goed! Je ziet het bij clubs waar wel wordt nagedacht en waar wel de handen uit de mouwen gestoken worden. Daar groeit vaak iets moois. Maar bij (te) veel clubs gaat het langzamerhand naar z’n malle moer. En niemand schudt ze wakker of daagt ze uit. En laat dat nou net mijn inzet zijn volgende week zaterdag. De NTTB moet clubs gaan uitdagen om uit die diepe slaap te komen. Ik zeg wel eens dat veel clubs een ouderwetse schop onder hun kont moeten krijgen. Wellicht – nee ik weet het zeker- moet de nieuwe lichting de voorzitterhamer (durven) overnemen van de ouwe garde. Tafeltennis moet gaan leven bij de clubs en dat begint met passie. En dat ontbreekt hier en daar nog wel eens…

01-06-2010

Strijd, passie en vechtlust is wel het minste
WK 2011 Rotterdam: applaus, afrekenen en opnieuw beginnen?

Op 19 juni zal Paul Haldan worden gekozen als hoofdbestuurslid topsport van de Nederlandse Tafeltennisbond. Een mooi moment om in te stappen, want ik ben van mening dat de bond in meerdere opzichten aan het groeien is. Het hoofdbestuur heeft in mijn optiek een realistisch meerjarenbeleidplan 2010-2016 op tafel gelegd en de organisatie staat steeds meer als een huis. Bovendien staan de wereldkampioenschappen in Rotterdam voor de deur. Een unieke mogelijkheid om de tafeltennissport in ons land te presenteren aan het grote publiek. Wat is er nou mooier dan dat Nederlandse sterren gaan schitteren in Ahoy? Met de dames vanzelfsprekend en ik reken er eigenlijk ook op dat de huidige herenselectie zich in Rotterdam wil gaan revancheren van de teleurstellende verrichtingen in Moskou. Ik verwacht niet dat de volgende generatie er al aan toe is om te acteren op het WK. Maar wie weet… ik zie Ewout en Koen graag spelen!

Onze nieuwe topsportbestuurder komt niet binnen op een gespreid topsportbedje, zoveel is wel duidelijk. Zijn we op de goede weg? Moet ik als een olifant door de Papendalporseleinkast denderen? Zomaar een paar vragen, die oneindig aangevuld kunnen worden. Het zal hem behoorlijk bezighouden. Ik hoop dat hij en zijn collega’s van het hoofdbestuur de weg die zij hebben gevolgd ten aanzien van het meerjarenbeleidsplan nog een keer willen bewandelen. Ga wederom het land in en luister naar clubs die bewijzen talenten te kunnen ontwikkelen, personen die verstand hebben van topsport en de intentie hebben om Oranje te denken. Daarmee zou Haldan een goede start maken. Niet alleen Papendal, maar zeer zeker ook Zoetermeer moet het land in.

Terug naar Rotterdam. Ik hoop van harte dat het een spektakel gaat worden. De voortekenen zijn veelbelovend. Iedereen die hier bij betrokken is verdiend een mooi en succesvol evenement. En wat mij betreft hoeven onze Nederlandse selectiespelers en –speelsters niet te gaan voor het erepodium, dat is misschien wat teveel gevraagd. Maar het zijn wel zij die de meeste invloed kunnen uitoefenen op de krantenkoppen en alles er omheen. Zij bepalen grotendeels of het WK inderdaad een promotiemiddel bij uitstek blijkt te zijn. Het Nederlandse publiek moet zich kunnen identificeren met jullie. Strijd, passie en vechtlust is wel het minste wat we mogen verwachten. Niet alleen dan, maar zeer zeker ook in de aanloop naar Rotterdam. Er volledig voor willen en kunnen gaan. En voor zover je er nog niet mee bezig was, dat begint nu! Kun je dat niet opbrengen, dan moet je bedanken voor Oranje. Dan ben je niet geschikt als topsporter én als rolmodel voor de toekomstige tafeltennissers. Maar ga je ervoor dan sta ik als Oranjefan achter je! Mocht uiteindelijk blijken dat onze helden het niet aan kunnen dan is dat ontzettend jammer. Dan zal ik met de wetenschap dat ze er alles aan hebben gedaan hen met een welgemeend applaus bedanken voor hun strijd, passie en vechtlust. Om vervolgens kritisch te zijn naar onze beleidsbepalers en bestuurders. Omdat je op resultaten moet kunnen worden afgerekend. Ben nieuwsgierig wat Paul Haldan er allemaal van vindt...

26-05-2010

‘Eens zullen wij kampioen zijn...’
Eredivisieplek moet je verdienen en niet kunnen kopen

Ik weet niet hoe uw verjaardagpartijtjes verlopen, maar bij mij komen steevast een aantal onderwerpen naast de plakjes worst en blokjes kaas ter tafel. Gelukkig ook veel sport. Voetbal, de hockeytaferelen van m’n nichtje en natuurlijk tafeltennis met mij erbij. Daags na de finalewedstrijden om het landskampioenschap was er weer zo’n feestje. Mijn tante vierde haar verjaardag. Vol huis met familie en vrienden. De grijns van mijn neef Ronald uit Enschede staat mij nog scherp op het netvlies. Zijn Twente was – voor zover we het nog niet wisten - kampioen van Nederland geworden! En dat hebben we geweten en gehoord… Al was het alleen maar door het neuriende deuntje van het clublied van zijn FC dat die avond als een overslaande langspeelplaat steeds maar terugkeerde. Eens zullen wij kampioen zijn… Ik kon desgevraagd met gepaste trots vertellen dat we ons weer hadden gehandhaafd op het hoogste niveau. Ten koste van sterk en strijdend Tafeltennis Zwolle, dat liet zien graag die volgende stap te willen maken naar de eredivisie.

We kregen het over de weg die clubs moeten bewandelen om daadwerkelijk het hoogst haalbare in Nederland te kunnen bereiken. Stap voor stap, daar waren we het wel over eens. Clubs moeten ook ergens naar toe groeien. Het gedurende die periode sportief en organisatorisch steeds weer moeten en willen onderscheiden ten opzichte van de concurrentie maakt sport mooi. Dan zie je winnaars en verliezers, vreugde en verdriet, verrassingen en teleurstellingen. Lovende woorden waren er ook die avond voor de Tukkers. Ook van mij als aanhanger van Groningen. Jaren bouwen en dan zo’n klinkend resultaat. Respect voor FC Twente. Maar voordat je überhaupt iets hebt bereikt, bijvoorbeeld promotie naar de eredivisie, moet er wel wat gebeuren, zei ik. Is de kloof tussen ere- en eerste divisie bij jullie net zo groot als bij het voetbal? Tja, wat moest ik daar op antwoorden. Denk het wel. Maar goed, je kunt bij ons ook een eredivisieplek kopen, zei ik gekscherend. Toen viel het stil. Ik voelde mij opeens het wielrennertje uit de Brand-bier-reclame… ‘Je gelooft nooit wat die man zegt...’ Alle ogen op mij gericht…

Ik noemde ‘de verhuizing’ van onze landskampioen bij de heren. Ze spelen met ingang van het komende seizoen hun thuiswedstrijden 220 kilometer verderop. Omdat de stichting waarin het topsportteam is ondergebracht haar middelen vooral genereert uit de regio Zoetermeer speelt de club uit Heerlen de thuiswedstrijden in Zoetermeer. Hahaha, zie je het al voor je dat Twente de thuiswedstrijden in de Kuip gaat spelen? grapte Ronald. Ik besefte mij dat deze toverformule eigenlijk wel heel mooi is verpakt en met stille trom is geaccepteerd in tafeltennisland. Maar eigenlijk vind ik het wel heel erg raar. Met – laat dat duidelijk zijn - respect voor de wijze waarop tafeltennis wordt bedreven bij beide verenigingen moet ik vaststellen dat ik dit eigenlijk niet vind kunnen. Eredivisieplekken moet je verdienen en niet kunnen kopen. Mijn neef was het met me eens. Peter, dat is iets voor één van je volgende columns! Waarvan acte. Eens zullen wij kampioen zijn…

20-05-2010

ABC-tje in Noord
Verbouwing competitie verdringt plannen die echt aandacht verdienen

Geen hamertikken, maar tromgeroffel wat de klok sloeg in Groningen. Op de agenda van de algemene ledenvergadering stond de opzet van de jeugdcompetitie. Voorafgaand aan de halfjaarlijkse zandzakken-voor-de-deur-party kwam het bestuur tot de conclusie dat niet alleen de jeugdcompetitie moest veranderen, maar dat de gehele competitie op de schop moet. Inleidend stelde de voorzitter dat hij 25 jaar geleden een betoog van Jan Vlieg had mogen aanschouwen. Daarin werd gesteld dat het niet meer van deze tijd is dat we onze potjes spelen en tegen twaalven huiswaarts keren. Tafeltennis is een sociale aangelegenheid. Toen stelde Vlieg al dat wedstrijdavonden niet meer tot middernacht mogen duren. Een kwart eeuw geleden en sindsdien is er nauwelijks wat veranderd. En daar gaat dit afdelingsbestuur wat aan doen! Niet schaven en plamuren, maar een complete verbouwing. De mensen in de zaal schrokken wakker, waren als waakzame hertjes opeens op hun hoede, de oortjes werden gespitst en de blik in de ogen sprak boekdelen.

De hakken-in-het-zand-mentaliteit werd dus maar weer eens van stal gehaald. Moet ik voor twee potjes naar Tafeltennnisclub Veertigkilometerverderop? Terug naar de 21! Het bestuur is stellig: er moet wat veranderen. En dus werd aangekondigd dat in het najaar de ledenvergadering een keuze wordt voorgelegd. Het is voorstel A of B, en dus niet wel of niet veranderen. Kiezen de leden niet voor A of B, dan treedt optie C in werking. En dat betekent einde oefening voor dit AB, aldus het college. We gaan kortom een hete zomer en herfst tegemoet in de noordelijke regionen, zoveel is wel duidelijk. In plaats van draagvlak creëren, werden de tegengestelde meningen nog eens vet onderstreept. Misschien moeten we er voor zorgen dat meer mensen gaan tafeltennissen! En dat begint met kwaliteit van clubs, met goede werving, opvang en behoud. Een meer dan terechte opmerking van één van de aanwezigen.

En het bestuur heeft daar gelukkig al aandacht voor. Maar weten ze dat eigenlijk zelf al wel, vroeg ik me af. Want gek genoeg werd er niet of nauwelijks aandacht aan besteed. In de toelichting op de aanbevelingen in het topsportjaarverslag werden niettemin mooie woorden gesproken. Er wordt gewerkt aan een plan waarin breedtesport en topsport met elkaar worden verweven, waar regionale talentontwikkeling hand in hand gaan met clubtrainingen en wat onder meer als doel heeft om de kwaliteit van de verenigingen naar een hoger platform te tillen. Althans, zo heb ik het maar tussen de regels door aangehoord. En eerlijk is eerlijk, dat klinkt als muziek in de oren! Met de breedtesportcampagne van onze bond als werve(le)nde steun in de rug weten we misschien toch nog de juiste prioriteiten te stellen. Maar ja, vooralsnog is dit plan in de steigers nu al helemaal ondergesneeuwd geraakt door de eigen verbouwingsplannen. En dat vind ik eeuwig zonde…

17-05-2010

Herenfinales, ware tafeltennispromotie!
clubs laten het jammerlijk afweten bij hun damesfinales

Een keiharde tsjoooaahhh met een vleugje zachte g, een gebalde vuist, het batje gaat van de rechter naar de linkerhand. Daan Sliepen scoort weer eens een fantastisch punt, het Westa-publiek gaat uit zijn dak en scandeert de naam van hun favoriet. Het publiek uit Heerlen gaat in het tegenoffensief en schreeuwt hun topspeelster bemoedigend toe. Het is een heksenketel in de tafeltennisarena van SKF aan de Wageningselaan in Veenendaal. Er wordt een fantastisch tafeltennisgevecht geserveerd aan het publiek dat zicht- en hoorbaar geniet van de spanning en sensatie in het centrecourt. Een centrecourt overigens, zoals dat er eigenlijk bij elke eredivisiewedstrijd uit moet zien! Dat zou een mooie volgende stap zijn en moeten de NTTB en de clubs gewoon met elkaar gaan regelen, maar dit terzijde. De herenfinale is werkelijk om te smullen. Al huppelend maakt Daan zich op voor de volgende rally, het publiek zit op het puntje van de stoel… Sssssst!

Enkele meters verderop is er sprake van een oorverdovende stilte zo nu en dan doorbroken met wat handgeklap. Daar wordt ook gestreden om de voorjaarstitel. Speelsters van Europees topniveau moeten het doen met een gewone tafel (beetje jammer!) en met (erger nog) slechts een handjevol toeschouwers. Ik heb ze even geteld, 24 toeschouwers hadden aandacht voor de dames… De rest van de 300/400 man had er niet of nauwelijks oog voor. Die waren bezig met het aanmoedigen van hun favorieten. En dat is natuurlijk logisch. De vraag (of beter de kritiek) die rond zoemde was of de damesfinale wel gelijktijdig gespeeld moest worden. Nu speelden de dames in de schaduw van de heren… Wat je er ook van vindt, dit contrast geeft maar weer eens aan dat spanning wel een belangrijk element is wat ertoe bijdraagt dat publiek graag naar tafeltennis komt kijken.

Spanning en veel publiek gaan dus blijkbaar hand in hand. Bij de damesfinale was nauwelijks sprake van spanning, wat dat betreft zitten we paradoxaal met die Europese toppers in onze maag. Maar is spanning het enige wat telt? Nee! ’s Ochtends bij de promotie/degradatiewedstrijden was het beeld precies hetzelfde. Veel publiek bij de heren, maar bij de dames – waar wel degelijk sprake was van een spannende strijd - waren ze op één hand te tellen. Bij wijze van spreken dan. Waar was het publiek van De Treffers, Scylla en Den Helder? Als clubs zelf al niet iets proberen te maken van zo’n wedstrijd dan wordt het nooit wat met het damestafeltennis in ons land. Leeft het damestafeltennis wel bij die clubs? Die vraag moeten we – en vooral die clubs zelf (inclusief Heerlen) - eerst maar eens durven te beantwoorden. Want als het had geleefd, dan hadden de tribunes ook bij de dames vol gezeten. En dat maakt het toch allemaal veel leuker. Dat hebben de wedstrijden Zwolle-Argus en Heerlen-Westa zaterdag maar weer eens dubbel en dwars bewezen. Wat een spanning, sensatie en spektakel… Heren, bedankt voor een heerlijke pot tafeltennis!

06-05-2010

Afdelingen eigenlijk al voltooid verleden tijd
Hartslag bond beter voelbaar bij clubs en leden zonder tussenkomst afdelingen

Over een paar weken staat de Algemene Ledenvergadering van de afdeling Noord op het programma. Als de voortekenen ons niet bedriegen beginnen we omstreeks acht uur en kunnen we rond negen uur huiswaarts keren. En hoewel vergaderingen die pas tegen twaalven zijn afgelopen ook niet het einde zijn, zitten we ook niet te wachten op een hamertje tik voorstelling van onze alom geprezen voorzitter.

Zo langzamerhand kunnen én moeten we ons gaan afvragen of we er wel mee moeten doorgaan. Wordt het niet eens tijd dat de schakel tussen enerzijds hoofdbestuur/bondsbureau en anderzijds verenigingen/leden gewoon voltooid verleden tijd gaat worden? Of is dat – zonder dat we het hardop roepen – eigenlijk al zo?

Ik had het over de voortekenen. In Drenthe, Friesland en Groningen organiseert het afdelingsbestuur regiobijeenkomsten waar verenigingen de mogelijkheid hebben om te laten weten wat er bij hen leeft en welke rol de afdeling daarin kan hebben. Natuurlijk geldt ook de omgekeerde weg: het afdelingsbestuur wil laten weten wat zij voor plannen hebben. Het resultaat? Dat moeten we natuurlijk nog zien, maar vooralsnog heeft het niet geleid tot ook maar één voorstel op de komende algemene ledenvergadering. Ze zaten in ieder geval niet bij de stukken. Misschien ook niet zo gek als je bedenkt dat nog geen kwart van de verenigingen aanwezig was! De voorzitter sprak zijn teleurstelling er onlangs over uit op de Noord website met de twee veelzeggende woorden: Jammer! Jammer!

De komende jaren moet wat mij betreft serieus onderzocht gaan worden wat de meerwaarde is van de afdeling. De competitie moet via de nieuwe modules toch redelijk eenvoudig landelijk georganiseerd kunnen worden? Activiteiten als pupillen/welpentoernooien kunnen we uitbesteden aan verenigingen die dat kunnen en willen. Ach en dan blijft er niet zoveel over van de huidige rol van de afdeling. Daar hebben we geen goede vrijwillige professionele bestuurders voor nodig. Natuurlijk gebeurt er her en der ook veel goeds. Maar die personen kunnen vast en zeker ook dat goede werk doen ‘in dienst van de vereniging’ en/of ‘onder auspiciën van de NTTB’.

Rechtstreekse en korte lijnen van bond naar u en mij. Wat ik graag zou zien is dat er per afdeling een bondstrainer wordt aangesteld voor de sporttechnische zaken en een verenigingsmanager voor de niet-technische zaken. Zij hebben een ondersteunende, organiserende en initiërende functie. We willen graag dat de hartslag van het bondsbureau voelbaar wordt bij de verenigingen en leden van onze bond. Een ontwikkeling die daar in past is het opheffen van afdelingen. Volgens mij is het slechts een kwestie van tijd. Maar misschien heb ik het totaal mis en hebben de voortekenen mij zand in de ogen gestrooid. We zullen het zien op woensdag 19 mei. Het aftellen is begonnen…

30-04-2010

Pappie Papendal moet het land in
Club met goede jeugdopleiding moet rol afdelingstraining overnemen

Tijdens de Nederlandse jeugdkampioenschappen zag ik bijna in elke categorie een smalle top, vervolgens even helemaal niets en dan een grote groep liefhebbers. Want ach, zo’n NK is toch wel een heel leuk toernooi. Ik heb me prima vermaakt. Op zo’n dag praat je met wat mensen en dus hoor je wel eens wat. Zo gaat dat. En ja… dan word ik aan het denken gezet. En ik wil u daar graag in betrekken. Ik wil mijn pijlen nu es richten op de taken en beleidsmatige verantwoordelijkheden van talentontwikkeling. Want de vraag ‘hoe kan het beter?’ is in mijn ogen altijd gerechtvaardigd. Het beeld dat ik heb zegt mij dat het beter kan én moet.

Menige vereniging komt niet uit de vicieuze cirkel van een stagnerend en zelfs dalend ledenaantal. Daar waar enthousiast aan de weg wordt getimmerd, zie je doorgaans dat die vicieuze cirkel wordt doorbroken. Clubs zien dan opeens een toename van aantal leden en kunnen bouwen aan een serieuze trainingsgroep voor jeugd, of men slaagt er zelfs in om een mooie jeugdopleiding neer te zetten. Breedtesport en topsport vermengen zich daar met elkaar! Talenten ontwikkelen zich daar doorgaans goed en komen boven drijven. Een aantal mooie voorbeelden in het land kunnen u en ik zo opnoemen.

Clubs zien hun beloften grotere stappen maken. Misschien is het wel een nieuwe Trinko of een Bettine… Als dat zo is – en dat willen we toch zo graag – dan moet de NTTB zo vroeg mogelijk met dat talent in aanraking komen zodat we die talenten ook alle aandacht kunnen geven. Of zie ik dat verkeerd? Dan moet Pappie Papendal toch op de stoep staan om het talent uit te leggen wat het talent moet doen en laten om echt een topper te worden in de visie van de NTTB? Nee hoor, we hebben het nu zo ingericht dat ze eerst in de trechter komen van afdelingstrainingen. Een afdelingstrainer met vaak een geheel eigen beleid, met eigen doelstellingen en een eigen visie gaat zich nog enkele jaren bemoeien met het talent en wie weet mag (of misschien beter: moet) je naar Papendal.

Zo’n afdelingstrainer is aangesteld door een afdelingbestuur dat niet of nauwelijks enige feeling heeft met het topsportbeleid van de NTTB, zo bleek onder meer uit een rondje dat ons hoofdbestuur maakte langs de afdelingsbesturen. Sterker nog: topsport wordt vaak vertaald als geldverspillende onzin. Wel eens naar een ledenvergadering van uw afdeling geweest? Hakken in het zand is daar vaak het motto… De afdelingen zijn ontwikkelingstrajecten – denk ik – eigenlijk liever kwijt dan rijk. Laten we dat dan ook maar doen! Wat mij betreft kan dat niet snel genoeg gaan. Het kan toch niet zo zijn dat een belangrijk deel van het ontwikkelen van onze talenten in handen wordt gegeven van een goedwillende afdelingsbestuurder die ‘topsport’ er ook nog eventjes bij doet?

Kortom: de afstand tussen talent/club en Pappie Papendal is groot, veel te groot. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de NTTB de clubs amper kent. Sterker nog: ik heb zelden – eigenlijk nooit - een afdelingstrainer bij mijn clubs gezien door de jaren heen, laat staan een bondstrainer. Wordt het niet eens tijd dat ‘Papendal’ rechtstreekse lijnen aangaat met die verenigingen die een jeugdopleiding hebben waar je u tegen zegt of dat in ieder geval kunnen en willen waarmaken? Ik beantwoord deze vraag met een volmondig ja. Clubs met een uitstekende jeugdopleiding kunnen de rol van de afdelingstraining prima overnemen. Zij kunnen de regionale aanjagers worden van een goede trainingstructuur. Zij verdienen het om beloond en gewaardeerd te worden. Bij de KNVB worden jeugdopleidingen gewaardeerd met sterren. Misschien moeten wij tafeltennissers ook maar een licentiesysteem gaan opzetten. Clubs moeten worden uitgedaagd om het steeds beter voor elkaar te hebben. En het talent zal uiteindelijk zegevieren. Ja, Pappie Papendal moet het land in!

26-04-2010

Speeltijd

Het is eind april en een heleboel tafeltennisverenigingen doen er alles aan om hun leden op zomervakantie te sturen. Om ze hopelijk over een maand of drie vier weer te mogen begroeten… Te belachelijk voor woorden, maar het is al zo vanzelfsprekend geworden dat niemand zich druk lijkt te maken over deze wel erg lange competitieloze maanden. Of nog erger, er gebeurt helemaal niets meer… Afgelopen zaterdag werd de laatste ronde van de jeugdcompetitie in de afdeling Noord alweer afgewerkt. Omdat ik met ‘mijn’ jeugdteam speelde tegen de club waar ik als trainer voor de groep sta had ik mezelf een coachverbod opgelegd. Mijn spelers konden het prima zonder mij, want voor het eerst werd een overwinning geboekt. Of ik mij ga bezinnen op mijn coachpositie? Nee hoor, want ik ontving van mijn jeugdspelers een heerlijk flesje van mijn favoriete drank als dank voor een leuk tafeltennisjaar.

Maar goed, afgelopen zaterdag had ik dus tijd genoeg om eens rond te kijken… De drie wedstrijden begonnen keurig op tijd. Ben eens gaan letten op de effectieve speeltijd van zo’n middag, want al met al is het een hele zit. Bijna drie uur duurden de wedstrijden. Spelers zijn meer niet dan wel aan het spelen… Hier en daar slaat zelfs de verveling hard toe. En dat geeft te denken! Ik kreeg gelijk een praktijkvoorbeeld in de schoot geworpen. Een moeder van één van de thuisspelende jochies kwam de zaal binnen toen haar zoontje net was uitgespeeld. Hij had goed gespeeld, maar wel verloren. En daar baalde hij van. Misschien gaat het goede spel straks wel winst opleveren, waren de opbeurende woorden van moeders. Ik moedig je wel aan… Het ventje was er zichtbaar blij mee. Het ventje speelde en verloor zijn laatste wedstrijd overigens zonder moeders… Die had het wel gezien na een uurtje wachten waarin haar zoontje niet in actie kwam. En ik kon het me ook nog eens goed voorstellen ook, hoe jammer ik het ook vond voor het beteuterde kereltje.

In Noord is er alweer (of nog steeds) een discussie gaande over de opzet van de jeugdcompetitie. Hoewel ik tegenstander ben van de ideeën die er nu leven, ben ik ook van mening dat er wat moet gaan veranderen. Zo’n middag duurt echt veel te lang. Mijn voorstel? Gewoon het eredivisiesysteem er op los laten. En wat mij betreft neemt het hoofdbestuur gewoon dit besluit. Immers, als je dit soort besluiten wilt laten nemen tijdens en door ledenvergaderingen van afdelingen… vergeet het dan maar. Dan spelen we over 25 jaar nog steeds op deze manier… En ‘we’ zijn dan vast niet meer met 30.000, maar zullen wel gehalveerd zijn. Zolang we alleen maar naar onszelf blijven kijken en niet naar het potentieel dan wordt het nooit wat. Maar ja, wat hebben we nu aan deze woorden…. Het is eind april en de meeste doen hard hun best om schaapjes te tellen. Welterusten dan maar..?

Peter Hanning.

04-11-2009

Op de man

En toch waren er voldoende onderwerpen die de afgelopen week voorbij kwamen waarvan ik dacht ’hé, daar kunnen of moeten we in de tafeltennissport ook wat mee’. Onder meer een uitzending van het jeugdjournaal van enige dagen geleden. De 16-jarige Richelle lijdt aan terminale kanker. Met haar campagne ‘kanker verziekt je taal’ wil ze duidelijk maken dat het maar eens moet ophouden om dat woord te pas en te onpas te gebruiken. Ook achter de tafeltennistafel worden emoties en frustraties geuit door taalgebruik waarvan we allemaal vinden dat het niet kan. Ja, ik betrapte mezelf er ook wel eens op. Deed het dan in mezelf, maar iedereen kan tegenwoordig liplezen. En terecht werd ik erop aangesproken. Doe het gewoon niet. Ik ga u ook niet verder proberen te overtuigen. Ik wil u alleen maar attenderen op de website van de actie van Richelle: www.kankerverziektjetaal.nl.

Maar goed, beste lezers, voorlopig even geen column van mijn hand. Ik zie wel wanneer ik de inspiratie weer kan vinden om in de pen te klimmen. Die inspiratie zal ik overigens - en dat wil ik gewoon even kwijt - nooit vinden in het bestoken van NTTB-medewerkers of wie dan ook. Dat vind ik te gemakkelijk, maar ook niet getuigen van het hebben van respect voor de personen die op zijn of haar manier een steentje bijdragen aan de ontwikkeling van onze tafeltennissport. Natuurlijk hoef je het niet met elkaar eens te zijn, maar ga daar dan over in gesprek. Praat erover, discussieer en doe dat vooral met een glimlach op je gezicht.

Tot later!

Peter Hanning.

P.S.
Richelle (16) uit Harderwijk is op zaterdag 21 november overleden aan de ziekte kanker. Richelle begon de actie 'Kanker verziekt je taal' zodat mensen het woord 'kanker' niet meer als scheldwoord zouden gebruiken.

21-10-2009

AIDA

Want ik hoop dat de stukken meer dan voldoende aandacht trekken om er echt voor te gaan zitten. Ik hoop dat de stukken breed onder de aandacht worden gebracht van alle leden. We moeten onze sport immers verkopen en dus ook de keuzes die ten grondslag liggen aan de wijze waarop we onze tafeltennisbond willen ontwikkelen. De bond moeten we maar eens laten bekijken door een marketing bril, zei een speler van de studentenclub uit de Stad laatst. Misschien niet zo’ n gekke gedachte. Ik ben zo vrij om een poging te wagen. Je moet toch ergens beginnen nietwaar?! In een ver verleden heb ik wel eens te maken gehad met de AIDA-marketingformule. Toch nog maar even wat zoeken via Google en de grijze massa is zo weer wat opgefrist.

De eerste A staat voor attentie – of zoals u wilt aandacht. De bond(sraad) zal aandacht moeten verdienen van de klant: het lid van de NTTB. Er is genoeg werk aan de winkel en dus zullen er wel interessante plannen ter beoordeling worden voorgelegd aan de 32 bondsraadsleden. Die A moet te doen zijn. En dan de I van Interest. Het lid moet geïnteresseerd raken. Een mogelijkheid hiertoe is het doen van een belofte of een aantrekkelijk aanbod, zegt de theorie. Als we dit doen betekent dit voor u als lid van de NTTB het volgende voordeel. En laat dat nou juist traditioneel een lastig item zijn binnen onze bond. (Waar betaal ik die bondscontributie eigenlijk voor?) Ok, dan maar de D van desire. Verlangen of voorkeur. De interesse moet worden omgezet in een verlangen of voorkeur voor het product. De leden moeten warm gaan lopen voor de nieuwe voorstellen en ook mee gaan doen. Want de 2e A staat voor Actie. Ik moet het allemaal nog gaan zien wat er over een maand staat te gebeuren. Oh ja, tegenwoordig mogen we er ook de S van satisfaction aan toevoegen. Ofwel tevredenheid. De veronderstelling hierbij is dat om tot een vervolgaankoop over te gaan, de consument ook tevreden moet zijn met zijn voorafgaande aankoop. Als we kijken naar de tevredenheid van nu over hetgeen tot nu toe is aangeboden, dan kunnen we stellen dat er veel te doen is. De NTTB is aan zet!

Peter Hanning.

08-10-2009

Waarom zij wel...?

Tijdens de vaste breaks (verplichte time-outs) pakte ik een kop koffie. En opeens was daar die vraag: ‘waarom zij wel en wij niet?’. Het Calimero-gevoel zal ik maar zeggen. Nog niet zo heel lang gelden stonden onze Hollandse tafeltennisdames toch ook in een EK-finale? Was het live op televisie? Volgens mij was ik aan het werk, het was toch een late woensdagmiddag toen ‘we’ weer goud wonnen? Volgens mij keek ik regelmatig even op de NTTB-site. Maar live op televisie kon ik het niet volgen. Echte grote finales worden gespeeld op tijden dat we met elkaar er naar kunnen kijken. Plan het dan ook op die tijden, denk ik dan. Dat is ongetwijfeld te makkelijk gedacht van me. Maar als we als sport serieus genomen willen worden, moeten we zelf ook onze eigen sport serieus nemen.

En dan nog iets. De eredivisie dames. Het moet voor de Nevobo-leden toch fantastisch zijn om wekelijks de internationals aan het werk te kunnen zien in hun eredivisie. Dat dacht ik. Niets blijkt minder waar. Flier en Staelens vertonen hun kunsten in Italië, Wensink acteert in Duitsland, Stam en Blom zijn actief in Turkije en Visser volleybalt in Spanje. En eigenlijk hoor ik daar niemand over zeuren, men is er zelfs trots op. Blijkbaar accepteert de Nederlandse volleybalwereld dat hun sterren in het buitenland spelen en doen ze hun uiterste best om de speelsters die wel uitkomen in de eredivisie zo goed mogelijk te maken. Het is een springplank voor speelsters die uiteindelijk op internationaal niveau kunnen en willen acteren. Misschien moeten we daar als tafeltennisliefhebbers ook maar eens over nadenken. Of maak ik nu weer eens een denkfout? Ik sprak immers over sterren in het buitenland… Tja, makkelijk om zomaar wat te roepen. Ik betrap me er maar weer eens op tijdens het tikken van dit verhaaltje. Tijd voor een brede en gefundeerde discussie. Of is die er al geweest? Op 21 november worden immers de uitgangspunten voor het meerjarenbeleidspan 2010-2016 in de bondsraad behandeld. Ik vrees een hamerstuk. Als we dan maar wel de spijker op z’n kop slaan…

23-09-2009

Om ’t echie?

Tja, afgelopen zaterdagmiddag moest ik even denken aan deze songtekst van onze door Joop van den Ende ontdekte showmaster van weleer Henny Huisman. Het werd dacht ik gebruikt bij een talentenjacht van playbackende kinderen. De spanning was in het begin zichtbaar op de strakke gezichtjes van de beginners. Ik zat op het puntje van een tribune in De Borgstee te kijken naar onze jongste jeugdteams. Ze speelden voor het eerst een heuse competitiewedstrijd in Harkstede. Heel snel werd duidelijk dat ze er met elkaar veel plezier in hadden. Dat werd nog eens bevestigd door de fraaie plaatjes die Henk had geschoten van onze starters. Een teller die zichtbaar lol heeft in het elektronische scorebord, een ander over het hekje kijkend naar de wedstrijd en een broertje spelend met een witte en oranje balletje in een hoekje van de speelzaal. Het verschil met de tegenstanders was zo nu en dan veel te groot, maar ach… niemand die daar wakker van lag, zeker onze jongens niet. Na een mooie rally die toch jammerlijk werd verloren was een duim vanaf de kant al meer dan voldoende om met een big smile aan de volgende balwisseling te beginnen.

We laten ons niet kennen, we gaan gewoon maar door. Want wie niet tegen z`n verlies kan, die is maar zielig hoor. Met z’n allen...

Wat kan de startersklasse toch mooi zijn! Daar moeten we zuinig op zijn. Het is een mooie opstap richting het echte competitietafeltennis, al wordt zo nu en dan in beleving van menig begeleider het wedijveren ten aanzien van de strijd toch nog veel te veel centraal gesteld. Natuurlijk willen kinderen ook een wedstrijd winnen, maar het gaat er vooral om dat ze zich als een vis in het water voelen. En dat was afgelopen zaterdag zeker het geval. Een mooi moment was ook toen het dubbelspel begon. Vier kinderen – met de scheids erbij vijf – wisten nauwelijks hoe het dubbelspel daadwerkelijk gespeeld moest worden. Ja, schuin opslaan, maar van links naar rechts of andersom? Wisselen na de service...? Wat ingewikkeld allemaal, pfff... Het is dan mooi dat de ouders en begeleiders aan de kant de boel in het juiste gareel weten te krijgen. En de volgende keer gaat het vast en beter weer een stukkie beter. Zie hier het belang van een goede begeleiding, ook van de jongste spelertjes van de vereniging. Een rol die ouders overigens heel goed weten te vervullen. Dat hebben we afgelopen zaterdag maar weer es gezien. Hulde daarvoor!

Ze zeggen wel `s oud gedaan is jong geleerd. Want maandenlang hebben wij hier naar toe gewerkt. Nu ben jij de geen, die het feestje geeft. En binnenkort nodigen wij je uit, en dan is het aan ons om te zeggen kom langs en dan zingen we weer tot besluit... Met z`n allen...

Topteams worden geboren in de startersklasse. Mag ik het zo zeggen? Wie weet zien we Gijs, Joris, Remco, Maurice, Lars, Timon en Mike ooit wel eens op divisieniveau hun kunsten vertonen. Dat zou prachtig zijn, dan komt u vast als trotse clubsupporter elke thuiswedstrijd kijken. Dat is nog toekomst muziek, hoor ik u denken. Nee hoor! Ze zijn nu al bijna wekelijks in De Borgstee te bewonderen. Zeker weten de moeite waard om zo nu en dan een kijkje te komen nemen bij de sterren van de toekomst. Dat stimuleert ze nog meer om het beste tafeltennis te laten zien wat ze op dat moment in huis hebben. Bovendien vinden de jongelingen het fantastisch om te zien dat niet alleen pappa of mamma aan de kant hun aanmoedigt, maar ook spelers en speelsters die zij kennen van de trainingen en wellicht wedstrijden ook eens aan de kant een duim naar hen opsteken. Hoe meer zielen hoe meer vreugd. Tafeltennis is een feest. Onze jonge grut moet thuis en op school vertellen hoe leuk het weer was afgelopen zaterdag. En daar kunnen we met z’n allen een steeds mooier verhaal van maken!

En dan is het aan ons om te zeggen, kom langs en dan zingen we weer tot besluit
Tot de volgende keeeeeeer!

16-09-2009

Voordracht

Mijn spelers krijgen keurig te horen op welke tafel ze die middag hun eerste competitiewedstrijd spelen. De tegenstanders maken plaats, zodat er ook door ons kan worden ingespeeld. Terwijl ik het verse bekertje koffie krijg overhandigd worden de spelers om klokslag twee uur ingeseind dat de wedstrijd nu gaat beginnen. Afijn, de uitslag is inmiddels ruimschoots bekend, daar hoef ik dus niet meer over te hebben. Ik had Mike mee als invaller. Hij had nog nooit een competitiebal geslagen en moest dus debuteren in de eerste klasse. Hij hoort te starten in de 6e klasse, maar ja. De spelers van Actief snapten precies hoe je daar mee om moest gaan, nadat ik ze even had verteld hoe het zat. Tafeltennis moet vooral – zeker voor beginners – heel erg leuk zijn. Natuurlijk werd Mike drie keer met drie nul aan de kant gezet, maar hij heeft wel kunnen tafeltennissen. Keurig! De wedstrijd verloopt in een prima sfeer, net als de overige wedstrijden. Van Noordelijke Divisie (ze speelden tegen onze Appelscha-vrienden van de trainingstages) tot en met de 5e klasse. Ik zie alleraardigst tafeltennis. Af en toe komt er een ouder langs of een recreant bij de senioren. Gezelligheid troef! Peter, nog een kopje koffie?

Tafeltennis leeft in Eelde. Dat merk je aan alles. Vanmiddag keek ik even op hun website. Dat ziet er uitnodigend en professioneel uit. Een fris logo, mooie en vooral enthousiaste foto’s, actueel nieuws en heldere informatie. We klagen in het noorden wel eens dat er zo weinig gebeurt bij de verenigingen. Als dat inderdaad zo is, dan is Actief Eelde met recht een uitzondering. Natuurlijk valt en staat het succes van de vereniging met de poppetjes die de kar trekken en duwen. Met Jannes en Thomas zijn ongetwijfeld niet alle zwoegers genoemd, maar wat een inspiratie gaat er vanuit. Hulde! “Dit soort gasten” verdienen het eens om in het zonnetje gezet te worden. Ik ga mij sterk maken voor het instellen van de verkiezing vrijwilliger van het jaar binnen de NTTB afdeling Noord. Geacht afdelingsbestuur, mag ik alvast twee personen voordragen voor een welverdiende nominatie? Bij deze. Jannes en Thomas, het volgende kopje koffie is van mij!

02-09-2009

Jelle, Gijs en Ad

Maar het kan wel zo werken! Vorige week woensdag stapte Gijs weer vol goede moed de gymzaal aan de Multatuliestraat binnen. Gijs is dat blonde mannetje, die vorige week nog trots poseerde met zijn gewonnen prijs voor het fotomobieltje van Robert Grutter. Hij heeft de smaak te pakken en gaat zelfs competitie spelen. Hij speelde voorheen bij Meteoor. Daar stopte (helaas) de jeugdafdeling, maar Gijs werd gewezen op de optie Hoogezand. En zie daar, het is van groot belang geweest Er gaat nu zelfs een dependanceteam de strijd aan met andere jeugdteams in onze provincie en omstreken.

Nog zo’n mooi voorbeeld. Onze Ad ging verhuizen naar Dedemsvaart, ook zo’n wereldstad. Ad had lol in het spelletje en wilde graag blijven spelen. Natuurlijk werd een balletje opgegooid om ook daar te gaan tafeltennissen. En daar speelde hij het jaar erop met heel veel plezier. Hij deed zelfs mee aan de volgende editie van het Fair Play Toernooi en werd vol enthousiasme weer begroet door ons Harkstedenaren. Ben nieuwsgierig of ‘onze’ Ad ook komende zaterdag is te bewonderen in De Borgstee. Maar goed, voorbeelden genoeg om duidelijk te maken dat we ook zuinig moeten zijn op leden die noodgedwongen vertrekken bij de vereniging. Het lidmaatschap eindigt niet met ctrl-alt-del. Daar mag je best wat energie in steken. Het loont. Ad, zien we je zaterdag?

26-08-2009

Hé…

Waar de FC normaliter pas naar buiten treedt over transferperikelen als een speler daadwerkelijk is vastgelegd, wordt de laatste dagen op de officiële website opvallend uitvoerig gecommuniceerd welke overgangen er niet gelukt zijn. Zelfs met de namen van de spelers erbij. Toch raar… Je geeft je scoutinglijstje toch niet zomaar prijs!? Nijland blijft maar roepen dat er geen paniekvoetbal wordt gespeeld. En toch steeds die verklaringen over het niet willen aantrekken van een spits. Hé, dat vind ik toch wel opvallend. Of men er goed aan doet, weet ik niet. Blijkbaar wil men laten zien dat men er alles aan doet. Maar dat mogen we toch sowieso verwachten, we weten immers niet anders. Vertrouwen uitspreken in de huidige spitsen had wat mij betreft wel wat luider mogen klinken.

Sommige - zichzelf supporters noemende - personen gaan in mijn ogen overigens veel te ver. Ik volg zo nu en dan de reacties op de website van RTV Noord en ongetwijfeld zal men ook elders waar mogelijk met modder gooien. Zonder enig respect voor personen die wat mij betreft best een hoop krediet hebben opgebouwd wordt er door menigeen commentaar geleverd op de zogenaamde wanprestaties in het aankoopbeleid. Een beetje vertrouwen in de club – ook als het eventjes wat minder gaat – mag men wel hebben. Ik weet het, het gaat maar om een handjevol stuurlui die aan de wal staan. Maar toch. Sfeerbepalend zijn ze blijkbaar wel. In de ogen van sommige ‘fans’ is het ook nooit goed. Dat weet je, daar moet je je dan ook niet druk over maken. Maar voeder die gasten dan ook niet met wat niet gelukt is, dat is immers koren op hun molen…

PS: Zondag FC Groningen – PSV. Welk shirt zal die Jan Vennegoor of Hesselink eigenlijk gaan dragen?

10-06-2009

Prettige vakantie?

Ik gaf haar de website www.tafeltennisnoord.nl zodat ze een telefoonnummer kon opzoeken van de club in het dorp. Oh, wacht even…. Ik denk dat ik nog wel een telefoonnummer in mijn agenda heb staan. En ik noemde het telefoonnummer op en zei direct dat ze bij mijn contactpersoon vast wel geholpen kon worden. Het zou leuk zijn als mijn neefje Lars nog even kennis kon maken met de club. Ik had zijn moeder inmiddels toegezegd dat ik nog wel een paar echte balletjes zou meenemen als ik de volgende keer op de camping zou komen. Dan had ik vast en zeker ook wel zijn nieuwe batje. Mooi. Ze zou gelijk gaan bellen. Hoor ik nog even hoe het gegaan is? Ok, afgesproken. Tot straks dan.

Net toen ik op het punt stond om mijn dagelijkse hardloopronde te starten ging die dekselse telefoon weer. Zoals verwacht mijn tante. Na wat kastje-naar-de-muur-ervaringen had ze dan eindelijk de juiste persoon te pakken gekregen van de tafeltennisclub in het dorp. En kan Lars deze week nog kennismaken? Een diepe zucht van mijn tante was het eerste wat ik hoorde. Nee, er werd mij verteld dat de club al vakantie aan het vieren is en dat ik halverwege augustus maar even terug moest bellen. Oh nee, pas in de laatste week van augustus, want dan was die tafeltennistante terug van vakantie. Ben je er nog, vroeg ze? Ehm, jaa-ah.. ben er nog. Ik beloofde met enigszins plaatsvervangende schaamte dat ik het batje wel zou kopen. Misschien wel het enige houvast om in augustus twee nieuwe leden, te weten Tom en Lars, bij te schrijven. Ik vrees echter dat ze weer te bewonderen zijn in de D-1 van de plaatselijke vévé… IJzer smeden als het heet is… De maand juni is in mijn ogen bij uitstek geschikt om te werven. Maar ja, we houden massaal de deuren gesloten… Prettige vakantie!

03-06-2009

Verkiezingen

En terecht. Immers, wij mogen – al dan niet via de landelijke sportorganisaties – best wel proberen enige invloed uit te oefenen op de sportparagrafen van de lokale politieke partijen. Hoe gaat de sportkoepel dat in werking zetten, vraagt u zich af. Ik was ook nieuwsgierig en ben aan het lezen geslagen. Onder meer via een pamflet met de titel ‘Maak van uw gemeente een sportstad!’ wordt politieke partijen duidelijk gemaakt hoe de sport(-vereniging) benut kan worden om onder meer vernieuwingen en leefbaarheid verder te ontwikkelen. Natuurlijk heb ik wat moeite met het woordje stad, maar goed… Ook wij sportbestuurders worden uitgedaagd om als vereniging onze wensen kenbaar te maken aan de lokale politiek.

Iets om over na te denken en om zeker iets mee te gaan doen. Dat zal ongetwijfeld ook gelden voor de politieke partijen zelf. Ben echt super nieuwsgierig hoe zij de sport met concrete zaken in hun verkiezingsprogramma vorm gaan geven. Hoe hoog zetten zij sport op de agenda? En hoe concreet durven ze te zijn? Wie weet, misschien dan toch de Tamminga-tafeltennistafel in de gemeente Slochteren? Of toch proberen de combinatiefunctionaris (eerder) in te zetten bij de clubs voor de sportende jeugd? Toch de schoolgaande jeugd in Harkstede uitdagen hun maatschappelijke stages in hun eigen dorp te laten lopen? Toch maar meer sportstimulerende subsidies in het leven roepen die nu eens niet op gaan aan de ambtelijke tussenpersonen? Ach… ik roep nu maar even wat. En toch ga ik er maar es echt over nadenken. Erica, je hoort van me! En die politieke partijen direct of indirect natuurlijk ook. Eerst morgen maar es niet vergeten om naar de stembus te gaan.

20-05-2009

Mekkerverbod

Wat ik me dan direct afvraag is in hoeverre de lijst van geel en rood al is opgebouwd door prenten voor het teveel mekkeren op de scheidsrechter. En waarom niet altijd een dergelijk mekkerverbod voor onze voetballers? Het gaat immers van kwaad tot erger. Het is de normaalste zaak van de wereld om scheidsrechters een duw te geven. Bijna geen scheids blijft op zijn plek staan als hij een strafschop heeft gegeven. Hij wordt bedolven onder protesterende idioten. Wat dat betreft kunnen die voetballers een voorbeeld nemen aan andere sporten. Soms lees ik – volgens mij gaat het dan om ijshockey - dat alleen de aanvoerder en de coach in discussie gaan met de scheidsrechter. Bij het basketballen zie ik nauwelijks discussies met de fluiters. Gewoon de vastgestelde afspraken toepassen. Het is – en dat geldt natuurlijk niet alleen voor voetballers – her en der een sport ‘an sich’ geworden om scheidsrechters verrot te schelden, dan wel in ongenuanceerde bewoordingen zijn of haar leiding in het openbaar ter discussie te stellen.

Ook in de tafeltennissport kunnen we er wat van. Niet zozeer op het allerhoogste niveau, maar wel in de hoogste landelijke klassen en zeker ook daar onder. Weinig respect van sporters (maar ook coaches en supporters) voor het feit dat ook scheidsrechters (vaak mede-sporters) fouten kunnen maken. En dan heb ik het niet eens over het feit dat maar weinig sporters zich afvragen hoeveel fouten zij zelf maken in een wedstrijd. Dat vergeten we – in het heetst van de strijd – gemakshalve vaak maar even. Natuurlijk heb ik ook mijn bedenkingen over het korps… Zeker moet er wat gebeuren... Maar het achterblijven van het voldoende verjongen van het scheidsrechterskorps kunnen en mogen we de seniorenscheidsen niet aanrekenen! Maar goed, laten we alsjeblieft stoppen met mekkeren. Wat dat betreft ben ik de komende weken supporter van Bayern München… Zij zullen kampioen worden met dank aan het mekkerverbod! En dan maar hopen dat goed voorbeeld doet volgen…

13-05-2009

Jeugd

Meneer Koeman komt het veld oplopen. Als hij begint te praten dan is iedereen stil in het stadion. Ze luisteren naar hem. Zouden ze dat bedoelen met een clubicoon? Hij zegt dat hij trots op ons is. En het publiek begint voor ons te applaudisseren. Dat geeft een goed gevoel hoor. Moet je kijken, ze gaan zelfs voor ons staan. En dan te bedenken dat ik over een jaartje of acht hier in dit stadion wil debuteren in de eredivisie. En dan mag John, onze aanvoerder de schaal in ontvangst nemen van meneer Koeman. Met twee handen pakt hij hem vast, laat de schaal zakken en dan gaan zijn beide armen de lucht in en de schaal schittert in de stralende zon. De fans gaan uit hun dak. Als John dan ook nog eens namens ons allemaal de supporters bedankt, krijgen we nog een keer een staande ovatie. Zo noem je dat toch?!

En dan mogen we eindelijk het ererondje maken. Daar doen we het eigenlijk voor. Tegen de klok in, langs de eretribune. Kijk, daar zitten pap en mam… Hé, op de familietribune zie ik mijn vriendje Tom van vier hoog. Hij klapt ook voor mij. Iedereen gaat ook voor ons staan. Al voor de lange zijde heb ik mijn bos bloemen het publiek ingegooid. En dan gaan we richting de noordtribune. Naar de fanatieke aanhang… Hier kijken we de hele dag al naar uit. We lopen naar ze toe, doen net alsof we gewoon doorlopen en dan… dan rennen we hand in hand naar de fans. We maken juichende armzwaaien en het publiek doet fanatiek met ons mee. Dat is echt gaaf! Ze zingen ons zelfs toe: Kampioenen! Geweldig, wat een middag…

Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst! En zelfs van de toekomst kun je nu al genieten.

06-05-2009

Commissie met ballen?

Maar er is hoop! Tijdens de Nederlandse Jeugdkampioenschappen in Schiedam sprak ik met iemand die mij vertelde dat de competitiecommissie in de afdeling West de jeugd wil laten spelen in een duo-competitie. Er staat zelfs een redelijk onderbouwd voorstel op de website van West. Toch maar even gekeken. Een veelzeggend en helder betoog met de nodige voor- en nadelen, moet ik zeggen. Het is echter slechts een voorstel. En daarin schuilt mijn pessimistische kijk op de zaak. Ik denk dat men in West weer zal verzanden in praten, zeuren, ‘hakken-in-het-zand’-taferelen… Maar goed, ik ken de commissie onvoldoende om te oordelen of ze het voorstel ook door weten te drukken. Ik wens ze echt veel succes!

Misschien nog een aanvulling om de overgang voor de tegenstanders wat te verzachten. In het voorstel ‘twee tegen twee’ worden vier enkel partijen gespeeld plus een dubbel. Sta ook een derde speler toe, die een wedstrijd van een teamgenoot mag overnemen en uit mag komen in het dubbel. Iedereen kan dan twee wedstrijden spelen. Ach, nu ik het opschrijf denk ik: daar gaat het ook helemaal niet om. De details komen later wel… Het zal een hels karwei worden om de verandering te realiseren. Maar goed, ik hoop dat deze commissie zich niet laat afschepen door de “zandzakken-voor-de-deur”-verenigingen in West. Misschien kan de vrijwillige brandweer in Zoetermeer eens echt uitrukken (dus met de nodige toeters en bellen) om het voorstel kracht bij te zetten. Deze competitieverandering is wat mij betreft echt nodig. Ik hoop dat we nu eens te maken hebben met een commissie met ballen. Kan een afdelingsbestuur overigens zelfstandig besluiten om een dergelijke wijziging door te voeren? Dat maakt het allemaal een stuk makkelijker. Toch?

23-04-2009

Maatschappelijke stage

We zijn dus te gast bij het Huis voor de Sport Groningen. De sportconsulent gaat aan de hand van tal van sheets alle mogelijkheden bij langs. Waar kun je zoal vrijwilligers werven? De maatschappelijke stages komen ter sprake. Iedere leerling van het voortgezet onderwijs moet met ingang van het komende schooljaar heel wat uren doorbrengen bij een maatschappelijke instelling. En dat kan ook bij haar of zijn eigen vereniging zijn. Een prima initiatief. Dat vindt ook de consulent. Ik zie het eigenlijk wel zitten om al die leerlingen wat serieuze zaken op te laten pakken bij de club. Website, onderhoud materialen, ondersteuning trainingen, meehelpen met werving, schoonmaken van de zaal, zaalwacht ondersteuning en zo gaan er allerlei dingen door mijn hoofd.

De directie van ‘Het Huis’ is al druk in overleg met allerlei overheden om te kijken welke rol zij daar in kunnen gaan spelen, zo vertelt de consulent. Oh jee, ik word – waarschijnlijk geheel ten onrechte - minder enthousiast. Want blijkbaar bemoeien zich al weer heel wat mensen en instellingen met dit initiatief. Is er wellicht weer wat geld te verdienen? En moeten de clubs straks weer aan allerlei regeltjes voldoen en verschillende wegen gaan bewandelen om straks een jeugdlid van de vereniging bij de club een maatschappelijke stage te kunnen laten lopen? Het kan simpel. Iedere leerling krijgt een standaard contract mee naar huis en zoekt een contractpartner. Korte lijnen dus. Ik vrees een wirwar van richtlijnen, omwegen, stroperigheid en bureaucratie. Ik heb dé consulent dan ook gevraagd om zijn directeur op het hart te drukken daadwerkelijk op de stoel van de sportclub te gaan zitten. Eigenlijk verwacht ik nog voor de zomer van het Huis – of misschien zelfs van de NTTB (haha..) - een brief met als bijlage een contract die wij als vereniging zo kunnen voorleggen aan ‘onze leerlingen’. Dan is het zo gepiept… Of lijk ik nu opeens op die dame die alleen kwam voor dat ene formuliertje? Afijn, wat mij betreft mogen onze jongens en meiden alvast gaan nadenken over een mooie stage bij Argus. Ik zal ze wel installeren!

Slechts een opsomming van dingen die ik zo nu en dan aan de orde heb gesteld de laatste jaren... En ik niet alleen natuurlijk… Maar gelukkig hebben we tegenwoordig een vrijwillige en deskundige brandweer bij de NTTB. Als vaste NTTB-site-bezoeker bent u daar ongetwijfeld van op de hoogte… Veel sirenes, toeters en bellen horen we daar in de verte… Maar waarom heb ik nou steeds het idee dat de veenbranden steeds maar doorsmeulen…? Maar goed… waarschijnlijk tegen beter weten in: het komt allemaal goed… Met dank aan de deskundige en vrijwillige brandweer.

Taat tuut, taat tuut…

08-04-2009

Tering naar de nering

Voor aanvang werd vol overgave het Limburgs volkslied ten gehore gebracht door de plaatselijke Lucas van Gea. Hij werd van het veld gefloten… Supporters willen gewoon geen nieuwe club… Ik had het dan ook oprecht te doen met die supporters die zich na afloop ontdeden van het door hun zo geliefde Roda JC-shirt. Het zwart-gele maauwhemd werd bij het stadion uitgetrokken en daar achtergelaten. Woedend werd het weggeworpen. Volwassen mannen vielen elkaar huilend in de armen. Hun Roda JC speelde voor de laatste keer tegen Ajax. Hun Roda JC speelt nog een paar wedstrijden en dan is hun club er niet meer. Onze club gaat nooit verloren gaat voor hen niet op… Nee, deze fusie gaat vooralsnog niet de geschiedenisboeken in als een grote clubactie…

De beleidsbepalers mogen het zich aanrekenen. Financiële problemen worden keer op keer aangezwengeld om de fusie te rechtvaardigen. En dan te bedenken dat diezelfde beleidsbepalers afgelopen zomer weigerden een speler te verkopen waar ruim drie miljoen euro voor werd geboden… Waarom niet realistisch beleidvoeren en een stap terug doen? Tering naar de nering zetten! Dat was voor de supporters van die club ongetwijfeld ook moeilijk te verhapstukken geweest, maar alles beter dan de club afnemen van duizenden Roda JC-liefhebbers. Sporting Limburg wordt een groot debacle… Limburg kun je prima uitspreken met een zachte gé, maar Sporting met een zachte g… niet te doen! Tering naar de nering. Voor vele voetbalbobo’s een spreekwoord waar ze nog nooit van gehoord hebben. Het wordt tijd dat dat eens duidelijk wordt in de voetballerij. Gewoon op eigen benen en met beide benen op de vloer…Laten we maar beginnen met Sporting Limburg!

02-04-2009

Crisis?

Neem nou de persverklaring over Jan van Dalen: Van Dalen kon zich niet meer vinden in de visie en de nieuw ingeslagen weg en heeft dit eerder nader toegelicht in een persoonlijk gesprek met de voorzitter en directeur. Hij heeft ‘sans rancune’ zijn bestuursfunctie neergelegd. Nieuw ingeslagen weg? Vertel! Misschien mogen we daar een uitleg over krijgen? Of is het vertrek simpelweg om het feit dat de afdelingsvoorzitters het beoogde “Tafel & Bat” in een vernieuwde jas alsnog keihard hebben afgeserveerd? Ik ben benieuwd of er op de komende bondsraad hier op teruggekomen zal worden. Dat was namelijk wel de afspraak... Het hoofdbestuur vindt (of vond?) een blad voor leden en potentiële leden immers van enorm belang voor het uitdragen van de NTTB. Ik ben overigens nog steeds van mening dat dit een goede zaak is! Afwijzers, lees het nulnummer nog maar eens goed door!

Nog een voorbeeld. Vanuit het land hoor ik allerlei berichten over het afhaken van tal van voorbeeldverenigingen. Als dat zo is betekent dat steeds meer verenigingen zich afkeren van het beleid van de NTTB. Want dat is een belangrijk uitgangspunt van de overeenkomst die de voorbeeldverenigingen op 14 juni 2008 in Hilversum hebben ondertekend. Het beeldmerk van “Samen vooruit” is ook al van de homepage van de NTTB website verdwenen… We horen niets en we zien niets… Jammer, want is weldegelijk een instrument om als NTTB het land in te kunnen gaan…

De vraag ‘waarom horen we en waarom zien we niets?’ mogen we mijns inziens stellen aan de beleidsbepalers van de NTTB. Ik weet het antwoord echter wel. Het antwoord wordt gegeven met een aantal wedervragen. Waar was u tijdens het breedtesportoverleg tijdens het NK in Eindhoven? Waar was u tijdens het topsportoverleg tijdens het NK in Eindhoven? Waar was u tijdens de “meet-and-greet” met het hoofdbestuur tijdens de Jeugd Top 10 in Rotterdam? En waarom hebt u ons niet gemaild…? Dat antwoord pik ik natuurlijk op voorhand al niet. Iedere NTTB-er heeft recht om geïnformeerd te worden over hoe het gaat en waar ‘we’ mee bezig zijn.

Is het crisis bij de NTTB? Ik heb werkelijk geen idee. Ik zie niets en ik hoor niets. We moeten maar afgaan op geluiden in de wandelgangen, van ‘lekkende’ medewerkers, van aftredende bestuursleden en onze eigen interpretatie van kort en bondig geformuleerde mededelingen op de website van de NTTB. Er gebeuren ongetwijfeld hele goede dingen in Zoetermeer, maar het is zo jammer dat we daar in de rest van Nederland zo weinig van horen. En daar in de rest van Nederland moet uiteindelijk wel wat gebeuren. Het blijft stil… Het blijft stilstaan… en dat is toch achteruitgang? Ik weet het niet. Ik hoor niets en ik zie niets… Ja, af en toe dus van iemand uit de andere kant van Nederland. Oh ja, dat had ik ‘m nog niet verteld. Ik ben allang geen bondsraadslid meer. Misschien wordt het weer eens tijd…

25-03-2009

Doe het nou!

Ja Jan, ik begrijp je. Ik ga er wat mee doen. Zeker binnen de eigen club. Maar ook met een schuin oog kijkend naar de bond. Ook de NTTB vergaart allerlei succesverhalen en die staan her en der gebundeld op websites van de bond en de diverse afdelingen. Passief dus. Voortgekomen uit het accountmanagementtijdperk van eind vorige eeuw. Met al die ideeën en beschikbare informatie moeten we/ze het land in. Het kan anders. Niet alleen via de reguliere cursussen en opleidingen voor trainers, maar vooral via een inspiratieavond in de sportkantine van het cluppie zelf. Niet alleen via de uitstervende WOB-ers – eens het stokpaardje van het onlangs opgestapte hoofdbestuurslid Jan van Dalen – die belast waren en zijn met het activeren van niets willende clubbestuurders. Nee, gewoon met een professional die met ziel en zaligheid een goed verhaal kan houden. Actief dus! Met een prachtkerel… Inspiratie! Doe het nou! Ja, Jan…

Jan Verhaert is ook voetbaltrainer geweest bij PEC Zwolle en Heracles. Als broekie stapte hij de grote voetbalwereld binnen. Ook eens bij een gerenommeerde voetbalclub in Engeland, waarvan mij de naam even ontschoten is. Daar vertelde hij aan de voorzitter dat het allemaal fout ging in zijn ogen. Hij werd binnen de kortste keren geknipt en geschoren door die voorzitter. Voor hij het wist stond hij weer buiten de poort met een flinke schop onder z’n kont. Bij ons gaat niets fout, maar kan het wel anders! Keuzes in het verleden zijn bewust gemaakt. Die moet je respecteren en zeker niet veroordelen. Aldus zijn voorzitter. Een mooi credo waar we als tafeltennissers nog wat van kunnen leren. Zowel de kritiekgevers en voor de lange-tenen-bezitters… Zomaar een greep uit twee machtige avonden levert twee wijze lessen op. Begrijp je me…? Doe het nou!

11-03-2009

Regels

Hoe kunnen we dat dan oplossen? Ik voel wel wat voor de volleybalregel in deze. Gewoon die netservice afschaffen! Ja, dan heb je maar eens een netservice tegen… En wat dan nog? Maar laten we voor eens en altijd afscheid nemen van al die discussies of het balletje nu wel of niet de netrand heeft geraakt. En zo zijn er wel meer zaken te noemen. Wie begint er nu met serveren? Lekker als je volop in concentratie bent en de tegenstander begint te zeuren over dat hij mag serveren en niet jij? Dan kijk je de scheidsrechter vragend aan: zeg het maar. Negen van de tien keer heeft de ‘gelegenheidscheidsrechter’ geen idee en trekt zijn schouders omhoog. En zo nu en dan ook nog eens gevolgd door de non-verbale ‘zoek-het-zelf-maar-uit’-suggestie. Waarom laten we niet standaard de thuisspelende speler beginnen met de service…? Ik ben daar een voorstander van.

Als er een officiële scheidsrechter is mag een speler een time-out nemen. In sommige afdelingen mag dat sowieso (goed voorbeeld doet helaas nog niet volgen). Neemt zo’n speler een time-out dan wordt er een waar toneelstukje opgevoerd: een bord op het midden van de tafel, een witte kaart wordt omhoog gehouden… Scheids, roep nou gewoon dat speler De Vries een time-out neemt en laat al die poespas gewoon achterwege. U mag wat mij betreft ook tijdens die time-out gewoon op uw stoel blijven zitten. U hoeft voor mij echt niet als een paleiswacht in de houding te gaan staan… Maar goed, ik begrijp dat u de spelregels moet uitvoeren. Laten we die dus waar het kan gewoon wat eenvoudiger maker. Ik ben voor!

05-03-2009

Aan de nieuwe damesbondscoach,

Waar ik bijvoorbeeld nieuwsgierig naar ben is hoe uw contract in elkaar steekt. Nee, wat u gaat verdienen vind ik niet interessant. Wel of u kunt en zal worden afgerekend op prestaties van de dames in het mondiale tafeltennisgebeuren. Wat wilt u bereiken of wat denkt u met de dames te kunnen bereiken? Misschien kunt u bij uw presentatie aan de media en aan ons – leden van de Nederlandse Tafeltennisbond – daar klip en klare uitspraken over doen. U wordt dan ongetwijfeld als dé verademing van het Nederlandse Tafeltennis van 2009 worden genoemd. De eerste titel heeft u dan al op zak. En hoe gaat u om met speelsters die eigenlijk onder de vleugels van hun eigen trainers en coaches willen blijven spelen en juist niet op Papendal? Misschien geldt dit wel voor de beste speelsters! Hoe zien uw eisen er dan uit? Betekent dit dat u dan inderdaad alleen maar de wedstrijden met de speelsters voorbereid voor de internationale toernooien? Voelt u zich dan niet overbodig?

Op het moment dat ik u deze brief schrijf staat er geen vacature ‘Bondscoach dames’ op de website van de NTTB. Mag ik u vragen of u daadwerkelijk heeft moeten solliciteren? Nee? U bent gevraagd? Complimenten! Had u het van uw nieuwe werkgever niet netter gevonden als iedere Nederlandse trainer/coach had kunnen solliciteren? Of bent u gekozen omdat u zo goed binnen de huidige heersende topsportcultuur past? Afijn, u merkt het… ik ben wat sceptisch over het gebeuren. Maar ik hoop van harte dat u gaat zorgen voor een nieuw elan, voor een vernieuwing en vooral voor transparantie. Uw collega bij de heren liet bij zijn aanstelling via de media weten dat Papendal de clubs niet nodig heeft…Een beetje praten voor eigen parochie? Ik denk er het mijne van… Ik hoop dat u uw heldere visie in alle openheid met ons gaat delen. Nogmaals: veel succes gewenst!

26-02-2009

Vogelaar

Alle clubs zou je toch moeten prikkelen om iets op te gaan pakken? Bestuurders met het motto ‘het is niks en zal ook nooit wat worden’ moet je vervangen door leden die er daar wel wat van willen maken. Daar is vast een strategie voor te bedenken. Ik heb ooit eens een proefballonnetje opgelaten: nodig jezelf als NTTB uit bij die clubs tijdens de jaarlijkse algemene ledenvergadering. Je gaat daar de clubvrijwilliger van het jaar namens de NTTB in het zonnetje zetten. Ondertussen maak je ook van de gelegenheid gebruik om de clubkussens eens flink op te schudden, ook iedereen een spiegel voor te houden en waar nodig de knuppel in het spreekwoordelijke hokje te gooien. Ga de confrontatie maar eens aan! Ik kan me niet voorstellen dat er dan niet een aantal personen opstaan die zeggen ‘het is nu niks, maar let op: we gaan er wat van maken.’ Maar ja…

De directeur en zijn afdeling Breedtesport hebben net als destijds de ambtenaren van mevrouw Vogelaar vast en zeker een mooie opdracht meegekregen. Maar vooralsnog – althans daar lijkt het op – hebben ze daarbij onvoldoende geld gekregen voor het succesvol kunnen realiseren van de bestaande plannen. Sterker nog: de bondsraad heeft het HB de vraag gesteld wat het zou gaan doen als de vergadering 30.000 x € 3,= zou aanbieden voor breedtesport. De breedtesportbeleidsmakers hadden gek genoeg geen enkel antwoord op deze toch alleraardigst geste van de bondsraad. Kortom: voor bestaande plannen onvoldoende middelen en over nieuwe plannen lijkt niet eens te worden nagedacht. Misschien heb ik het mis, maar dat gooi ik dan maar op het gebrek aan communicatie van de NTTB. Misschien wordt het tijd dat onze voorzitter eens hetzelfde gaat doen als Wouter Bos. Of misschien wordt het tijd dat ‘onze’ Vogelaar zelf met de vuist op tafel gaat slaan. Maar voor mij is één ding duidelijk: er moet wat gebeuren in het kabinet. Anders wordt het nooit wat met onze breedtesport.

19-02-2009

Koud beleid

Sporten in de schoolvakantie is dus normaal gesproken niet aan de orde. Elke vereniging die daar een uitzondering op wil zijn wordt geconfronteerd met de keiharde en ijskoude feiten. Het was waterkoud in de zaal. Als je foto’s had gemaakt van de training dan kwam je tot een aantal aandoenlijke plaatjes. De opa van één van onze jeugdspelers – gisteren dé sparringpartner van onze Willem – stond zelfs te ballen met een heerlijke warme muts op zijn hoofd. Ik was jaloers, ondanks het trainingspak met daaronder voor deze speciale kille aangelegenheid mijn nette overhemd als extra kledinglaag. En de jonge spelers? Volop in beweging stonden zo nu en dan te klappertanden achter de tafel. Hiep hoi, het is schoolvakantie!

Deze jongens stonden zo fanatiek en gretig te spelen, dat ze vast en zeker deze week wel vaker hadden willen ballen. En het had gekund, want veel andere medegebruikers zullen ongetwijfeld geen enkele moeite hebben met het accommodatiebeleid in de schoolvakanties van onze overheid. Ja, de zaal staat waarschijnlijk de hele week gewoon leeg. En ja, waarom zou je dan de verwarming aanzetten…? Nou, misschien omdat een aantal verenigingen wel invulling willen geven aan meer bewegen?! Misschien omdat een aantal verenigingen wel serieus willen doorspelen in de schoolvakanties?! Misschien omdat clubs juist deze vrije week willen aangrijpen om anderen kennis te laten maken hun sport?! Misschien is het iets om van een vakantieweek de Nationale Sportweek te maken. Nu gaan we van 18 tot en met 24 april (een reguliere week voor de meivakantie) proberen extra accent te leggen op sport. Nee, een warm gevoel krijg ik er niet bij…

11-02-2009

Belangrijk kwartiertje

Zelfs tijdens een rally was er voor de televisiestations voldoende tijd om boodschappen te doen, zonder dat het beslissende punt zou worden gemist. Time! De scheidsrechters geven aan dat het volgens de regeltjes lang genoeg heeft geduurd en een derde man in pak mag staand plaatsnemen in het centrecourt, naast de blokkende scheidsrechter. De tijdregel wordt in werking gesteld. Het werd door het massale publiek met gejuich en applaus begroet als een ware verlossing. Iedere speler serveert om de beurt om één punt en als de ontvangende speler 13 goede terugslagen maakt, wint de ontvanger een punt. Zo is het als ik het allemaal goed heb begrepen. Toen ging het publiek er eventjes echt voor zitten. De wedstrijd werd opeens heel erg leuk en het publiek vermaakte zich op en top. En ja, ze kunnen inderdaad ook een heel aardig balletje aanvallen!

Hoe zou de televisiekijker – die niet aan het zappen geslagen was – de finalewedstrijd hebben gevolgd? Terug in Nederland begreep ik dat de tijdregel niet werd toegelicht door de commentator en dus zal het met tafeltennis onbekende publiek zich wel hebben afgevraagd waarom er toch steeds werd meegeteld door die weinig sportief ogende scheidsrechter. Om onze sport beter te verkopen stel ik voor om bij zulke wedstrijden direct de tijdregel toe te passen. Volgens mij gebeurde dat ook bij de NK op initiatief van Elena Timina. Je voorkomt ermee dat je je eigen sport een kwartier voor joker zet. En misschien kan de persdienst van de NTTB eens een bijeenkomst organiseren voor de Nederlandse sportjournalistiek, zodat onze sport enigszins voorzien kan worden van deskundig commentaar. Maar dat laatste kun je pas doen als je eerst laat zien dat je je eigen sport serieus neemt.

04-02-2009

Duimen

Ik miste toch iets. Nooit kreeg ik na zo’n partij het gevoel dat de Nederlandse spelers en speelsters de steun wisten te waarderen. Waarom na afloop niet even de handjes tegen elkaar richting het publiek, zo van ‘bedankt voor jullie steun!’ Of gewoon die duim de lucht in richting de tribunes, zo van ‘top dat jullie er zijn!’ Misschien mag ik dat ook nog niet verwachten van deze jonge topsporters. Maar het is zo’n kleine moeite. Zorg gewoon dat je het effe doet na afloop of zelfs bij het betreden van het centrecourt! Bouw een band op met de mensen die voor jou komen kijken. Je wint er veel supporters mee. De volgende keer zullen ze je nog meer aanmoedigen en misschien helpt je dat in lastige wedstrijden. En misschien helpen ze je zelfs wel aan dat beetje extra dat nodig is voor de overwinning, wie zal het zeggen…

Maar zoals gezegd, ik mag het waarschijnlijk ook nog niet van ze verwachten. Op de website van de Nederlandse Tafeltennisbond bedanken de spelers en ‘hun’ technische staf overigens wel de supporters. Erg attent, maar wat had ik het graag van de spelers zelf gezien. Het hoort er gewoon bij. Geen kritiek, maar een gratis advies. Er zal een klik moeten zijn/komen tussen de toppers en hun publiek. Het moeten (nog meer) onze spelers worden. Ik hoop van harte dat dat het komende weekend zo zal zijn. Dan komen onze Nederlandse toppers – voorbeelden voor de huidige talenten - Li Jie en Li Jiao in actie tijdens de Top 12 in Dusseldorf. Ik hoop dan dat ik en al die andere Hollanders ook dat Oranjegevoel zullen krijgen. Nee, mijn oranje klompen zal ik thuis laten, net als mijn rood-wit-blauwe vlag. Niettemin ben ik echt nieuwsgierig in hoeverre het Oranjelegioen zich zal laten gelden in Duitsland. Hoe gaan ze tekeer? En zien we wel of niet die Li-handjes tegen elkaar of die Li-duim omhoog richting het publiek? Eén voor allen, allen voor één? Ik hoop het, ik ga er in ieder geval voor duimen…

28-01-2009

Van etterbak tot clubman

Ik moet zeggen dat Gerrit en ondergetekende de rol van etterbakkie behoorlijk konden invullen. We volgden samen met Roy een cursus van het Huis voor de Sport. Immers, je bent nooit te oud om te leren. Dat geldt voor Gerrit, maar natuurlijk ook voor mij. In twee avonden hebben we weer wat bagage gekregen waar we in de toekomst als trainer en waar we dus ook als vereniging weer een voordeel mee kunnen gaan doen. Petje af voor Gerrit. Ik zie de vrijdagtrainingen nauwelijks of eigenlijk beter gezegd nooit. Maar ik hoor lovende berichten. Het is een gouden kerel. Enthousiast sprak hij over een “goed gejat idee” waardoor kinderen op een speelse manier hun leeftijdsgenoten interval kunnen geven. Eéntje is al in gebruik, de ander is in de maak. Dat moet ik binnenkort komen aanschouwen.

Het enthousiasme waarmee de oudste etterbak aan de slag is verdient alle lof. De ene na de andere cursus wordt gevolgd en bovendien neemt ie een flinke portie bagage mee waar onze club veel aan heeft. Het allerbelangrijkste is plezier hebben in hetgeen waar je mee bezig bent. En dat straalt er vanaf. Volgens mij heeft ie een tas vol met anekdotes van fantastische ervaringen uit zijn sportverleden. Afgelopen maandag heb ik daar iets van mogen horen. Wellicht was het maar een tipje van de sluier. Gerrit – vrijwilliger van het jaar - zal ongetwijfeld niet blij zijn met deze loftrompet, maar hij verdient het zo! Hoe zou Gerrit geweest zijn als Gerritje..? Als klein kereltje van een jaar of tien? Als het toneelstukje van maandag daar een toonbeeld van was, dan zou je hem wel achter het behang willen plakken. Zo zie je maar weer, ook kleine etterbakjes worden groot en groeien uit tot een clubman in hart en nieren. En dus loont het best wat moeite om daar tijd in te steken.

21-01-2009

Tafel 7

Ik kreeg wat reacties op mijn column van vorige week. De één was het met me eens, de ander weer niet. Iemand vroeg me zelfs tijdens de Groninger Kampioenschappen of ik helemaal gek was geworden door me als aanhanger van ‘Tafel & Bat’ te profileren. Ik vertelde de man dat dat ook wel weer een beetje meeviel, maar inderdaad, dat blad moet er komen. De man gekleed in een T-shirt met de tekst ‘I love pingpong’ had net een zware pot tafeltennis gespeeld, gelet op de zweetdruppels die nog steeds over zijn voorhoofd naar beneden dwarrelen. Hij wil weten waarom ik vind dat het blad er moet komen. Weet u dat er binnenkort een Europees Jeugd Top toernooi is in Rotterdam? Of weet u wat er allemaal komt kijken bij het organiseren van deze Groninger Kampioenschappen? Hij moest de vragen schouderophalend beantwoorden. Maar hij was wel nieuwsgierig… Volgens mij was u hier gisteren ook al, als enthousiaste ouder – vervolgde ik. De man knikte instemmend. Hij begint te vertellen dat hij het begeleiden van jeugd eigenlijk best wel es wat meer inhoud zou willen geven.

Voordat ik er erg in had, hadden we een heel enthousiast gesprek. Over Rotterdam, Trinko’s plannen, de voorbereiding van de GK… Het gesprek werd abrupt afgebroken… Zijn naam werd omgeroepen: of hij met spoed naar tafel 7 wilde komen. Hij gaf mij een klap op de schouder en zei dat hij eigenlijk best wat meer zou willen weten over het wel en wee… Of bedoelde hij nu te zeggen dat hij ook vindt dat Tafel & Bat er moet komen? Dan had hij het allemaal al kunnen lezen. Ik zal het ‘m nog eens vragen. Het gesprek bevestigde nog eens mijn opvatting dat de leden betrokken moeten worden bij én door de NTTB. Edgar & Co, zoek de leden op!Ga actief naar de leden, vertel ze wat er allemaal te doen is binnen de bond. Er lopen zoveel enthousiaste leden rond. Kijk bijvoorbeeld maar eens naar die man op tafel 7! Hij had vandaag zeker binnen gewandeld op de promotiestand van de NTTB… En hij had zich daar vast en zeker aangemeld voor de cursus jeugdbegeleider… De man op tafel 7 is nu gewoon lid van de NTTB gebleven. Het lijkt wel of we geen kansen willen creëren. En dan is één ding zeker: scoren zul je nooit.

14-01-2009

Vervolg column 12-04-08

Geduld raakt op…

Tijdens de laatste bondsraadsvergaderingen zat ik op de publieke tribune. Ik was onder de indruk van het betoog van onze voorzitter. Vol enthousiasme en met visie vertelde hij in een ietwat te lange presentatie de weg die hij wil bewandelen met de tafeltennissport in ons land. Met elkaar gaan we volgens Verkooyen smullen in het nieuwe jaar, maar ook 2010 en 2011. Dat belooft wat! Maar goed denk ik dan, vertel dat niet alleen uit aan een dertigtal bondsvertegenwoordigers, maar aan alle leden van je bond. En wat is er nou mooier dan begin januari de leden toe te spreken. Ja, dat zou uitstekend kunnen via de website van onze bond. Veel meer dan een afgezaagde kerstgroet heb ik niet kunnen ontdekken. Nee hoor, het hoofdbestuur blijft volharden in het niet communiceren met de achterban. Een gemiste kans.

Als je iets moois te vertellen hebt, dan doe je dat toch? Als je wilt communiceren met je leden, dan laat je dat toch niet achterwege? Ook al zijn de gewenste (communicatie-)middelen er nog niet, dan grijp je nog alles aan om je boodschap te vertellen… Maar goed, ik ben geen communicatiedeskundige en zal het dus wel mis hebben. Als lid van de NTTB weet ik in ieder geval – en dan ook nog op eigen initiatief – dat ik weer een paar eurootjes meer ga betalen. Maar wat de NTTB met en voor ons van plan is, tja… dat blijft gissen. Het is maar goed dat ik tijdens de bondsraad onze voorzitter heb horen spreken. Het waren mooie woorden, dat is zeker. Maar wat was het mooi geweest als we dat allemaal hadden mogen vernemen. Nee, ik ga het hier niet herhalen. Dat is de taak van het HB! U kunt het natuurlijk ook aan henzelf vragen. Weet u wie het zijn?

12-12-2008

Het beste..!

Zilver van het jaar: Trinko Keen. Niettemin een mooie bekroning op zijn internationale carrière * Meest gelikte presentatie van het jaar: Jan van Dalen. Jammer dat dat alleen niet voldoende was. * Sportief meest in het oog springend: het jeugdteam FVT (gaan we veel van horen!) * Coach van het jaar: Aad “Meneer Aad” Kwakkelsteijn * Meest vernieuwend van het jaar: tja, dat blijft een probleem in tafeltennisland * Column van het jaar: Pieke, pieken en piekeren in Frankfurt * Bondsraadslid van het jaar: Wim van Selling * Jammer van het jaar: Wim van Selling geen voorzitter van NTTB * Goede zaak van het jaar: Bestuurlijke vernieuwing NTTB * Gehaktbal van het jaar: die wordt geserveerd in De Borgstee! * ‘Wat houdt het eigenlijk in?’ van het jaar: onze voorbeeldverenigingen * ‘Trainingsweek van het jaar’: Zomerstage Argus * ‘Wordt het nog wat?’ van het jaar: Eredivisievoorstellen * Gemiste kans van het jaar: Rondje om de tafel-project van Trinko Keen. Waarom wordt dat niet als het speerpunt van de NTTB ingezet?!?!? * Minst gelezen van het jaar: Tafel & Bat (echt een gemiste kans!) * Reactie van het jaar: Elena Timina ‘Who the piep is Peter Hanning?’ De goede nummer twee laat ik maar even achterwege… * Rekensom van het jaar: 4 + 3 + 3 = teveel van het goede! Met dank aan het tactische inzicht van het HB (ze gaan in de herkansing op 20 december!) * Wat niet mocht van het jaar: Brief gangpaden tijdens NK Jeugd * Vergeet het maar van het jaar: Enez boxen in afdelingen * Slikken of stikken van het jaar: Topsport op Papendal * Wie o wie van het jaar: de anonieme reacties op bijvoorbeeld TT Nieuws * Wedstrijd van het jaar: die bloedstollende wedstrijd tussen de jongens van FVT en GTTC. En wat was het warm! * Hollands glorie van het jaar: Li, Ji en Elena *

En zo is er altijd wat in tafeltennisland. Zo zal in 2009 vast en zeker het jaarverslag van de NTTB alweer in definitieve versie gedrukt worden, alvorens deze is goedgekeurd. Zo zal in het nieuwe jaar het hoofdbestuur topsport weer hoog in het vaandel hebben staan. We vragen ons ook dan weer af wanneer we iets gaan horen over breedtesport. We zullen wel weer nieuwe plannen bedenken die geld gaan kosten. Ze zullen mislukte projecten wel gewoon blijven voortzetten, of het geld stilletje toevoegen aan de algemene middelen. Ook in 2009 blijven de nee-schudders en de hakken-in-het-zand-zetters het beleid bepalen. We gaan weer een heleboel beloven. En we blijven ook maar weer zeuren… En toch hè, 2009 wordt weer een inspirerend jaar met genoeg onderwerpen, gebeurtenissen, activiteiten, evenementen en verhalen om van te smullen. Misschien wordt 2009 wel een heel mooi tafeltennisjaar. Hoe dan ook, tot dan!

04-12-2008

Galavoorstelling

Op maandag 15 december staat het Groninger Menzis Sportgala op het programma. Onlangs plofte er een envelop op de deurmat. De uitnodiging voor dit evenement. Blij verrast en content was ik met de fraaie foto’s op de uitnodiging. Naast Oluwafemi Ajilore van FC Groningen, een ijshockeyer, een mindervalide topsporter staat gouwe ouwe Jantje Tammenga in opperste concentratie te serveren op de voorzijde van de invitatie. Toch leuk dat we op die manier weer als club – en Jan als boegbeeld daarvan – onder de aandacht worden gebracht van heel sportend en “boboënd” Groningen. Het programma ziet er aardig uit – het wordt live uitgezonden op TV Noord – en daar mag je als club niet ontbreken. U begrijpt dat ik de antwoordkaart al heb ingevuld – en nadat ik het had voorzien van 44 eurocent postzegels – en als een gek in de dichtstbijzijnde brievenbus heb gegooid. Ik ben er bij in Plaza!

Natuurlijk ga ik niet alleen. Ook onze penningmeester en een TC-er zullen onze club vertegenwoordigen. Ben benieuwd hoe zij invulling geven aan de term ‘passende kleding’ voor deze galavoorstelling. We gaan het allemaal beleven op 15 december aanstaande. Maar goed, even terug naar het tafeltennis. Een schot voor de boeg. Tafeltennisvereniging van het Jaar: FVT uit Rotterdam, al was het alleen maar vanwege Meneer Aad en zijn jongens… én het feit dat ze laten zien dat het allemaal prima kan gebeuren bij de club. Speler van het Jaar: Trinko Keen, inderdaad voor zijn slotmedaille in het dubbelspel tijdens de EK. Speelster van het Jaar: tja, wie van de drie….( De dames hebben overigens geen nominatie gekregen voor Sportploeg van het Jaar van NOC*NSF, ondanks een historische kampioenschap...) Vrijwilliger van het Jaar: dat zal Ton van Ginkel worden…(zien we eindelijk zijn gezicht!) En zo zijn er nog heel wat titels te vergeven… Volgende week in mijn laatste column van dit kalenderjaar blik ik terug op 2008 met allerlei verkiezingen. Eén ding is zeker, sportbestuur van het jaar wordt niet… u vult het zelf maar in. Of past het om zaterdag 20 december nog even af te wachten…? Je weet nooit wat 2008 nog gaat brengen. Spannend wordt het wel…. Maar goed, eerst even kennis maken met Annemiek, Annemieke en Sophie.

26-11-2008

Oliebol

Eén voor allen, allen voor één. Het mooie aan een verkoopactie is de gedachte dat we met elkaar de schouders zetten onder de club. Hand in hand, schouder aan schouder (bij wijze van spreken dan) laten we ons gezicht zien in het dorp, spekken we onze clubkas en laten we weer eens zien dat we trots zijn op onze club. Ouder en kind, toppers en recreanten, kampioenen en degradanten, iedereen heeft laten zien dat we blij zijn dat we lid zijn van een (h)echte club. Nagenietend met een heerlijk bakkie koffie kijk ik in het rond. Iedereen enthousiast, gezellig napraten met hier en daar een dolletje. Ik vind het fantastisch om te zien dat de ervaren actieverkoper Harm Koerts zichtbaar geniet van het succes en – ik denk vooral - van de sociale beleving van deze actie.

Ook typerend voor onze club is het meedenken van de verkopers. Volgend jaar kan dit anders, moet dat vooral zo blijven. We kunnen (ons als club) nog meer verkopen. Commercieel, vindingrijk, creatief en hard werken… mooie kwalificaties waarmee we ons kunnen verenigingen. Heerlijk. Even terug naar de Hamweg. Ik belde aan bij nummer zoveel en hoewel ik de deurbel niet kan horen wist ik dat ik alarm had geslagen. Blaffende honden bijten gelukkig niet. Ik kon even binnenkomen ‘want je zult het wel koud hebben’. Ik kreeg de complimenten dat we deze actie organiseerden. Toen ik vertelde dat we met ruim dertig personen op pad waren, werd de dame enthousiast. ‘Dat zie je niet overal meer hoor! Wat doe je bij de club?’ Ik vertelde met een glimlach dat ik banketstaafverkoper was bij de club, ik moest immers verder. ‘Jullie zijn een echte club, ga zo door!’ Het werd meer dan ooit duidelijk: je moet wel een enorme oliebol zijn, wil je een dergelijke actie niet organiseren. Toch, Harm?

19-11-2008

Groots

Tijdens de minuut stilte had een deel van de PSV-aanhang het lef om deze minuut stilte luidkeels te verstoren. Zelfs tijdens Studio Voetbal op zondagavond kon ik me echt kwaad maken om dat feit. Uit respect voor een geliefde materiaalman kun je toch wel één minuut je bek dicht houden (sorry voor mijn taalgebruik). In Eindhoven blijkbaar niet. Ongelofelijk. In Engeland hebben ze de minuut stilte vervangen door een minuut groot applaus ter nagedachtenis…te gek voor woorden. In plaats van een applaus na afloop van dat ene minuutje was er een fluitconcert voor die paar malloten die zich blijkbaar PSV-supporter mogen noemen. Als ik voorzitter of directeur van PSV was geweest had ik gevraagd of ik het publiek mocht toespreken via de Philips-luidsprekers. En daar had ik mijn oprechte excuses aangeboden en mij gedistantieerd van het gedrag. Zelfs op de website van de Philips Sport Vereniging staat niets genoemd.

Morgen wordt Sjakie Wolfs gebracht naar zijn laatste rustplaats, de begraafplaats De Nieuwe Ooster. Dat wordt vast en zeker wederom een indrukwekkend moment. Er zal met fakkels een erehaag gemaakt worden. En bij het passeren van de stoet zal het waardige moment van het spandoek - dat in de tweede helft van de wedstrijd tegen PSV door het publiek werd gedragen en de naam van Sjakie Wolfs werd gescandeerd – bij menigeen in gedachten voorbij flitsen. En morgen (donderdag 20 november) zal hij zijn laatste applaus krijgen van het Ajax-publiek en van menig voetballiefhebber. Ik heb genoten van de grootse wijze waarop Amsterdam afscheid heeft genomen van hun materiaalman. En ik niet alleen. Misschien iets om in Eindhoven toch nog even stil bij te staan.

12-11-2008

Er was eens...

Opeens moest ik denken aan Jan Verhaert, dé sponsorwerfgoeroe uit Zwolle. De laatste keer dat ik deze bijzondere man in actie heb gezien was bij een sessie van het sportcongres georganiseerd door het Huis voor de Sport in Groningen. Een enthousiaste man die vol zit met ideeën als het gaat om het strikken van sponsoren. De NTTB – althans het hoofdbestuurslid dat er verantwoordelijk voor is – zeggen dat het zo moeilijk is om onze sport te verkopen aan de grote bedrijven. Bij deze kruidenier, die in het verleden heeft geroepen dat ze ook op de kleintjes letten, moet toch wel wat mogelijk zijn, dacht ik. Ik zag het helemaal voor me… Boodschappen doen en sparen voor een zomervakantieset tafeltennis… Als er iets op vakantie gedaan wordt is het wel tafeltennis op de camping, op het terras bij het zwembad van het hotel of gewoon in de tuin van een buurman op de hoek. Een vakantieset bestaat dan uit een aantal verschillende onderdelen… Diverse soorten bats (met stripfiguren afgebeeld op de rubbers), gekleurde balletjes, een mini tafeltennistafel in de kleur AH-blauw, een drijvende tafeltennistafel, je kunt het zo gek niet bedenken…

Meer als ooit tevoren zal er getafeltennist worden in de zomer. En heel Nederland spaart! En als klap op de vuurpijl krijgt de boodschapper per spaarkaart een gratis les te besteden bij één van de aangesloten NTTB-verenigingen. Wat een mooie kans om tafeltennis weer volop in de schijnwerpers te zetten. En misschien krijgen we ook wel een AH-eredivisie.. als bonus! Ik was duidelijk al de plannen aan het uitwerken. Meneer, heeft u ook een bonuskaart? Ah, ben ik nu al aan de beurt…? Ik was verrast door het feit dat ik aan de beurt was. De heer op leeftijd was al nergens meer te bekennen. Na te hebben afgerekend en –zoals elke dag- had aangegeven dat ik het kassabonnetje niet mee hoefde te hebben, wilde ik weglopen.. En toch richtte ik me nog eventjes tot die kassamejuffrouw: “Heb ik de pingpongzegeltjes al van u gehad?” Tja, na de sprookjesactie van Albert Heijn moet je ook hierin kunnen geloven, toch?!

05-11-2008

Handtekeningjagende scheids

De hoofdscheidsrechter zal genoten hebben van het talent in de zaal. Nee, dan doel ik even niet op de tafeltennissers, maar wel op de jeugdige scheidsrechters naar ik aanneem afkomstig van de tafeltennisvereniging Taverzo in Zoetermeer. Vol zelfvertrouwen zaten ze achter het scorebord hun ding te doen, werd er keurig bijgehouden wie er mocht serveren en de formulieren werden keurig afgewikkeld door scheidsrechtertjes. Ja, zelfs een teleurgestelde speler werd na afloop tot de orde geroepen om toch maar even zijn handtekening te zetten. Ja, zelfs op twijfelachtige ‘kant-rand’-momenten werden resolute besluiten genomen. En er werd consequent keurig hardop geteld. Na afloop werden de scheidsrechters – zoals het hoort – keurig bedankt door de spelers. En stiekem werd er her en der gelijk nog even een handtekening gevraagd op de handtekeningenkaart. Yes!

Over een paar jaar is het ernstige tekort aan scheidsrechters opgelost. Tenminste als we het leiden van een tafeltenniswedstrijd ook bij onze jeugd populair gaan maken. Misschien moeten we maar een scheidsrechtersdiploma voor de jeugd in het leven gaan roepen. Een scheidsrechtersgilde gaan creëren bij de jeugd, misschien is dat de oplossing om op termijn wel alle wedstrijden in de eredivisie en eerste divisie door een scheidsrechter te laten leiden. Ik zie het al helemaal voor me. Gekleed in een k(l)eurige NTTB-outfit assisteert de jeugdscheids – uitgedost met een eigen tossmunt, ballenkoker, netmeter en een button met ‘scheids’!- de échte scheidsrechter door bijvoorbeeld te blokken bij de eredivisiewedstrijden en bij grote toernooien. Misschien mogen ze wel… ach, daar moeten ze bij het scheidsrechterskorps maar es over gaan brainstormen… Ik heb in ieder een heel leuke dag beleefd in Zoetermeer. En dit moet hoe dan ook een uitbouwend vervolg krijgen. Dat geldt voor de ‘Masters’ zelf, maar zeer zeker ook voor het scheidsrechterskorps. Het begin is er!

30-10-2008

Trainerperikelen

In Utrecht hebben ze het allemaal anders aangepakt. Gewoon alles en iedereen van de technische staf de deur uit. Afscheid nemen van die hap en beginnen met een nieuw elan. En de Kromme dan, hoor ik u denken… Als clubleiding kun je natuurlijk niet zo’n voetbalicoon ontslaan. Die moet uit zichzelf vertrekken. Ze zijn aardig op weg om dat gerealiseerd te krijgen, want Willem zit thuis in zak en as. Of zouden ze hem toch zo gek krijgen toch te blijven. Willem, denk aan je geloofwaardigheid! Maar waarom zo aan het begin van de competitie deze praktijken? Dat hadden ze een paar maanden geleden moeten bedenken, toch? Een mooi voorbeeld van mismanagement! Niet vooruitkijken, maar achteraf de put dempen. Tjongejongejonge…Hetzelfde is feitelijk gebeurd in Kerkrade. Atteveld moest na een slechte start het veld ruimen, terwijl hij in het afgelopen voorjaar nauwelijks punten had gepakt. Had in de zomer afscheid genomen, denk ik dan…

Hoe anders gaat het in Groningen. Daar gaat het wel lekker, zeggen wij nuchtere Groningers dan. Evert ten Napel en consorten proberen Nijland en Jans zelfs de uitspraak te ontlokken dat ze gaan voor het kampioenschap van Nederland. Evert, we zijn nog niet eens tien wedstrijden onderweg! Ik snap het wel. Want wat is het heerlijk om als voetbaljournalist over een paar maanden, als het even tegenzit, de directeur en de trainer van de Trots van het Noorden lekker af te serveren als grootbekken. Zover laat onze Ron het niet komen. Van Ron Jans naar Louis van Gaal... Louis mocht al eens echt gaan voor het kampioenschap. Op het laatste moment ging het mis, maar wat dat een mooi moment. Fantastische radio leverde dat trouwens op! Louis leek begin dit seizoen het ook niet te kunnen rooien. Hij bleef rustig en volgde zijn eigen kop. Net als Ron dat nu doet. Maar ook Gert-Jan doet dat! En dus komt het allemaal goed in Rotterdam-Zuid. Tenzij… de Kuipbestuurders via een persbericht laten weten dat ze achter de trainer blijven staan. Want dàt is echt het begin van het einde!

22-10-2008

Batman

Het driejarige kereltje had eens van mij een tafeltennisbatje gekregen en daar weet hij immers wel raad mee, aldus pappa en mama. Gaan we tafeltennissen? De tafel in de kamer moet helemaal leeg en mamma moet op een stoel gaan zitten aan de ene kant van de tafel. Mijn neefje gaat dan aan de andere kant staan. En dan wordt er getafeltennist! Nou ja, de balletjes vliegen in ieder geval door de kamer. Maar goed, die wedstrijdballetjes. Hij had van mij – naast het plankje - ook een setje balletjes gekregen, die blijkbaar niet of nauwelijks stuiteren. Hebben we dan echt te maken met een talent in de dop? Nu al oog voor de stuit? Het deed mij besluiten om – terwijl mijn neefje druk bezig was om de Volkswagen Beetle te parkeren op kurken onderzetters – op zoek te gaan naar mijn sporttas met het Arguslogo. Zou er nog een verdwaald balletje te vinden zijn? Vast wel.

Weet je wat dit zijn? Ik liet een hand vol met balletjes zien. Jaah, échte balletjes! Die zijn voor jou. Maar dan moet je wel blijven oefenen hè? Ja, pappa en mamma worden zo langzamerhand knettergek van al die balletjes. Dus nodigde ik uit aan om eens met me mee te gaan naar de club. Daar zijn immers nog veel meer balletjes! Dat leek hem zichtbaar wel wat. Zoals hij daar stond, je had het moeten zien. Stoere spijkerbroekje, Spidermanshirt, wedstrijdballetjes in zijn handen en een pretoogjes van hier naar Tokio. Ik wist het zeker: hier staat een nieuwe Batman! Hij zou zo kunnen figureren op de nieuwe poster van het Kinder Tafeltennis Feest. Ik zie het helemaal zitten met de tafeltenniscarrière van mijn neefje. En mijn neefjedan, hoor ik u denken. De eerste tekenen zijn prima, toch? Er moet alleen één zeker overwonnen worden: Spiderman moet plaats maken voor Batman. Oeff… Misschien voor de NTTB aanleiding om naast die enthousiaste superposter ook nog wat T-shirts beschikbaar te stellen al dan niet tegen kostprijs. Jaja, hoor ik de NTTB roepen: geef je ze
één vinger, dan willen ze je hele hand. Dat is toch ook de bedoeling! Geloof me, dan komt het helemaal goed met onze ledenwerving!

15-10-2008

Dubai

Welnu, ik overweeg om onze vereniging ook maar eens aan te bieden. En ach, voor een verliespartij hoeft het ze niet $ 300.000,= te kosten. Wij doen het voor – doe eens een gooi - $ 25.000,=. Daarmee kom ik de organisatie toch aardig tegemoet? Wel een mooi affiche ‘Argus – Bayern Munchen’. Ik hoop dat onze selectie tijdens de kerstvakantie nog niets geboekt heeft, want dan kunnen we ook nog even een trainingskamp beleggen en wie weet zit er ook nog wel een hoogtestage in. Van der Greft op de linkerflank, Loeki ver achter de laatste linie, Kubus als voorstopper, Noppie in de spits…niet gek toch? Alle gekheid op een stokje… Ik vind het waanzin dat er nog steeds zoveel geld wordt besteed aan de zogenaamde grote sporten en clubs. Als we het even alleen bij het voetbal houden, dan zien we de ene na de andere wedstrijd live op de televisie. En dan kun je ook nog kiezen welke wedstrijd je rechtstreeks in de huiskamer wilt zien (of in Sportkantine De Borgstee natuurlijk!). En als je dan de mondjesmaat bevolkte tribunes ziet dan voorspel ik dat dit het begin van het einde is. Ik hoop het maar.

De televisiekijker zit niet te wachten op sfeerloze wedstrijden. Die wil opgezogen worden door het enthousiaste legioen dat uit de luidsprekers en het beeldscherm knalt. En ze willen sporters zien die echt ergens voor spelen en strijden…Ze willen meegesleurd worden met de spanning. Ik kan me niet voorstellen dat dat in Dubai op staat. Grote bedrijven die daar geld in steken zullen dat toch ook eens gaan inzien? Ze zijn echt helemaal gek geworden. Maar goed, ik ben natuurlijk geen marketinggoeroe… Aan ons tafeltennisvolkje de taak om eerst eens in onze eigen zalen veel enthousiaste tafeltennisliefhebbers te krijgen, zodat we aantrekkelijk zijn voor televisie. We zullen klaar moeten zijn als de commercie eindelijk toe gaat geven dat geld pompen in nietszeggende wedstrijden en waardeloze wedstrijden geen nut heeft. We hebben dus nog even de tijd…

08-10-2008

Acht keer “Kampioenen Live!”

Een heel groot centrecourt in een enorme hal. De speaker hoort zichzelf nog een aantal keren terug in de echoput van Saint Petersburg. Aan het handgeklap van de coaches, staf en medespelers – en dus niet van het massale publiek - kun je afleiden of de rally is beëindigd. In menig tafeltennishal in Nederland is dat het sein meester om de zaal via de piepende deur binnen te mogen komen, zonder dat de spelers worden gestoord in hun concentratie. Ik kan me niet voorstellen dat een toeschouwer hier stoort, de tribunes bevinden zich op grote afstand van het centrecourt. De partij van Li Jiao is afgelopen (1-0) en we krijgen een beeld te zien van de immense hal. Wat ballonnen in de verte in de kleuren oranje, blauw, paars, geel en groen vallen het meeste op. Niet één keer word ik getrakteerd op een shot met een aantal toeschouwers bij elkaar in de buurt. Afgezien van enkele officials, bobo’s en deelnemers vraag ik me af of ze er überhaupt wel waren. Ik heb ze via de beelden niet gezien of gehoord.

De tweede partij mag beginnen, maar pas nadat de veel te lange muziek is afgelopen. Li Jie staat te popelen om aan te vangen. De bedenker van het riedeltje had vast en zeker een bomvolle zaal met supporters van beide landen in gedachten toen hij het in elkaar frutselde. Heel aardig is het feit dat we letterlijk kunnen volgend wat de coach aan zijn speelster vertelt. Durf te spelen! En dat doet ze: 2-0. Timina mag aan de slag. ‘probleem is serviceontvangst’ zegt ze tussen de games door. Haar medespelers vinden van niet en ze gaat weer naar de tafel.. En hoe?! Zoals we haar kennen. Strijdend, hard werkend en knokkend pakt ze de winst en schrijft daarmee tafeltennishistorie! 15.42 uur: Nederland Europees Kampioen! Een heel mooie prestatie. Proficiat! Zo’n prestatie verdient meer dan een handjevol supporters in een immense hal. Meneer Verkooyen & cs, mag ik u een voorstel doen? Wat zou het mooi zijn om onze kampioenen (met Trinko?!) een tournee met als titel “Kampioenen Live” langs de acht afdelingen te laten maken. Onze kampioenen het land in! Acht keer een volle bak, daar gaan we onze helden op trakteren! Ben benieuwd of u dit ideetje ziet zitten; wij verzorgen het riedeltje wel! Of huldigt u de kampioenen alleen tijdens de bondsraad aan het einde van het jaar? Dat zal toch niet waar zijn?!

01-10-2008

Een heel elftal…

Maar goed, bent u het met me eens dat als je een heel elftal mist je eigenlijk niet goed kunt presteren? In Noord-Nederland hebben we op tafeltennisgebied een vergelijkbaar probleem. En wel op bestuurlijk en organisatorisch gebied. Ik ben eens gaan turven. De voorzitter van de afdeling stopt op korte termijn. We hebben een vacature op de functie bestuurslid competitiezaken. De secretarisfunctie wordt ad interim ingevuld. De penningmeester zal in het voorjaar een keuze moeten gaan maken of hij zitting neemt in het hoofdbestuur of in het afdelingsbestuur (zie plannen bestuurlijke vernieuwing). De post topsport wordt ingevuld door de vertrekkende voorzitter. De bestuursposten jeugdzaken en toernooien en wedstrijden worden door één persoon gerund. De competitiecommissie opereert met een ACL-ad interim. In de bondsraad hebben we geen plaatsvervangers op Algemeen Bestuurlijke Zaken en op Breedtesport. Blijft de vertrekkende voorzitter wel aan als bondsraadlid? Een vacature in de WOB-commissie staat ook nog altijd open. En uit betrouwbare bron weet ik dat de voorzitter van deze commissie ook nog eens zijn functie gaat neerleggen. Op landelijk niveau heeft de accountmanager voor onze afdeling een andere functie gekregen. Tel daarbij nog eens de dubbelfuncties en dan kunnen we niet anders vaststellen dan dat we er niet goed voorstaan. Of zie ik het verkeerd?

Wat gaan we er aan doen? Welke conclusies mogen we hier aan verbinden? Interessante vragen, waar de nieuwe voorzitter ongetwijfeld bij stil gaat staan. Ik hoop van harte dat wij niet met elkaar gaan roepen dat het slecht gaat en dat er een “Kop van Jut” – zeg maar een Gert-Jan Verbeek - gezocht gaat worden. We zullen de rust moeten bewaren, zonder dat we de stelling innemen dat we niet kritisch mogen zijn. Dat moeten we nu juist wel doen. Maar wel realistisch! In deze tijd van bestuurlijke vernieuwingen in onze tafeltennisbond, moeten we ook hier in het noorden spijkers met koppen durven slaan. Daarnaast moeten we respect hebben voor de personen die het zaakje toch op een behoorlijke manier weten te runnen. Maar kunnen ze meer dan alleen maar op het huishouden passen? Dat mogen we realistisch gezien niet van ze verwachten. En toch is dat ‘meer’ hard nodig! Of zie ik het verkeerd? Misschien moet het wel heel anders! Zelf ben ik voorstander om de rol van de afdelingen nog verder af te romen. Maar goed, hoe het ook zij … we hebben iets om over na te denken in Noord, om er vervolgens echt wat aan te doen. En eh… Gert Jan, succes morgenavond!

24-09-2008

Tammo

Natuurlijk raakte ik in verwarring. Ik kon me het nauwelijks voorstellen. Onze eigen Jantje ‘Tammo’ Tammenga dribbelend met zo’n grote stuiterbal over de houten vloer van het basketbalveld in Martiniplaza. Misschien maken we het nog eens mee als het NK Tafeltennis naar Groningen wordt gehaald en Jan met een wildcard mag opdraven. Het rossige mannetje wist zelfs te vertellen dat Tammo op 28 september weer mocht opdraven. Hij vertelde zijn vriendje erbij dat 'we' dan ook tegen Feyenoord speelden. Tammo, Feyenoord… Zou het dan toch…? Volgende week FVT uit… Het blonde ventje maakte aan al mijn kronkels en speculaties een eind. Hij liet zijn basketbalvriendje een foto van Tammo zien. Ik schoot meteen in de lach. Het bleek te gaan om de mascotte van de plaatselijke basketbaltrots.

Na de wedstrijd stapte ik in mijn auto. Op de terugweg – luisterend naar voetbalflitsen van PSV tegen Atletico – was ik nog steeds onder de indruk van het enthousiasme van die twee kereltjes. Tammo is hun held. Daarvoor komen ze met hun ouders naar een basketbalwedstrijd! Zo’n maffe idioot in een paardenpak sluit helemaal aan bij hun beleving. Het is maar een klein onderdeeltje van de wijze waarop basketbal zich verkoopt aan het publiek. Klantenbinding! Dat kunnen die basketballers toch wel goed hoor… De spelerspresentatie, het programmaboekje, de opzwepende muziek als het spelletje even stil ligt en de drive van alles en iedereen om er wat van te maken. Vlak voor Groningen – als PSV inmiddels van de grasmat is gespeeld door de Spanjaarden – weet ik het zeker. De Miniwelpenclub van Argus gaat er komen! Maar hoe onze mascotte er uit gaat zien en gaat heten? We gaan er mee aan de slag, met het oog op de toekomst.

17-09-2008

Eigen deuren sluiten

Sterker nog, als Ron op de laatste trainingen de deuren van de Euroborgpoort had geopend voor alles en iedereen, terwijl hij daarmee zijn tactisch plan op straat zou gooien – en daarmee Willem van Hanegem en consorten in het zadel had geholpen – dan zouden diezelfde journalisten Ron fijntjes de vraag hebben gesteld: “Zeg Ron, waarom gooi je eigenlijk je tactisch plan zomaar te grabbel? Je weet toch dat iedereen kan meekijken…” Maar goed. Een sportclub moet natuurlijk transparant zijn, maar het hoeft niet het hele hebben en houden in de openbaarheid te gooien. Dat houdt het ook nog eens spannend voor de journalistiek, of bijvoorbeeld voor een verdwaalde redacteur van Voetbal International.

Soms word ik wel eens moe van al die aandacht voor de zogenaamde topclubs in het noorden. Ik heb het idee dat de uitlooptraining van de BV Veendam (u weet wel, dat clubje waar Aldert ‘tah nou’ Sanneman & Co op de tribune de mannen van Gall aanmoedigingen) veel belangrijker is dan de wedstrijdverrichtingen van bijvoorbeeld de korfballers, de handballers en de tafeltennissers in onze provincie. Een beeldverslag van Argus-DTK is toch veel leuker dan een mosterd-na-de-maaltijd-analyse van Azing Griever of pa Robben? Op de maandagavond wordt ie ook nog eens bijgestaan door een tot-regionaal-deskundig-analist-gebombardeerde journalist. En dat – nota bene - zonder dat er ook maar één seconde van de wedstrijd uitgezonden mag worden. Overwegen om die uitzending te boycotten is wat mij betreft sterk overdreven. Aan ons pingpongers daarom de mooie uitdaging om de eerste besloten training uit te schrijven… Wat zou ik dat graag es doen: onze eigen deuren sluiten! Al was het alleen maar omdat we dan onze eigen speelruimte hadden. Een voorwaarde om echt als volwaardige (eredivisie)club te kunnen worden aangezien. Met alle bijzaken die er dan bijhoren… die nemen we op de koop toe!

10-09-2008

Vervanging of opheffing?

Wat mij betreft slaan de afdelingen de handen ineen met de landelijke webmaster en zorgen ze ervoor dat er één landelijke website komt voor de nieuwsvoorziening en uitstraling zoals dat past bij een moderne sportbond. Het zou een goede start zijn op weg naar eenheid en ja, ook naar opheffing van de afdelingen. Huhh?!?! Wat zeg je nou? Vele afdelingbestuurders hoor ik weer denken en zeggen dat die Hanning helemaal gek is geworden. Dat mag. Maar ik raak er steeds meer van overtuigd dat afdelingen overbodig raken en dat we de huidige zittende kaderleden die actief zijn op regionaal niveau bewust of onbewust gek aan het maken zijn. Die personen gaan vroeg of laat verloren voor de NTTB. Laat ze daarom actief aan de slag gaan bij hun eigen cluppie!

Maar hoe moet het dan zonder die afdelingen? Verenigingen die een bepaalde activiteit willen opzetten moeten daarin worden ondersteund en beloond door de professionele NTTB. Dat kan iedere vereniging zijn, mits er een goed idee en plan aan ten grondslag ligt. Nu worden veel goede ideeën gesmoord omdat bijvoorbeeld de toezegging van ondersteuning over teveel schijven gaat. Bovendien zijn de verenigingen die het allemaal wel best vinden niet langer meer een blok aan het been van goedwillende personen en verenigingen. Want die personen zijn er! Ook op afdelingsniveau in Noord. Maar hun goede bedoelingen en ijverige inzet worden helaas te weinig beloond door de meeste verenigingen in Noord. Zij vinden het wel best en ondernemen helemaal niets. En dus klikken ze maar gewoon één van de vier mogelijkheden aan op de website. Dan zijn ze er vanaf…

03-09-2008

Invalverboden

Uiteindelijk is het ook nog eens zo dat de opzet van onze competitie aan het wankelen wordt gebracht. Het heeft inmiddels meer gelijkenis met de Toren van Pisa als met piramides. En als we niet oppassen dan wordt wankelen kantelen en dan is het hek van de dam. Dan wordt er moord en brand geschreeuwd om de scheuren en breuken in de competitieopzet te repareren. Maar hoe dan? Door heldere regels op te stellen die door de competitiecommissie gewoon toegepast kunnen worden. Die zijn er nu niet en dat betekent eenvoudig gezegd dat iedereen kan doen en laten wat ie wil. Voor iedereen zijn eigen maatstaven goed te verklaren en dus sturen we de teamopgavelijsten vol goede moed in, met de wetenschap dat er toch niets wordt gewijzigd. Ja, afgezien van een aantal invalverboden.

Wanneer gaan we nu eens regels opstellen die aanvaardbaar zijn? De huidige regels zijn dusdanig opgesteld dat zelfs de competitieleiders niet eens één lijn kunnen trekken. Ruimte voor interpretatie is er volop. We zullen er toch naar toe moeten dat we de beschikbare competitiespelers op een voor iedereen duidelijke manier en voor de vereniging acceptabele wijze kunnen indelen. Uiteindelijk komt het daar toch van. We mogen immers van een moderne sportbond verwachten dat de competitieadministratie volledig wordt geautomatiseerd en dat dus alles centraal geregeld zal worden. Of zie ik dat verkeerd? Tijdens de laatste Algemene Ledenvergadering van Noord heeft de vergadering op voorspraak van de voorzitter een voorstel om duidelijkheid te verschaffen min of meer onderuit weten te halen. Het heeft geen prioriteit, het is zelfs al niet meer terug te vinden in de notulen… Misschien dat Zoetermeer nu zelf het heft in handen moet nemen. Laat maar zien dat je toekomstgericht wilt en kunt denken en handelen!

29-08-2008

Speldenprik

Eerder die ochtend werden de medaillewinnaars door onze eigen minister van sport - hier heet ze jammer genoeg staatssecretaris - Jet Bussemaker toegesproken. Het zal de sporters inmiddels allemaal niet meer uitmaken wat er gezegd wordt. Na een telegram van Beatrix, een telefoontje van Jan Peter, een omhelzing van Willem Alexander en/of Maxima en uiteraard een knuffel van Erica moet je het toch wel gehad hebben, zou ik zeggen. Maar toch volop lachende en stralende gezichten. Oorzaak? Een lintjesregen voor de gouden Olympiërs. Ja, dan ik ik me inderdaad voorstellen dat je trots bent. Afgezien of je het wel of niet eens bent met het systeem wat achter de versierselen is opgetuigd. Maar staat die Koninklijke Onderscheiding niet volledig de schaduw van die Olympische plak? Ik zal het nooit weten...

Maar goed, al onze gouden kanjers werden dus benoemd tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw. Afgezien van Anky, want die had jaren geleden al eentje opgespeld gekregen. Anky werd natuurlijk nog wel eventjes in het zonnetje gezet. En er waren nog meer gouden sporters die geen onderscheiding in ontvangst mochten nemen. Huh? Ja, echt! Waarom? Omdat ze deel uitmaken van een team! Een GOUDEN TEAM. En de regeltjes schrijven voor dat bij een team van groter dan vier personen alleen de aanvoerder een onderscheiding krijgt toebedeeld. Ik vind het echt een schande. Kan iemand mij uitleggen wat het verschil is tussen een dame met aanvoerdersband en zonder? En dan natuurlijk wel gerelateerd aan de sportieve prestatie die gezamenlijk geleverd is! Nu gaan alleen Minke Booij en Yasemin Smit als Ridder door het leven... Ze hebben het verdorie niet alleen gedaan! Misschien kunnen de coaches voortaan de aanvoerdersband laten rouleren... als stil protest... Zover zal het wel niet komen. Minister van Sport, kunt u misschien samen met onze Koningin, Jan Peter, Willem Alexander, Maxima en Erica onder het genot van een oranjebittertje dit vage verhaal eens onder de aandacht brengen? U bent het vast met met eens, toch? Ere wie ere toekomt.

20-08-2008

Voetbal op Spelen

De Olympische Spelen staan voor topsport. De beste sporters verzamelen zich om zich met elkaar te meten. Bij het voetbal hebben ze daar andere toernooien voor. Daar hebben die arme topvoetballers al hun energie voor nodig. En dus sturen we niet de beste voetballers naar de Spelen, maar een stelletje subtoppers die eigenlijk veel liever op vakantie waren gegaan naar bijvoorbeeld de Griekse eilanden of een subtropisch oord aan de andere kant van de wereld. Als we de woorden van Foppe mogen geloven dan heeft een aantal spelers zelfs niet eens de moeite gedaan om zich conditioneel in topvorm te houden. Of hebben ze eenvoudigweg niet de discipline? Een belediging voor alle andere sporters die er alles aan gedaan hebben.

Trouwens, ook een belediging voor Foppe. Hij heeft geprobeerd om het Olympische voetbalvuur te laten ontbranden in Nederland. Het bleef slechts bij een waakvlammetje, waarvan de rooksignalen nauwelijks noemenswaardig waren. Het haalde in Nederland nauwelijks de beleving van een potje zomeravondvoetbal tussen samengeraapte teams van GTTC en Argus stiekem op een kunstgrasveldje ergens ‘in Stad’. De voetbalbeleving verliest het ruimschoots van bijvoorbeeld roeien, hockey en wielrennen. Of ze het ook verliezen van onze tafeltennissers waag ik te betwijfelen, hoe zeer me dat ook spijt. Om het Olympische voetbaltoernooi aanzien toch nog wat op te krikken mogen er een aantal dispensatiespelers worden toegevoegd aan de selecties. Had Trinko niet als dispensatiespeler heen gekund?! Of Youri van Gelder?! Dat zijn toppers en die horen op het Olympische strijdtoneel te staan. In tegenstelling tot.... Sorry Foppe.

13-08-2008

Hele Tour

Vooraf weet je precies hoe het gaat. Er wordt 143 kilometer gefietst en feest gevierd. De wielerhelden – want dat ben je als je de ronde van Frankrijk uitrijdt – laten zich nog eventjes zien. De wielerploegen laten zich maar al te graag op de foto zetten het liefst met een glas Champagne in de hand. De eerste honderdtwintig kilometer wordt in een minimaal tempo voltooid, een snelheid die u en ik waarschijnlijk ook nog wel kunnen bijbenen. En als Parijs dan nadert, dan wordt nog even het vizier op scherp gezet. Ik weet niet anders dat op de Champs-Elysées door middel van een massasprint het laatste duel wordt beslist. Maar daar gaat het toch niet om? Die laatste rit is slechts symbolisch… Dat moet je niet willen. De spanning moet tot het laatst zo optimaal mogelijk zijn.

De wielrenners kunnen het zich blijkbaar veroorloven. Als ik het voor het zeggen had dan hebben we op de laatste dag twee etappes. Een ploegentijdrit van 100 kilometers en vervolgens acht rondjes in Parijs met de nodige te verdienen bonificatieseconden. Misschien wordt dan ook nog eens de laatste dag een dag om naar uit te zien voor de wielrenliefhebbers voor de buis. De gele trui mag best op het spel staan. Ach, ik heb ook helemaal geen verstand van de wielrennerij.. Maar het is best leuk om er op die manier tegenaan te kijken. Al was het alleen maar omdat het in onze eigen sport ook allemaal zo voorspelbaar is geworden op het hoogste niveau. Het zal een hele tour worden om in de voorspelbaarheid verandering te krijgen. De winnaars van de NTTB-kampioenbekers kunnen alvast worden ingegraveerd. Raar toch?

29-05-2008

Wat doe ik verkeerd?

Falend sportbestuur wordt keer op keer beloond en dat is frustrerend voor al die sportbestuurders die al hun schaarse vrije uurtjes steken in hun sportclub. Dat zijn vaak de bestuurders die zorgvuldig elk eurodubbeltje wel tien keer moeten omdraaien om zorgvuldig hun uitgaven te doen. Wetende dat je daarbij tegenwoordig ook nog eens wordt doodgegooid met allerlei wettelijke eisen en wetende dat Amerikaanse praktijken wat claims betreft aan de horizon opdoemen, ben je extra voorzichtig. Immers een gewaarschuwde man telt voor twee.

Die waarschuwing geldt niet voor een aantal professionele sportbedrijven. Daar klooien ze maar voort. En ach, als er dan voor de zoveelste keer mismanagement wordt gevoerd, als er dan keer op keer lijken in de kast verborgen worden gehouden, als er dan te dure spelers worden gecontracteerd die je eigenlijk niet kunt betalen, dan zoek je de publiciteit. Dan ga je de zielige bestuurder of directeur uithangen en van de daken schreeuwen dat jouw club – de club van het volk – niet verloren mag gaan. Jouw club is immers van grote waarde voor de uitstraling van de stad. En onder druk van de trouwe aanhang van de club – die de weg naar de publieke tribune inmiddels uistekend weten te vinden – stemt de gemeenteraad toch wel weer in met een zak met duiten bestemd voor de bodemloze echoput. Doe ik nou echt wat verkeerd?

22-05-2008

Uitkijken

Of staat er toch grote verandering op ons te wachten…? Onze afdeling zet volgende week woensdag een eerste stap op weg naar opheffing. Dat is mijn stellige overtuiging. De plannen bestuurlijke vernieuwing bieden - tussen de regels door - de beleidsbepalers alle ruimte om het heft in handen te nemen. Op zich een prima zaak, al zullen we ervoor moeten waken dat we niet in de bepalende handen komen van een handje vol passanten met een hoog blablagehalte, die vooral zichzelf erg belangrijk vinden en weinig oog hebben voor de liefhebbers achter de tafeltennistafel. Veel zal afhangen van de poppetjes die de eerste stappen van de bestuurlijke vernieuwing mogen verrichten. De bondsraad mag het over paar weken uiteindelijk beslissen. Onze bondsraadsleden zullen woensdag ongetwijfeld hun goed onderbouwde standpunten gaan presenteren. En wat die opheffing betreft, ik zal er niet om treuren… Ik zal het proces echter wel met waakzame argusogen blijven volgen.

De grootste vraag is of we komende woensdag iets los kunnen krijgen in ‘Noord’. Maar ook de volgende vragen moeten we nu stellen. Sluiten de plannen aan bij de wensen van de clubs? Gaan we er vanuit dat jarenlange vanzelfsprekendheden nog jaren mee kunnen? Gaan de clubs door met niets doen of staan ze letterlijk en figuurlijk op om het tij te keren? Ja, ik maak me zorgen. Er worden geen keuzes gemaakt. Plannen worden beoordeeld op het feit of ze al dan niet wat kosten. Nauwelijks op inhoud. Bondsbestuurders geven hun fiat als het wel wat mag kosten (contributieverhoging als ‘logisch’ gevolg en lekker makkelijk) en clubbestuurders geven hun fiat als het niks gaat kosten. Met als resultaat een slap compromis. Waarom maken we geen echte keuzes? Ik zal de nodige vragen stellen, opmerkingen plaatsen en misschien her en der een bommetje deponeren. Omdat het nodig is. Het zou al super zijn als ook anderen dat doen. ‘Als’ telt niet in de sport, ook niet als die sport besturen heet! Daar kunnen we dus zeker simpel winst boeken. Ik hoop daarom van harte dat veel collega-bestuurders de standaard woordvoerders het gras voor hun voeten zullen wegmaaien. Ook daar kijk ik – misschien wel het meeste - naar uit! Maar eh… zullen ze hun envelop tijdig openen? Het zou me niets verbazen als er volgende week woensdag een paar in Drachten staan…

15-05-2008

Heimwee naar Cees

Onderstaande woorden bedoel ik dan ook niet als kritiek, maar als gratis adviezen voor de toekomst. Want wat was het mooi geweest als de winnaars een mooi “reclamebord” hadden ontvangen met de tekst: “Landskampioen Jongens 2007/2008”. Natuurlijk met een het logo van de NTTB. Het zou niet misstaan in de mooie tafeltennishal van FVT. Het had de NTTB gesierd als de bond zich had laten zien door middel van bijvoorbeeld wapperende vlaggen of een inspirerend voorwoord in het programmablaadje. FVT had hen vast wat ruimte gegund! En last but not least… wat was het mooi geweest als een hoofdbestuurder zelf de overigens mooie bekers had uitgereikt… Dat geeft alles toch wat extra’s…? Nu werd er niet alleen gesproken over het fantastische tafeltennis, maar ook over de afwezigheid van… Een week eerder - zo werd mij verteld - bij een andere finale om het landskampioenschap was er ook al niets van dat alles… Ach ja…

Het komende weekend staat het NK op het programma. Het organisatiecomité doet er van alles aan om het evenement te laten uitgroeien tot hét tafeltennisevenement van het jaar. En daar past een mooi openingswoord van de voorzitter bij. Ik hoop van harte dat hij de NTTB zal weten te verkopen komende zaterdag en zondag. Al was het alleen maar om al die vrijwilligers daarmee te laten zien dat we met elkaar onze sport moeten en kunnen verkopen. Het hoofdbestuur voorop… Of is dat teveel gevraagd? Wat dat betreft heb ik heimwee naar onze oud-voorzitter. Hij stapte op wegens een verstoorde relatie met de bondsraad. Op dit soort momenten missen we hem als geen ander. Hij wist als geen ander de NTTB op genoemde momenten te verkopen. Hij voelde dat aan… Zonder twijfel één van zijn sterke punten. Ik heb heimwee naar Cees Korevaar. We missen je Cees!

10-05-2008

Lopend vuurtje

De antwoorden op die vraag zijn ongetwijfeld divers, desalniettemin interessant. Want ik heb de stellige overtuiging dat we de tafeltennissport – zeker met zulke wedstrijden – beter moeten en kunnen verkopen. En als er meer supporters en liefhebbers op wedstrijden afkomen dan kan het niet anders dat het als een lopend vuurtje door de provincie gaat dat het ook leuk is om wedstrijden op eredivisieniveau bij te wonen. Mond op mond reclame noemen ze dat. Zeker als supportersgroepen van beide teams hun beste beentje voor zetten om hun spelers te steunen. Want niet alleen de spelers bepalen dat een sport een kijk- en/of publiekssport is, dat doen supporters zeker ook. Wat dat betreft kijk ik uit naar de wedstrijden van volgend seizoen. Zeker tegen Bultman Smash en Mannak DTK. Hopelijk uit en thuis, dat wordt vast en zeker een feest.

Maar even terug naar dat mooie getal 2000. Ik weet zeker dat u net heeft gedacht, die Hannix heeft zeker een zonnesteek opgelopen. Tweeduizend toeschouwers bij een tafeltenniswedstrijd in Nederland, haha… Met u schaterlachen er velen. Ik weet het. De typische houding van het tafeltennisvolk: we zijn een kleine sport en blijven altijd een kleine sport... Ik ben er van overtuigd dat we met wedstrijden op niveau de mensen – u dus ook - op de tribunes kunnen krijgen. En wat is er nou mooier dan met velen een leuke wedstrijd te aanschouwen? Ik nodig u daarom nu al uit om de wedstrijden van volgend seizoen Messchendorp Pallet – Bultman Smash en Messchendorp Pallet – Mannak DTK bij te wonen. Nog gekker, ik vraag u om nu alvast uw toegangsbewijs te reserveren. Ik nodig u dan ook meteen uit om iemand anders mee te nemen. Aanmelden kan via 1vande2000@gmail.com. Het vuur is ontstoken… laat u het vurig branden?

30-04-2008

Sportheld

Zelf heb ik helemaal niets met paarden en al helemaal niets met die sport. Natuurlijk is het knap dat je paarden op muziek kunt laten marcheren in een zandbak dat is afgebakend met een paar planken. De muziek is dan ook nog eens speciaal geschreven door een klein mannetje dat helemaal gek is van Mickey Mouse. Of dat je ze kunt laten springen over een paar balken, waarbij ook nog eens plas met water moet worden overwonnen. Inderdaad, dat is bijzonder. Natuurlijk is Anky een aardige tante, ze promoot haar sport doorgaans goedlachs. Maar wat maakt Anky tot een sportheld? Is het de aaibaarheid van Anky of haar paard? Ik heb eigenlijk geen idee.

Toch is het goed dat een sport een gezicht heeft. Bij paardensport is dat dus Anky. Ze steekt er met kop en schouders bovenuit. Ook als ze niet op het paard zit. Maar wie is dat bij het tafeltennis? Als we 868 kinderen in Slochteren en Hoogezand-Sappemeer gaan vragen wie de ster van het tafeltennis in Nederland is dan vrees ik dat er heel weinig echte tafeltennisnamen uit de jongens en meisjes komen. Jammer, want het zou voor ons ongetwijfeld een steuntje in de rug betekenen als we onze sport aan het promoten zijn. Wat dat betreft hoop ik van harte dat Li Jiao gaat stunten op de Olympische Spelen. We hebben nog maar 100 dagen om na te denken hoe we van haar succes kunnen profiteren als het gaat om ledenwerving. Want dan beginnen de Spelen. Wat mij betreft nodigen we Jiao uit na de Olympische Spelen onder het motto “De helden van nu ontmoeten de helden van de toekomst”. Misschien een ideetje voor de NTTB. Of moeten we toch maar Anky laten komen tafeltennissen? Succes lijkt dan verzekerd.

23-04-2008

Het rapport van Uri Coronel

Eerlijk gezegd had ik gehoopt en ook verwacht dat de nieuwe voorzitter al nadrukkelijk(er) van zich had laten horen. Ruim een jaar geleden meldde de heer Edgar Verkooijen ergens op een forum dat hij ging stoppen het voorzitterschap van de TTV Irene. Hij zegt daar op 15 mei 2007 het volgende. “ik ga me bezighouden met waar de tafeltennissport over vijf tot tien jaar staat. Waar moet je dan aan denken? Hoe leden te behouden en uit te breiden, intensievere samenwerking met scholen, nieuwe toernooien en toernooivormen en samenwerking met andere sporten. Ik zoek mensen die met mij deze missie willen aangaan. Samen gaan we de zaken brainstormen, benoemen, actiepunten samenstellen, mensen hiervoor selecteren en uiteraard successen behalen. Uiteraard is dit niet alleen voor onze vereniging maar voor de gehele tafeltennissport van belang. Conclusie: mijn hoofd zit vol ideeën, tips, mogelijkheden. Deze wil ik graag met sportvrienden ventileren en werkelijkheid laten worden.”

We hebben te maken met iemand die echt wil. Anders had ie ook niet voor deze ‘kop-van-jut-functie’ gekozen. Maar meneer Verkooijen, laat alsjeblieft spoedig van u horen. Vertel waar u heen wilt met de NTTB! U heeft daar vast en zeker ideeën over, daar twijfel ik niet aan. Maar ik hoop van harte dat u uw brainstormresultaten gaat ventileren in heel tafeltennissend Nederland. Dat mag best wat met wat bombarie. De leden in Nederland hebben in behoefte aan iemand aan het roer die weet wat ie wil. En dat ook vertelt! En ga nou niet in de vergaderkamertjes zitten polderen met uw medebestuurders, met de bondsraad, met… afijn… vult u maar in. Dat schiet niet op. Wij ruim 30.000 NTTB-ers willen van u horen waarom u voorzitter bent geworden van de NTTB, wat er tussen uw oren zit voor wat betreft ideeën, tips en mogelijkheden. U heeft ons sportvrienden hard nodig om die zaken – misschien zijn het dromen - te ventileren en vooral werkelijkheid te laten worden. U begrijpt het, ik hoop op een stormachtig voorjaar!

(Foto Ad van Hasselt - Brabants Dagblad)

03-04-2008

Cor

De Judobond heeft beslist dat Dennis naar de Spelen gaat in plaats van Grim Vuijsters. De laatstgenoemde zwaargewicht boekte de laatste periode successen om de wereldbekers, terwijl Van der Geest nauwelijks presteerde. Maar wat heeft Cor er mee te maken? Hij is – als ik het goed heb begrepen – de voorzitter van de technische commissie van de Nederlandse Judobond. Hem wordt nu door het kamp Vuijsters verweten dat ie partijdig is geweest. Cor vindt het allemaal goed. Hij weet van zichzelf dat hij juist heeft gehandeld door bij de momenten waarop het ging over de keuze tussen Grim en Dennis zich afzijdig te houden. Ik geloof hem. Maar ik begrijp Vuijsters ook. Goed presteren en toch niet naar Peking. Dat is zuur. Maar de besten moeten in het vliegtuig naar China. Maar wat is de vertaling van ‘de besten’? Het blijft een moeilijke materie. Vuijsters moet zich er bij neerleggen. Dat is sport.

De centrale vraag voor mij is nu of Van der Geest ook daadwerkelijk in staat is om een medaille te pakken. Ik denk van wel. Resultaten uit het verleden bieden weliswaar geen enkele garantie, maar toch geeft juist dat verleden vertrouwen op weg naar het erepodium. In zijn presentatie vertelde Cor op fabelachtige wijze hoe hij Dennis - na een wedstrijd tegen een Italiaan helemaal kapot – oplapte. Dennis was normaal gesproken fysiek niet meer toe in staat om nog één keer te vlammen. En verdorie… Dennis pakte toen - vier jaar geleden in Athene - brons . Cor is goud waard! Cor en Dennis zullen er samen voor zorgen dat ze op het juiste moment pieken. Niet in de maanden voorafgaand aan de Spelen, maar op het moment dat je er moet staan. En als je dat kunt bent, ben je een klasse apart. Ik ben blij dat Dennis naar de Spelen gaat. Kan ik weer genieten van een zicht- en hoorbaar meelevende coach met hart voor de zaak. Rooie kop, gebalde vuisten… ook dat maakt voor mij sport zo mooi!

26-03-2008

Tijd voor een time-out

Als dat voorstel wordt gelanceerd dan staan er namelijk direct honderden mensen op om dat voorstel verre van zich te werpen. Vaak met het argument dat het tijd kost en dat wedstrijden nog langer gaan duren. Het volgende wil ik graag aan deze personen voorspiegelen. Per set mag een coach één minuutje de tijd even stil zetten. Daarmee kan de coach zijn of haar pupil kort instructies geven over het tactische vervolg van de wedstrijd, maar ook bijvoorbeeld zijn speler aanspreken op zijn of haar gedrag. Als we met dat ene minuutje nu bereiken dat de kwaliteit van het spel wordt verbeterd en dat de sfeer rondom de wedstrijden vooruit gaat, wie zijn wij dan om die tijd nu eens niet te investeren? Nee, nou niet zeuren over dat dat ene minuutje er wel drie kunnen worden… Dat hebben we met elkaar zelf in de hand, toch? We kunnen wat dat betreft een voorbeeld nemen aan onze oosterburen. Daar wordt voor het inspelen gecoacht, daar houden de coaches zich keurig aan het ene minuutje, daar spreken de coaches elkaar desnoods aan op het overtreden van de tijdslimieten… Dat gebeurde het afgelopen weekend nog wel eens in de richting van de coaches ‘aus Holland’… Daar hebben ze geen officiële scheidsrechters voor nodig. Wij wel, althans dat roepen we als het ons uitkomt…

Dames en heren, bestuurders en competitieleiders van Nederland. Wie van u neemt het initiatief om het invoeren van de time-out met ingang van de volgende competitie vorm te geven middels een voorstel in de bondsraad en de algemene ledenvergaderingen van onze acht afdelingen? Of nog beter, welke competitiecommissie durft nu zelf eens een besluit te nemen om deze spelregel gewoon toe te passen? Ik roep coaches (vooral jeugdbegeleiders) op om de time-out aan te kaarten bij hun bestuur. Wie weet wordt de roep vanaf de werkvloer dan eindelijk es gehoord en gehonoreerd door de bestuurders, waarvan de meeste die bij het woord veranderen per definitie al hun hakken in het zand zetten. Wie weet gaat het lukken! En anders blijft in tafeltennissend Nederland de tijd eeuwig stil staan…

19-03-2008

Vitesse viert feest

Dichterbij huis vallen er diverse lijken uit de Donarkast. Tienduizenden euro’s extra tekort en dat valt ongetwijfeld rauw op het dak van de nieuwe bewindsvoerders. Oud-voorzitter Jan Rijpstra lijkt in de media buiten schot te blijven, hij vertrok immers met redelijk stille trom. Hij zou zich moeten schamen en zelfs zijn conclusies trekken. Hij maakt nota bene deel uit van de jury die dit jaar (net als het vorige jaar) gaat bepalen welke club zich gelukkig mag prijzen met de titel ‘Sportbestuur van het Jaar 2007’. Deze bobo zou zich per direct uit de jury moeten terugtrekken. En dat tekort… Ach, dat wordt wel weer gedicht door sponsoren en wellicht de gemeente Groningen. Omdat de basketbalclub Donar goed is voor de uitstraling en imago van de stad. En zo wordt slecht besturen door pluchebewoners in stand gehouden.

Gemeenschapsgelden gaan dus met regelmaat in de bodemloze put van diverse profclubs. Dat staat in schril contrast met de subsidiekranen die dicht worden gedraaid voor de amateursport. Wanneer houden ze nu eens op met uw en mijn belastingcenten toe te stoppen aan falende zichzelf o zo belangrijk vindende sportbestuurders, die er keer op keer een zootje van maken? Die miljoenen verdienen een betere besteding. Honderden bestuurders van verenigingen moeten wekelijks ieder dubbeltje omdraaien om het hoofd boven water te houden. En als er dan eens een succesje is te vieren dan betalen u en ik gewoon ons eigen biertje of die bacardi-cola-zonder-ijs-met-een-schijfje-citroen. Als Vitesse komende week onder leiding van 'Gouden-handdrukken-verzamelaar' Aad wint van NAC dan zullen de bestuurders aldaar er ééntje op drinken. Van uw en mijn belastingcenten. Proost!

12-03-2008

Dromen

In de top van het Nederlandse tafeltennis hebben we niet echt zo’n wedstrijd. Althans met Argusogen bekeken dan. De wedstrijd tegen de mannen uit Klazienaveen is een dergelijke wedstrijd. Ons eerste team speelt vooral ver weg deze competitie. De eerstvolgende wedstrijd waar ik dan naar uitkijk is de kampioenswedstrijd. Zeker, zover is het nog lang niet… maar eventjes wegdromen kan toch geen kwaad? Halverwege de competitie tekenen zich voorzichtig de sterkteverschillen af. Er kan zomaar een kraker van formaat uit de eindranglijsten van beide eerste divisies rollen. Messchendorp Pallet tegen Bultman Smash. Een affiche waar je met recht u tegen kunt zeggen.

Nog even verder dromen… We stappen ’s ochtends met elkaar de bus in op weg naar die genoemde kraker. Natuurlijk is het plekje rechts voor in de bus gereserveerd voor Oma Tammenga… In Hattem verzamelen de supporters zich ook, op hun welbekende oranje klompen. Rond het middaguur beginnen de spelers met inspelen op het zorgvuldig ingerichte centrecourt. Mooie tafel a la de Top 12 in Frankfurt, reclameborden met de nieuwe hoofdsponsor van de NTTB, van Bultman, van Messchendorp Pallet, van Butterfly … een bordeauxrode speelvloer, tribunes rondom het speelveld… De spanning stijgt… de tribunes worden langzamerhand gevuld met beide supporterskernen en met vele andere tafeltennisliefhebbers. Nog tien minuten en dan gaat het beginnen. Zelfs de meeste relaxte supporters beginnen zenuwtrekjes te vertonen… Licht uit, spot aan… Robbie Williams heet ons welkom met zijn lied. ‘Let me entertain you’… ’Dames en heren, jongens en meisjes…’ De speciaal ingehuurde speaker – ja, die van de Donar zou niet verkeerd zijn - neemt het over van Robbie… Hij stelt de arbiters en de spelers voor aan het massaal toegestroomde publiek. Zelfs de camera’s van RTV Noord en Oost (mooie co-productie!) draaien al… Het publiek gaat er goed voor zitten. De scheidsrechter vraagt om stilte. ‘Eerste set, eerste game ,Kobes tegen Brinkhoff, Kobes serveert… nul-nul….’ Het gaat beginnen! Maar zover is het natuurlijk nog lang niet. Ik weet het, de meeste dromen zijn bedrog. Maar ja, de meeste... sommige kunnen werkelijkheid worden. Zeker deze!

05-03-2008

Tammenga versus Cruijff

Dat wil ik ook in Harkstede! Nee, geen Cruijff-court. Nee, ik wil natuurlijk dat onze jongste jeugd in Harkstee tafeltenniswedstrijden kan naspelen. Misschien kunnen we op de speelpleintjes een heuse “Tammenga-Toavel” neerzetten. Ik denk dat het een succes gaat worden. Binnen de kortste keren zien we kleine Schuurtjes, Niemeijertjes en Storteboompjes de wedstrijden van de laatste zaterdag nadoen. Ik zie het al voor me… Ze leggen bevlogen aan hun vriendjes en vriendinnetjes uit wat ze zaterdag gezien hebben in tafeltennisarena De Borgstee. Ze wanen hun voor even Gertje Kobus, Hollak (‘nee, ik heet Loeki!’- hoor ik een fanatiek ventje al zeggen) en Jantje Tammenga. De tegenstanders heten natuurlijk dan bijvoorbeeld John Scott, Chris Walbrecht en Marco van Elferen. Ze maken er een mooi schouwspel van.

Ze bakken er nog niet veel van. Ze zijn wel razendfanatiek.. Ik probeer ze wat uit te leggen… Wie ben jij dan, vragen ze zich a la Elena Timina af…. Als ik zeg dat ik bij dezelfde club speel als Loeki en Tammo willen ze maar al te graag wat van me aannemen. Een forehandtopspin wordt droog nagedaan en vervolgens wordt er al een aardig balletje geslagen. De komende weken gaan ze flink oefenen, beloven ze me…. En dan gaan we spelen tegen een team van dat andere speelveldje. Dan spelen we tegen Keen en Heister! Of ik nu mee wil doen met een rondje om de tafel? Ja hoor. De kids zijn – net als ik - enthousiast. Ik weet het zeker, die “Tammenga-Toavel” moet en zal er komen.

27-02-2008

Verboden voor onbevoegden

Waarom staan we daar eigenlijk met elkaar hutje mutje? Ik kijk om me heen. Er zijn een paar dingen die mij opvallen. Hoewel op de tafels alleen jongens junioren in actie komen, wemelt het van de klepperende en giechelende meiden. Zou het komen dat mijn pupil eigenlijk al een boom van een kerel die enige gelijkenis vertoond met topschaatser Sven Kramer? Het is de opvatting van één van de dames ter plaatse. Begeleiders en coaches discussiëren er over van alles en nog wat. Een coach analyseert uitgebreid met zijn nog huilende speler de wedstrijd. Sporttassen worden zonder enig nadenken maar ergens neer gegooid. Ouders moedigen hun zoonlief fanatiek aan vanuit hun hele campingterras dat ze hebben meegesleept. Het wordt steeds gekker in die gangpaden. Vanaf de tribune voor de vuist weg nog even wat koppen geteld. Ruim tweehonderd in één gangpad. Twee rijen van twaalf tafels keer twee spelers is 48 coaches….

Het kan en moet dus echt anders… Je kunt er voor pleiten om niemand meer toe te laten. De spelers moeten het dan maar zonder de coach doen rondom de wedstrijd. Dat is niet mijn opvatting. Wel pleit ik ervoor om per speler één coach toe te laten in de speelhal. De rest kan de wedstrijden prima aanschouwen vanaf de tribune. Met andere woorden: de speelvloer is verboden gebied voor supporters, spelers die niet in actie hoeven te komen en hetzelfde geldt voor de coaches die geen speler op het strijdtoneel hebben. Ik pleit daarom ook voor de coachbutton. Zonder button kom je er gewoon niet in. Per tafel komen twee coachstoelen te staan. Dan kunnen coaches op een rustige manier hun werk doen, krijgen de spelers de aandacht die ze verdienen en kunnen de gangpaden iets smaller ten gunste van de speelruimte. Doen? Of gaan we voor een voorstel tot wijziging in de Dikke van Dale?

20-02-2008

Man en paard

Onze bond willen we ook graag meer in beweging hebben. Het liefst sneller, slimmer en sportief. De Nederlandse Tafeltennisbond heeft onlangs de notulen van de extra bondsraadsvergadering van december gepresenteerd op haar alom geprezen website. Altijd interessant om te weten dat wat er in het hoogste bondsorgaan is besproken. Ik lees onder meer dat er in die bewuste periode de vereniging – daarmee wordt onze bond bedoeld – ‘allerlei e-mails zijn rondgegaan. Deze varieerden van lobbyen tot het plegen van een coup. Er zijn ook mensen op het verkeerde been gezet.’ Waar ik dan nieuwsgierig naar ben is op wie het hoofdbestuur dan doelt. Noem gewoon man en paard, dat schept duidelijkheid. Nu lijkt de mededeling als een dubbelzinnige opmerking bedoelt. De opmerking wordt met een bepaalde intentie genoemd. Dat mag ik toch wel aannemen? Ik kan naar die intentie slechts gissen… Bedoelt om de bondsraad onbewust te laten kiezen tussen de zijde van de zittende hoofdbestuursleden of de zogenaamde coupplegers? Het creëren van “hullie en zullie”-sfeertje…? Ook ik stond op zo’n lijstje en velen met mij. Als ik het mag zeggen, veel goede mensen die stuk voor stuk iets kunnen betekenen voor onze bond. Doe daar wat mee! Nu lijken ze – bedoeld of onbedoeld – afgeserveerd te zijn.

Wat heeft onze bond nodig om iets in beweging te krijgen? Nee, geen coup. Dat is natuurlijk absolute onzin. Maar dat er wat moet gebeuren is duidelijk. Het hoofdbestuur zit zonder voorzitter en secretaris. Nog belangrijker, het bondsbureau is zwaar onderbezet en de website ligt hevig onder vuur. En dat terwijl er veel personen zijn die wat kunnen en willen betekenen voor de NTTB, al dan niet genoemd op allerlei lijstjes. Laten die personen opstaan om samen met het hoofdbestuur te gaan bouwen. Een ‘open’ hoofdbestuur hoort daar dan ook bij. Misschien – nee zeker weten – moeten we dan maar es beginnen met ons niet te verschuilen achter een pseudoniem of achter een ‘hullie en zullie’-politiek. Want daar zijn we al goed genoeg in…

13-02-2008

Competitie de grens over?

In de tafeltenniswereld is het niet anders. Zie bijvoorbeeld de jeugdcompetitie in onze afdeling. De startersklasse – is letterlijk bedoeld voor de startende spelers – lijkt niet meer te bestaan of heet voortaan de 6e klasse. We laten zelfs die startende jeugd door heel Noord-Nederland spelen als we niet oppassen! Het laagdrempelige karakter raakt zo van de aardbodem verdwenen. Op stapel staat ook de grensvervaging voor de seniorencompetities. Binnen de huidige regio’s is reistijd soms al een probleem om op tijd in de speelzaal te verschijnen. Nu al zijn er binnen de top van de competitiecommissie van de afdeling Noord al (voorzichtige ?) plannen om die grenzen te laten vervallen. Ik moet er niet aan denken om op een doordeweekse avond drie kwartier tot een uur te moeten reizen. Zes uur thuis, even eten, teamgenoten ophalen en op pad. En na tien sets weer terug. Dit gaat de competitieleiding mij/ons toch niet aan doen?

Natuurlijk is het zo dat in de fusiestukken van weleer staat dat voor slechts een bepaalde periode de oude afdelingen voor wat betreft de competitie-indeling gerespecteerd dienden te worden. Dat is echter voor niemand een vrijbrief om na deze periode zo maar even die uitgangspunten te laten vieren. Een uitgebreide en goede discussie is op zijn minst op zijn plaats. Luisteren naar de argumenten van toen is gepast. Nu lijken de ontwikkelingen af te hangen van enkel de competitieleiding. Ik weet overigens niet meer of ik de competitiecommissie als geheel daaronder kan verstaan. Gelet op de presentatie van de ACL tijdens de laatste algemene ledenvergadering in Drachten staan sommige plannen/maatregelen vast als een huis. Tijd voor mij om tegen deze heilige huisjes aan te schoppen. Immers, er zijn grenzen!

30-01-2008

Roze olifant

Maar goed. De volgende dag opnieuw door het stof. De sportkatern van het Dagblad van het Noorden pluis ik graag even door op de maandag. Nu met enige tegenzin. Voor de derde keer verliezen in twee dagen vond ik eigenlijk te veel van het goede. In één van de laatste alinea’s staat een uitspraak van Goran Lovre over Stefan Nijland. Hij vond dat zijn jonge collega die fouten mocht maken, het is immers nog een broekie… Maar de volgende uitspraak viel mij toch wel op. ‘De trainer had nog zo gezegd, als je oog in oog met Henk Timmer komt te staan, je de bal niet over de grond moet gaan spelen. Timmer gaat direct naar de grond.’ En wat deed ie? Juist…

Het zit ‘m in het woordje niet. Paar weken geleden was ik bij een leerzame technische bijscholing van de Nederlandse Tafeltennisbond. Achim Sialino vertelde onder meer over de kneepjes van het coachvak. Een van de stelregels voor de coach is om niet het woord niet te gebruiken. Achim vraagt ons de ogen te sluiten. Denk niet aan de minister president. Denk niet aan je buurvrouw. En denk niet aan de roze olifant. In gedachten ziet iedereen Jan Peter met zijn of haar buurvrouw in polonaise lopen samen met die roze olifant. Zodra je het woordje niet noemt, doen ze het toch… Ron, wanneer ga je es bijscholen?

23-01-2008

Sorry

Tijdens de GK stond ik te praten met een toeschouwer. Ik kende hem niet. Hij stond vanaf de tribune zo aandachtig het spelletje te volgen, dat het opviel. Tijdens de finalewedstrijden fronste hij af en toe zijn wenkbrauwen alsof hij bedenkingen over iets had. Dat maakte mij nieuwsgierig. Ik stapte op de beste man af en vroeg hem wat hij van de ambiance vond. Zijn korte en norse – maar positieve - antwoord bevestigde de indruk die ik op dat moment al had. De man kwam langzamerhand los. Hij stelde mij een vraag. Of ik me kon voorstellen dat bijvoorbeeld Van Nistelrooy na een gelukstreffer zijn verontschuldigingen zou aanbieden aan de keeper van de tegenpartij…? Nee, dat kan ik me niet voorstellen. Het was het antwoord dat hij verwachtte, want de tweede vraag werd direct al – ik was nog niet eens uitgesproken - op mij afgevuurd. Waarom steken jullie pingpongers de hand omhoog of zeggen jullie sorry bij een gelukkig balletje? Punt is punt toch?! Ah, we hebben te maken met een buitenstaander, dacht ik. Tja, dat zit een beetje ingebakken in het cultuurtje, antwoordde ik. De man snapte het wel, maar vond het te te.. Hij had zelfs gezien dat het niet opsteken van een hand als onsportief werd ervaren door de tegenstander. Daar moet je toch helemaal bovenstaan? Ik knikte instemmend.

De beste man vertelde ik ook het volgende verhaal. Het afgelopen seizoen coachte ik een jeugdteam. Eén van’ mijn’ spelers weigerde na afloop de feliciterende hand van de tegenstander. Dat had alles te maken met het gedrag van de tegenstander. Wat een irritante en onsportieve gast, dacht ook ik tijdens die wedstrijd. Ik accepteerde zelfs dat de hand op dat moment werd geweigerd, terwijl ik ook wel eens weer iemand het centrecourt in had gestuurd om de tegenstander alsnog gemeend te feliciteren. Nu was dat dus anders. Na afloop spraken deze jeugdspelers als volwassen kerels met elkaar. De man op de tribune lachte… Op dat moment kijken we naar een beslissende rally op tafel dertien. Een forehand smash gaat hard tegen de netrand en raakt nog net de tafel. De tegenstander baalt, de smash-er steekt de handen in de lucht. Hij is Groninger Kampioen! We applaudisseren beide voor de mooie pot die we hadden gezien. Wat kan tafeltennis toch mooi zijn, afgezien dan van die paar ‘sorry-ballen’. Laten we ons daar dan ook maar niet meer druk over maken…

09-01-2008

Historie

Schrijf ook eens een column!

11-12-2007

Nominaties

Sportploeg van het jaar
Genomineerde A: 5e plaats in de landelijke competitie
Genomineerde B: 1e plaats bij een Nederlands Kampioenschap
Genomineerde C: Nederlands Clubkampioen

Ik leg het ook aan een collega voor. Zijn reactie is dat zijn keuze tussen B en C zal gaan, A valt direct af. Hij geeft aan dat C toch wel de meeste kans maakt, omdat het een prestatie is die gedurende het gehele seizoen behaald is, terwijl B wel eens een eendagsvlieg kon zijn. Eerlijk is eerlijk, ik kan hem geen ongelijk geven. En hoe denkt u erover? Schrijf het gewoon even op, voor de aardigheid....

Sporter van het jaar
Genomineerde D: 2e plaats en 4e plaats op een onderdeel tijdens WK / 1e plaats op een onderdeel NK / 9e plaats onderdeel EK / 1e plaats op twee onderdelen NK
Genomineerde E: 3e plaats op WK (met Nederlands record), 4 medailles tijdens NK, 4x Nederlands record in leeftijdscategorie
Genomineerde F: 1e plaats EK / al eerder winnaar verkiezing van de betreffende sportbond / aanvoerder Nederlands team
Genomineerde G: 3e plaats WK (nominatie OS) / 2x zilver wereldbekerwedstrijd / winnaar wereldbekerklassement

Diezelfde collega staat schouderophalend naar het papiertje te staren. Hij weet het niet. Wat is nu de beste sportprestatie? Of de beste sporter? Het is lastig kiezen... Hoe denkt u erover? Schrijf het even op het papiertje erbij...Waarom geef je mij de namen er niet bij? Ja, dan speelt opeens jouw sympathie voor de betreffende sport, club, team of sporter de doorslaggevende rol, zeg ik hem. Hij is het me eens. Ik geef hem de namen er bij. Ja, dan wordt het wel heel erg makkelijk. Dan kies ik voor A en E, zegt ie. Ik geef hem aan dat hij officieel zijn stem mag uitbrengen via www.huisvoordesportgroningen.nl. 'Mag iedereen dat doen?' vraagt hij verbaasd. Dan hoef je eigenlijk helemaal geen verkiezing meer te organiseren. Dan krijg je TOP2000-taferelen, waar Ede Staal met stip in de top tien binnen stormde! Het grote publiek bepaalt... en als er dan een volksclub bij zit van een grote sport, dan heb je als kleine sport bij voorbaat al geen schijn van kans. Een traditionele verkiezing, een traditionele discussie. Maar betekent dat dan ook dat je er mee moet leren leven? Ach, de sportwereld heeft andere zaken aan het hoofd. De tafeltennisbond voorop...

04-12-2007

Dé bondscoach

28-11-2007

Toekomstperspectief

Ik gooide mijn gevoelens maar eens op tafel. Kleine clubs kijken met regelmaat argwanend naar grotere clubs. Angst? Ik weet het niet. Ik zou het ze graag allemaal willen vragen. Hebben we wellicht verschillende belangen? Ja, natuurlijk! Maar we hebben toch ook veel dezelfde belangen? Dat zien veel clubvertegenwoordigers niet. Sommige buitenstaanders aan het tafeltje herkenden de situatie. Bij andere sporten leeft dit ook. Initiatieven van grotere clubs worden vaak tegen gehouden, omdat het vanzelfsprekend - althans dat denkt men - in het belang van henzelf is, werd er zelfs geopperd. Hoe bedoelt u dat, vroeg ik de dame - voorzitter van een volleybalclub. Ze ratelde door. Vorig jaar had ze een voorstel gelanceerd op de districtsvergadering. Kort gezegd kwam het voorstel er op neer, dat een betaalde trainer van de grote clubs kleinere clubs zou gaan bezoeken. Enthousiasme en kennis overbrengen. Super! Dat is het werk, zei ik hoopvol. En hoe gaat dat nu? - vroeg ik opnieuw nieuwsgierig in de hoop dat ik er wat ideeën mee kon opdoen. Haar hoofdschudden sprak boekdelen. Het voorstel was weggestemd, omdat het haar club te doen zou zijn geweest om talenten bij die clubs weg te halen. Hé, die reactie ken ik ergens van… We schudden elkaar de hand, elkaar dankend voor het gesprek en we vervolgden onze weg in de wandelgangen.

De man van het tafeltennisclubje sprak me later nog even aan, toen ik wat onhandig een lux hapje naar binnen werkte. Het is toch eigenlijk onvoorstelbaar, dat dit nog bestaat? Willen we wat bereiken als clubs dan moeten we samenwerken op verschillende terreinen. Hij was fanatiek! Ja, meneer. Ik ben het geheel met u eens. Maar ik hoop dan ook van harte dat we dat ook zullen merken, reageerde ik te fel. Bijvoorbeeld op de komende algemene ledenvergadering op 19 december. Ben benieuwd of er andere clubs hebben gereageerd op de beleidsplannen, of er voorstellen zijn gelanceerd om kleine clubs te ondersteunen. En wat zijn de reacties op de nog niet gepresenteerde begroting. De man keek me vragend aan… Uit zijn gezichtsuitdrukking viel klip en klaar af te leiden dat er voor de ALV voor zijn club nog veel werk aan de winkel is. Tenminste als zijn club iets wil laten horen op de ALV. Dat zou toch eigenlijk wel moeten, zeker als ze geloven in de toekomst van hun vereniging. Zou de toekomst dinsdagavond begonnen zijn?

20-11-2007

Over de streep

De discussie over de spelregels wordt dus overal gevoerd. En dus gaat het ook weer over de scheidsrechters… Ook het afgelopen weekend was het weer raak in de tafeltenniswereld. En dan hebben we het natuurlijk weer over de gewraakte serviceregel. Ik zit natuurlijk ook wel eens achter het teltafeltje en zie heel veel personen fout serveren. En dan leg ik niet eens op elke slak een snufje zout. Maar er wat van zeggen? Ik doe het bijna nooit. Ik ben allang blij als ik een netservice zie en een let op tijd roep als er weer eens een balletje van de buren voorbij komt rollen. Op het niveau ‘Hannix’ mag ik toch aannemen dat iedereen de sportiviteit in acht neemt om er gewoon een leuk potje van te maken? Maar goed, op een hoger niveau moeten regels zeker toegepast worden. Maar soms snap ik er helemaal niets van. Misschien is het goed om de spelregels – en dan vooral de serviceregel – nog eens goed uit te leggen. Want wees eens eerlijk, weet u eigenlijk nog wel waar uw service aan moet voldoen? Ik vrees dat ik het complete antwoord schuldig moet blijven.

Terug naar de schaats die wel of niet op het ijs stond. Wat nou als diezelfde Simon Kuipers tien meter voor de finish valt en op zijn billen met beide benen in de lucht over de eindstreep vliegt in een heus wereldrecord? Iedere Nederlander zal het uitschreeuwen van vreugde, het trotse Oranjegevoel zal onze harten sneller doen kloppen. Wedden dat de heren scheidsrechters het wereldrecord niet zullen erkennen? En laten we eerlijk zijn, zij hebben dan niet eens ongelijk. Want zij hebben immers de twijfelachtige eer om de soms troebele regels toe te passen. Helder? En wedden dat diep in hun hart de heren scheidsrechters het met me eens zijn dat het “achterwerkwereldrecord” gewoon in de boeken hoort te staan. Al was het alleen maar omdat ie gewoon de snelste was. Gelijk hebben en gelijk krijgen, wordt het bepaald door de spelregels? Ik weet het niet, lastig hoor…

13-11-2007

Haastige spoed…

Als je haast hebt, ga dan eerst zitten. Een mooie uitspraak van een programma – en contractmanager van Atos Origin. Hij legt uit. Op grote projecten staat vaak zoveel druk, dat door een gebrek aan inzicht, een goed basisplan én draagvlak binnen de organisatie, in de verkeerde richting wordt gewerkt. Dat is te voorkomen door eerst eens goed na te denken en niet meteen beginnen te rennen. Rake woorden die we ons als tafeltennisliefhebbers ter harte kunnen nemen. Of moeten nemen. Ik heb goed nieuws voor ons allen! Ze lijken al ter harte te zijn genomen, bij wijze van spreken dan.

Gelukkig zijn er wijze mannen die deze woorden naar mijn bescheiden mening volledig zullen onderschrijven. Ik ben enthousiast geraakt toen ik de plannen over de bestuurlijke vernieuwing las. En toen ik hoorde dat deze plannen met her en der een kleine aanvulling zijn goedgekeurd door de bondsraad, werd ik weer enthousiast. Ze mogen verder. En terecht! De commissie bestuurlijke vernieuwing – want daar hebben we het over - neemt de tijd om hun voorstellen gedegen uit te werken in concrete voorstellen en ze weten het ook nog eens op de juiste wijze te communiceren en te verkopen. En zie daar… we gaan stappen maken. Hoezo, de Nederlandse Tafeltennisbond is stuurloos? Er wordt gebouwd met kwaliteit aan kwaliteit. Het kan dus wel. Dat mag ook wel eens gezegd worden, zeker nu!

06-11-2007

Op scherp

Die held miste kans op kans tegen Vitesse. Hij voelt zich verantwoordelijk. Op de televisiebeelden geeft hij met tranen in zijn ogen een teleurgestelde reactie. Met snikkende stem. Hij had de kansen laten liggen. Geen dik verdiende overwinning was het keiharde resultaat. Hij nam de verantwoordelijkheid voor het laten liggen van twee kostbare punten. Het tekent de sportman die Erik Nevland is.

Terug naar de foto. Echt fantastisch! De ballenjongen geeft in de loop een bemoedigend klopje op de schouder van zijn held. Het ventje geeft er mee aan dat je wint met z’n allen en met z’n allen kunt verliezen. Na het zien van de foto zal Erik hetzelfde denken, dat kan niet anders. Winnen en verliezen doe je met elkaar. Het geeft nog meer aan. Het ademt de sfeer van ‘met elkaar zijn we een club’. Van publiekslieveling tot ballenjongen. Iedereen staat op voor FC Groningen. Ja, ik ook.

Mijn gedachten dwalen weer eens af. Naar komende zaterdagavond. Een uurtje of acht. De wedstrijd tussen Messchendorp Pallet en SKF is net afgelopen. RTV Noord interviewt Jantje Tammenga, de teammanager belt de uitslagen door aan de media en het publiek verlaat de speelzaal op weg naar Herman om nog even na te praten onder het genot van een biertje en uiteraard bitterballen. Op een stoel in de speelzaal zit Gertje Kobus. Als enige achter een tafeltje met lege AA-flesjes. De kopman wikkelt het verband van zijn knie. Een jeugdspeler van het zesde komt achter zijn brede rug tevoorschijn en geeft Kobus een klap op de schouder. Zijn grijns spreekt boekdelen. Een vette knipoog van zijn held volgt.

Op pagina 13 word ik weer wakker geschut. ‘Treffers duwt Harkstede nog dieper in de rode zone’ Het is waar. Maar gedegradeerd zijn we nog niet, dacht ik strijdend. Verliezen doen we met elkaar, maar winnen ook. En dat zullen we zaterdag laten zien. Ik weet het zeker. Van kopman tot lootjesverkoper, van webmaster tot trainer, van supporter tot supersupporter, van grootmoeder tot overgrootmoeder. Iedereen staat op voor Argus, toch? En nu maar hopen dat iedereen op scherp staat. Dennis F. Beek is in ieder geval gewaarschuwd!

30-10-2007

Vallen en opstaan

(reageren kan via peter.hanning@home.nl)

23-10-2007

Stof tot nadenken

09-10-2007

Nooit meer goud

02-10-2007

Klinkklare onzin

25-09-2007

Scorebordtafeltennis

18-09-2007

Onder embargo

11-09-2007

Trainen met sterren

04-09-2007

Som

28-08-2007

Grap

Les voor de toekomst

Eensgezind

Groener gras

Meedoen is winnen en verliezen

Prioritijd